บทที่ 2 ผมอยากอยู่กับพี่ทั้งคืน + พี่อยากกินผมมั้ย
EP.2 ผมอยากอยู่กับพี่ทั้งคืน
อึก อึก!
“บ้าอะไรเนี่ย รีบคายออกมาเลยนะ นั่นของพี่สาวนะเว้ย” เจนภพกับเตชินพยายามแย่งแก้วในมือเพื่อนชาย แต่ไม่ทันเสียแล้วเพราะมันถูกกระเดือกลงคอไปจนหมด
ชะเอมยืนมองความวุ่นวายอยู่ด้านนอกลูบอก รู้สึกโล่งใจที่ไม่ต้องดื่มน้ำนั่นจึงกระแอมบอกให้รู้ว่าเธอมาแล้ว และเดินไปหยุดข้างตะวันเพื่อขอนั่งกับเขา
เอาล่ะหนุ่มน้อย ถ้ามีน้ำอมฤตมาอีก นายก็จงกรอกลงคอแทนพี่สาวซะ
ตะวันมองเธอยิ้มๆ เวลาเธอถูกยื่นแก้วให้ เจ้าตัวก็จะแย่งไปดื่มเองทั้งหมด จนหน้าหล่อๆ แดงเถือก
“ทำไมรู้สึกแปลกๆ อย่างนี้นะ” ชะเอมพึมพำ จับมือที่ยื่นไปรับแก้วเหล้าครั้งที่สิบของตะวันเอาไว้
บีมเห็นอย่างนั้นก็บอก “ไม่ต้องแปลกใจ หมอนั่นโดนสาวทิ้งนะสิ”
หา โดนทิ้ง!
ว่าแล้วก็มองใบหน้าที่หล่อยิ่งกว่าปูนปั้นของตะวัน “หน้าอย่างนี้ยังมีคนกล้าทิ้งอีกหรือ?”
เธอล่ะตกใจจริงๆ
“ใช่ สดๆ ร้อนๆ ก่อนพี่จะมาแค่ไม่กี่นาทีเอง” เตชินบอกซ้ำไม่ลืมแต๊ะอั๋งเธอตามประสา “ผมว่าพี่ต้องปลอบใจมันแล้วแหละ”
จบคำทุกคนก็หัวเราะ เตชินไม่ได้พูดจาสุ่มสี่สุ่มห้าโดยไร้มูล แต่เป็นเพราะตลอดหนึ่งเดือนมานี้ คนที่ชะเอมโอ๋ที่สุดก็คือตะวัน มันเหนื่อยหรือร้อน พี่สาวคนนี้จะคอยพัดวีอยู่ข้างๆ จนคนที่เหลืออดไม่ได้จะบ่นว่าเธอลำเอียง
“โอ๋ๆๆ ไม่เอาน่า เศร้าทำไม ไม่ใช่นายมีพี่สาวอยู่ข้างๆ เหรอ” ชะเอมเล่นด้วย โอบศีรษะชายหนุ่มมาซบอก แถมยังถูไถอย่างไม่เสียดายความนุ่มหยุ่นเลยด้วย “มาๆ บอกพี่ซิว่าทำยังไงถึงจะหายเศร้า”
มือแกร่งดังคีมเหล็กบีบเอวเธอไว้แน่น เขาไม่ได้ร้องไห้ ไม่ได้เศร้าอะไรขนาดนั้น แต่การที่ถูกเนินเนื้อนุ่มนิ่มเสียดสีผิวหน้ามันรู้สึกดีมากๆ อยากโดนปลอบยิ่งกว่านี้อีกจึงบอก
“คืนนี้ผมอยากอยู่กับพี่ทั้งคืนอ่ะ อยากโดนปลอบ” ไม่รู้พูดจริงหรือพูดเล่น ไอ้พวกหนุ่มๆ ก็พากันเป่าปากแซวใหญ่ ชะเอมยิ่งไม่คิดจริงจัง จึงพยักหน้าส่งๆ ซ้ำไม่ลืมลูบหลังเขาด้วย
"เอาสิ อยู่กับนายทั้งคืนก็ได้"
EP.3 พี่อยากกินผมมั้ย
ชะเอมเห็นตะวันเป็นน้องน่ารักมาตลอด มีหรือพี่สาวอย่างเธอจะขัดใจเขา ยิ่งรู้ว่าน้องมันกำลังเศร้า ก็ยิ่งปลอบ เอาอกเอาใจกว่าเดิม
“นายก็อย่าดื่มจนเมามาก เดี๋ยวพรุ่งนี้จะปวดหัว” ว่าเสร็จก็เอามืออังหน้าผากคนน้อง จนคนอื่นๆ มองพวกเธอตาวาว ไม่รู้ชะเอมคิดไปเองรึเปล่า ว่ามุมปากของเจ้าพวกนี้มันบิดเบี้ยวเกินไปจนน่าตกใจ!
“เอ่อ...พวกนายก็เหมือนกัน...อย่าดื่มเยอะ...เดี๋ยวตับมีปัญหานะ”
“หึหึ ของไอ้ตะวันอย่าดื่มเยอะเดี๋ยวปวดหัว แต่ของพวกเรานี่สิ ดันโดนแช่งให้ตับมีปัญหา” บีมบ่นหงุงหงิง “เฮ้อ เกิดมาหน้าตาไม่น่ารักเหมือนคนอื่นก็ซวยหน่อยนะตัวกู”
“ใช่ๆ เสียดายจริงๆ ที่เกิดมาหล่อ ไม่ได้น่ารักน่าถนอมเหมือนไอ้ตะวัน” คนอื่นก็เอาด้วย แซวจนหญิงสาวหน้าแดงก่ำ อยากพูดความจริงให้พวกเขาได้ฟัง ว่าที่เธอชอบโอ๋ตะวัน ก็เพราะเด็กนี่มันนิสัยดีต่างหาก ไม่เหมือนอสรพิษอย่างพวกเขา
แต่ชะเอมหารู้ไม่ หากเปรียบหนุ่มพวกนี้เป็นอสรพิษ ตะวันก็คือจิ้งจอกดีๆ นี่เอง!
“อืมม พี่ไม่ต้องสนใจพวกเขาหรอก พวกขี้อิจฉา” จบคำ กระดาษทิชชูเอย กระป๋องเบียร์เอย ก็ลอยเข้าหา จนหญิงสาวปัดไม่ไหวต้องตะโกนด่าถึงหยุด กระนั้นทั้งคืนตะวันก็ตกเป็นเป้าหมาย ถูกมอมเหล้าจนตาเยิ้ม ตัวเซเดินไม่ตรงทาง พอมาถึงเวลาเลิกงานเลี้ยง เธอก็แบกเขาไม่ไหวต้องขอแรงเมษา น้องชายข้างห้องพักเธอมาช่วย
“พี่รู้เหรอว่ามันพักที่ไหน”
“อือ ไม่ต้องห่วง นายแค่ขับรถตามพี่บอกก็พอ”
เพราะที่อยู่ของสมาชิกในทีมถูกเธอจดจำเอาไว้ทั้งหมด จึงไม่ยากที่เธอจะส่งตะวันมาถึงจุดหมายปลายทาง รอจนแบกร่างของเด็กรุ่นน้องขึ้นห้องเสร็จ เมษาก็กล่าวยิ้มๆ
“ให้ผมกลับก่อนหรือรอพี่ดีล่ะ”
หญิงสาวชะงักไป ทำไมเมษาถึงพูดอย่างนั้น พลันสมองก็จดจำได้ถึงประโยคนั้นของตะวัน
ผมอยากอยู่กับพี่ทั้งคืน
อยากอยู่ทั้งคืน...
“อ่าา” พวงแก้มกลมมนแดงก่ำขึ้นมาทันใด เมื่อนึกขึ้นได้ว่าเมื่อกี้เมษาเพิ่งจะแซวเธอ ตอนอยู่ในห้องวีไอพีคนตั้งเยอะไม่อาย ตอนนี้กลับเพิ่งมามีอาการ “กะ-ก็กลับพร้อมกันสิ นี่แค่มาส่งเอง”
“อ้อ ไอ้ผมก็นึกว่าพี่อยากจะปลอบมันทั้งคืนซะอีก”
“บ้ารึไง แค่มาส่ง ได้ยินมั้ยว่าแค่มาส่ง”
ตวาดแก้เขินจนตะวันรู้สึกตัว แขนแข็งแรงกอดรัดคอเธอแน่น ใบหน้าหล่อใสเอียงซบที่ลำคอขาว พร้อมพึมพำบอก “ไม่เอาสิ ไหนบอกจะอยู่ด้วยกันไง แบบนี้ไม่เอานะ”
“อื้อ อย่ารัดสิ นอนลงไปเลยนะ นอนลง” มือบิดแขนแข็งๆ ของตะวันออก ตาก็ขอความช่วยเหลือจากเมษา ทว่าเด็กนั่นสนเธอที่ไหน ยิ้มให้แล้วเดินออกจากห้องไปเฉย
“ผมรอข้างนอกนะพี่ อย่านานนักล่ะ”
อ๊าย ไอ้เด็กบ้า!
เมื่อไม่มีคนช่วย ในที่สุดร่างบอบบางของเธอก็ถูกฉุดลงบนเตียง ตามด้วยร่างหนาของตะวันตามขึ้นคร่อม
อึก! อื้อ!
“ชู่ว์ อย่าเสียงดังสิครับ เดี๋ยวไอ้เมษก็รู้หรอกว่าพวกเรากำลังทำอะไรอยู่”
ทำอะไร! ไม่ได้ทำอะไรสักหน่อย!
ชะเอมหน้าซีด พยายามดันร่างหนักๆ ของรุ่นน้องออก ทว่าด้วยความต่างทางสรีระ ไม่มีทางเสียหรอกที่เธอจะพลิกตัวออกไปได้ถ้าตะวันไม่ยอม และเป็นเช่นนั้นจริงๆ ตอนนี้ร่างสูงใหญ่คร่อมเธอมิด บดบังแสงสว่างจากหลอดไฟไปทั้งหมด ซ้ำดวงตาฉ่ำเยิ้มของเขายังมองเธอเขม็ง ไร้รอยยิ้มออดอ้อนอย่างเคย ทั้งร่างแผ่กลิ่นอายอันชอบกลออกมา
“เอ่อ ตะวัน พี่หนักนะ นายช่วยลุกออกไปก่อนได้มั้ย”
ตะวันส่ายหน้า นิ้วแกร่งเขี่ยปอยผมบริเวณหน้าผากเธอออกให้ แล้วพูดประโยคที่ไม่สอดคล้องกับสถานการณ์ขึ้นมา “พี่ครับ...ผมหิวจังเลย”
“อ่า...งั้นนายก็ลุกสิ เดี๋ยวพี่หาอะไรให้กิน”
ตะวันส่ายหน้าอีกครั้ง ใบหน้าหล่อใสก้มลงประชิด แลบลิ้นเลียแผล็บตรงมุมปากเธอไปหนึ่งที จนสมองชะเอมถึงกับลัดวงจร “ผมไม่ได้หิวข้าวสักหน่อย แต่หิวพี่ต่างหาก”
มองใบหน้าช็อกสุดขีดของชะเอมอย่างเอ็นดูแล้วบอก “พี่ครับ พี่อยากลองกินผมมั้ย”
