บทที่ 59 จบเรื่อง

น้ำตาอุ่นร่วงผ่านพวงแก้มจ้องมองหน้าของลูกเลี้ยงที่เคยออดอ้อนเธอ ภาพของธันวาที่อ่อนโยน ภาพของธันวาที่ออดอ้อน ภาพของธันวาที่ชอบนอนกอด นอนซุก นอนหนุนตักของแม่ค่อยๆ จางหายไป เหลือเพียงแค่ผู้ชายคนหนึ่งที่ทำทุกอย่างเพื่อผู้หญิงคนนั้น ไม่ใช่ทำเพื่อเธออีกแล้ว

"พี่ธันคะ"

"ไม่ต้องพูด อยู่เฉยๆ แล้วเดินไปนั่ง" ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ