บทที่ 61 ฝนตก รถไม่ติด

ภูรวิชยังคงมองมารดาด้วยสายตาที่ไม่ค่อยเชื่อนัก แต่เมื่อเห็นความสุขและประกายตาที่สดใสของมารดา เขาก็เลือกที่จะเงียบไปในที่สุด อย่างน้อยที่สุด... รอยยิ้มนี้ก็เป็นสิ่งที่เขาไม่ได้เห็นมานาน

“ถ้าไปช่วงนี้ ผมพอจะไปเป็นเพื่อนแม่ได้อยู่นะครับ”

“อีกตั้งสองอาทิตย์ตอนนั้นภูก็เปิดเทอมแล้ว”

“เฮ่อ!!” ภูรวิชถอนห...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ