บทที่ 3 พี่อยากกินผมมั้ย + เมื่อกี้ผมเห็นนะ
EP.3 พี่อยากกินผมมั้ย
ไม่ว่าเปล่า สองขาหยัดขึ้นหน้า เปลี่ยนเป็นคร่อมอยู่บริเวณหน้าอกเธอ มือหยาบปลดซิปกางเกงลง ปล่อยเจ้าตะวันน้อยดีดผึ่งออกมา
แปะ!
ตีกับปลายจมูกของชะเอมพอดี ทำเอาสติที่หดหายไปวิ่งกลับเข้าร่างแทบไม่ทัน พร้อมกันนั้น เมื่อรู้สึกตัว กลิ่นอายเฉพาะของเพศชายก็โชยเข้าจมูก
“ตะ ตะวัน...”
เจ้าแท่งเอ็นอวบหนาปานข้อมือเด็กนี่คืออะไร?
บ้าน่า เห็นหน้าใสๆ พูดจาออดอ้อนอย่างตะวัน ที่ไหนได้กลับมีของลับที่ทั้งใหญ่ทั้งยาวขนาดนี้
แค่กๆๆๆ
นี่ไม่ใช่ประเด็นสำคัญ ตั้งสติหน่อยชะเอม!
“เอ่อ ลงไปก่อนได้มั้ย เราค่อยพูดค่อยจากันดีกว่า นายกำลังเมานะ รู้ตัวรึเปล่า”
“...ไม่” เอวสอบดุนดันลำรักกับปากเธอ ฟึบๆๆ ทิ้งกลิ่นและรสสัมผัสแปลกประหลาดเอาไว้ ชะเอมได้แต่นอนแข็งทื่อไม่กล้าขยับสุ่มสี่สุ่มห้า สูดกลิ่นลำท่อนที่แข็งชันชี้หน้า มุมปากก็เลอะคราบน้ำปริศนา เฉอะแฉะไปเกือบครึ่ง
“อ่าาาส์ พี่ครับ อ้าปากหน่อยสิ” เมื่อเห็นเธอไม่ขยับ เด็กมันก็เริ่มอ้อน “นะครับพี่ อ้าปากหน่อยสิ อ้าาามม”
งื้อออ ไม่นะ! อย่าทำหน้าแบบนั้น นายก็รู้ว่าฉันแพ้...
“พี่ครับ อ่าาา ไม่อยากกินมันหน่อยเหรอ พี่ครับ”
อื้ออ หลับตาไว้ชะเอม อย่าไปมอง ไม่เห็นก็ไม่คิด ไม่คิดก็ไม่เกิดอะไรขึ้นทั้งนั้น
“อ่าาา พี่ครับ มันแข็งมากเลย ซี้ดด ดูสิ แน่ใจเหรอว่าพี่ไม่อยากกิน”
ไม่อยากกิน...ไม่อยาก...แต่ว่ากลิ่นนี้มันคาวชะมัดเลย...อ่า...ทั้งคาวทั้งหนืด...แฉะดีจังเลยนะ...
“พี่ครับ นะ แค่ชิมหน่อยเดียวก็ได้ ตรงหัวมันปวดมาก อ่าาา พี่ครับ ซี้ดดด ผมเกือบแล้ว อ่าาส์ จะแตกแล้ว!!”
แตกเหรอ!
ชะเอมลืมตาพรึบ สิ่งแรกที่เจอก็คือหัวถอกบานบวมเป่ง ไล่เลื่อนลงไปคือเส้นเลือดโปนปูดรัดรอบลำเอ็น มันกระตุกหงึกๆ อยู่ไม่สุข ราวกับจะแตกทลายลงได้ทุกเมื่อ เธออึ้งค้าง ปากเล็กอ้าเผยอ ประจวบเหมาะอย่างยิ่ง ในตอนที่เธอเผลอ หัวถอกบานก็ไหลลื่นเข้าปาก ซ้ำยังคายน้ำจำนวนมากออกมา
“ซี้ดดดด อ่าาาส์ พี่ครับ อูยยย”
อึก! อึก! อึก! อึก!
“อูยยย ดีจังเลยพี่ ดูดอีก ดูดแรงๆ กลืนให้หมดเลยนะครับ”
มือหยาบคลึงอยู่ตรงศีรษะ บางจังหวะก็โยกให้ช่องปากชักรูดลำแท่ง โดยที่หญิงสาวได้แต่อึ้งงันกับสถานการณ์ ร่างกายปล่อยปฏิกิริยาตอบสนองด้วยการบีบรัดซ้ำยังกลืนสิ่งนั้นลงคอ อึกๆๆ
อา...บ้าน่า...
EP.4 เมื่อกี้ผมเห็นนะ
“แค่กๆๆ ออกไปนะ ออกไป!!”
หลังตะวันถอนไอ้นั่นออกจากปากเธอดังบ๊วบ หญิงสาวก็รวบรวมกำลังผลักเขา อาจเพราะการปลดปล่อยเมื่อครู่กินแรงไปมาก ตัวเบาโหวงผ่อนคลายสุดๆ ร่างสูงโปร่งถึงได้ถูกพี่สาวตัวเล็กถีบเอาเต็มยอดอก
อั๊ก!
“อึก! พี่อ่า มันจุกนะ”
“สมน้ำหน้า ถุยๆๆ เอาน้ำมาเลยนะ เอาน้ำมา” เธอทั้งขย้อน ทั้งล้วงคออ้วก เพื่อคาย ‘สิ่งสกปรก’ นั้นออกมา ทว่าน้ำกามก็คือน้ำชนิดหนึ่ง กลืนลงคอไปแล้วมันก็ไหลลงสู่กระเพาะอาหารเป็นที่เรียบร้อย จะให้คายออกมาง่ายๆเหมือนเคี้ยวเอื้องก็ใช่ที่
หนุ่มน้อยตะวันตีสีหน้าสลด มือแข็งๆ บีบแก้มหญิงสาวเอาไว้ไม่ให้เจ้าหล่อนทำท่าอ้วกอีก
“พี่รังเกียจขนาดนี้เลยเหรอ ผมเสียใจนะ”
มองตากลมโตกะพริบถี่ ซ้ำยังมีน้ำตาคลออยู่ข้างในพร้อมร่องรอยความไม่ไว้วางใจคลี่กระจายอยู่เต็มหน่วย ตะวันจึงคลายมือออก ทำท่ายอมแพ้
“โอเคๆ ผมผิดเอง พี่อย่าร้องนะ เดี๋ยวผมไปเอาน้ำให้”
มองชายหนุ่มผลุนผลันวิ่งออกไปทั้งสภาพนั้น หญิงสาวเลยคว้าเอาหมอนโยนตามหลังเขาไปด้วย
“ไอ้ตะวัน ไอ้เด็กเลว”
ตะวันย่นคอเล็กน้อยจากเสียงเกรี้ยวกราดนั้น จัดเสื้อผ้าตัวเองเสร็จก็เดินเข้าห้องครัวจะไปหยิบน้ำ ตอนนั้นเองที่สายตาเขาปะทะเข้ากับเมษาพอดี จึงถามเสียงขรึม
“มึงยังไม่ไปอีกเหรอ?”
เมษาเลื่อนสายตาเหมือนจะมองฝ่าประตูบานนั้นเข้าไป แต่ตะวันเองก็เร็วใช้ได้ เบี่ยงตัวมาบังไว้แล้วบอก “กูจะไปหยิบน้ำให้พี่เอม”
“ก็ไปสิ กูไม่ได้ว่าอะไรสักหน่อย” ฟังจบตะวันก็โล่งใจขึ้นมาหน่อย คิดว่าไอ้หมอนี่น่าจะไม่ได้ยินความเคลื่อนไหวข้างในหรอกมั้ง เพราะห้องเขาเก็บเสียงอย่างดี จึงเดินไปหยิบน้ำในตู้เย็นอย่างสบายอารมณ์
ส่วนชะเอมพอได้น้ำมาก็เอามากลั้วปากยกใหญ่ เจือจางกลิ่นอายของเขาไปจนหมด แล้วค่อยใช้ขวดน้ำในมือตีหัวตะวันไปหลายที
"โอ้ยๆๆ เจ็บนะพี่ หยุดตีได้แล้ว ผมเจ็บนะ"
"เจ็บสิดี เมื่อกี้มันอะไรกัน นายทำอย่างนั้นกับพี่ได้ยังไง ไอ้เด็กเลว นี่ๆๆๆ"
ปักๆๆๆๆ
"ผมขอโทษจริงๆ ก็มันเมาอ่า อีกอย่างมันก็แบบ...อยากด้วย...พอพี่มาอยู่ใกล้ๆก็ยิ่งคึก...ขอโทษนะครับ ต่อไปไม่ทำแล้ว"
ฟังจนจบชะเอมก็ส่งค้อนให้ "ต่อไปเหรอ ฝันเถอะ ไม่มีครั้งต่อไปแล้วย่ะ!"
คิดว่าเธอจะหลวมตัวมาใกล้ชิดเขาอย่างนี้อีกเหรอ?
ไม่มีทาง เธอไม่ใช่คนโง่นะ ที่มีบทเรียนแล้วไม่รู้จักจำ
ด่าชายหนุ่มในใจไปหลายรอบค่อยพยุงตัวขึ้น จัดเสื้อผ้าให้เข้าที่แล้วเดินออกไปหาเมษาที่ห้องนั่งเล่น โดยไม่คิดจะมองดวงตาอ้อนๆของตะวัน ที่ทำท่าเป็นหมาหงอยอีก
เชอะ ฉันไม่สนใจแกแล้ว ต่อให้โคฟเป็นหมาก็ไม่เอา!
"อ๊ะ พี่เป็นไรเนี่ย ท่าทางอารมณ์เสียเชียว" เมษาทักยิ้มๆ "แล้วเป็นไง ปลอบกันถึงไหนแล้ว"
ถึงไหน อะไร?
มองชายหนุ่มอย่างจับสังเกต เห็นเขามีท่าทีปกติก็ถอนหายใจ เร่งให้เขารีบกลับ เธอเองก็อยากชำระร่างกายและแปรงฟันอีกสักร้อยรอบ เอาให้เหงือกพังไปเลยยิ่งดี
"แล้วทำไมดูอารมณ์เสียงี้ล่ะ"
"ไม่มีอะไร นายรีบขับรถเถอะ ฉันอยากอาบน้ำ"
เมษาไม่คิดขัดใจ พาชะเอมขึ้นรถแล้วขับออกไปทันที ระหว่างทางแม้เขาจะทำทีเป็นตั้งใจขับรถ ทว่าสายตากลับเอาแต่เหล่มองมุมปากบวมแดงกับพวงแก้มย้วยๆของพี่สาวข้างห้อง ส่วนสมองก็เผลอนึกไปถึงภาพที่เขาเห็นก่อนหน้า
ที่ไอ้เชี่ยตะวันมัน...
"พี่เอม..."
ชะเอมที่มองข้างทางเหม่อๆขานรับ "ว่าไง"
"พี่คิดยังไงกับคนเด็กกว่าเหรอ?"
หญิงสาวหันมามองเขาอย่างงงๆ ไม่เข้าใจคำถามสักเท่าไหร่
"นายหมายความว่าไงอ่ะ?"
"ก็ตามตัวนั่นแหละ พี่คิดยังไงกับผู้ชายอายุน้อยกว่าอ่ะ"
ถามไปสายตาก็กวาดมองรูปร่างของพี่สาวข้างห้องไป
จะว่าไงดีล่ะ ตั้งแต่ชะเอมเข้ามารับหน้าที่พี่เลี้ยง ผู้ชายกลัดมันทั้งฝูงก็มองเธอตาเป็นมันอยู่นานแล้ว เพราะเจ้าหล่อนน่ะน่ารัก ตัวเล็กๆบอบบาง แต่มีใบหน้าอวบ แก้มอิ่มเป็นซาลาเปา น่าหยิก น่าสัมผัส และน่ารักเป็นบ้าในสายตาพวกเขา จึงพากันยึกๆ ยักๆ แอบเหล่ แอบสะกิด แต่ไม่มีใครก้าวล้ำเส้นมาก่อน อาจมีเล่นมุกใต้สะดือบ้างนิดหน่อย อย่างไอ้เตชินก็แอบแต๊ะอั๋งเธอบ้างตามสถานการณ์เอื้ออำนวย
แต่ก็นั่นแหละ นอกจากนั้นก็ไม่มีใครทำอะไรไปเกินกว่าเหตุ ทว่าวันนี้ไอ้เชี่ยตะวันกลับทำแบบนั้น...ซ้ำจากที่เขาแอบดู ชะเอมกลับไม่มีอาการหวาดกลัวสัมผัส หรือเกลียดเรื่องแบบนี้เสียด้วย มันจึงทำเขาแอบมีหวังขึ้นมา
แหม ก็แบบว่า อยากกิน แต่ไม่อยากคบ ก็เลยต้องถามความสมัครใจสักหน่อย
"ทำไมถึงถามล่ะ มะ มีอะไรรึเปล่า" ถามกลับแบบตะกุกตะกักด้วยความระแวง
"...ก็เมื่อกี้น่ะ" มองหน้าหญิงสาวที่ซีดเผือดไปถนัดตา แล้วกล่าวเนิบช้าตามสไตล์ข่มขวัญ "ผมเห็นนะครับ"
ว่าพี่ทำอะไรกับตะวัน...
