บทที่ 5 เหมือนหมาในฤดูผสมพันธุ์
เช้าวันนี้ ชะเอมลุกพรวดจากที่นอนพร้อมเหงื่อจำนวนมากอาบแผ่นหลัง...
มานั่งนึกอย่างจริงจังเป็นเวลาสิบห้านาทีจนจำได้ทั้งหมด ว่าเนื้อความในนั้นมีอะไรบ้างก็ถึงกับต้องกุมขมับ
นี่เธอถึงขั้นเก็บมาฝันเลยหรือ?
กับอีแค่ถูกเด็กหยอก!
เดวิลน้อยในหัวผสมโรง แถมโดนหยอกจนขาอ่อนเลยด้วย
เอิ่ม ก็นะ เด็กสองคนนั้นมันหล่อนี่นา ดูดีจนโอเวอร์ และการโดนพวกเขาอ้อน โดนเต๊าะ มันก็ไม่แปลกที่เธอจะหวั่นไหว...แค่กๆๆ ขอใช้คำว่าตื่นกลัวดีกว่า...
แก้ตัวให้ตนเองเสร็จก็พาร่างโทรมๆ เข้าห้องน้ำ สวมชุดนักศึกษา ทาแป้งเด็ก ชโลมครีมหอมๆ แล้วค่อยเดินออกมาห้องครัว เห็นรูมเมททำกับข้าวอยู่ก็ทัก
“ตื่นเช้าจังน้า เมื่อคืนไม่ได้ออกไปเที่ยวรึไง”
มะปรางหันไปมองคนทัก แล้วเอ่ยเซ็งๆ “ไปสิ แต่เป้าหมายดันไม่ติดกับนะสิ”
“หืมม เป้าหมาย ใครอ่ะ” ถามไปงั้นแหละ ทั้งที่ไม่ได้อยากรู้อะไรมากมาย ทว่าคำตอบของมะปรางกลับทำให้เธอชะงักไป
“...ก็พ่อหนุ่มข้างห้องเรานี่ไง ฉันเล็งไว้ตั้งนานแล้ว เห็นบอกว่ามีงานเลี้ยงที่ผับ ฉันก็เลยว่าจะไปหย่อนเบ็ดสักหน่อย ที่ไหนได้กลับโดนยัยแอ๊บที่ไหนไม่รู้มาหิ้วตัดหน้าไป โคตรเซ็งเลย”
ยัยแอ๊บที่ว่า “...”
โทษทีนะเพื่อนสาว ฉันไม่รู้ว่าเธอเล็งเมษาอยู่ เลยเรียกให้เขาไปส่งตะวันเป็นเพื่อน
“เฮ้อ ช่างเถอะ เอาไว้วันหลังค่อยลองใหม่ก็ได้ ยังไงพวกเราก็นับว่ารู้จักกันแล้ว ว่าแต่แกเถอะ ไหนบอกไปร่วมปาร์ตี้ของชมรมไง ทำไมฉันถึงไม่เห็นเลยล่ะ”
“ฉันก็อยู่แถวๆนั่นแหละ” รินน้ำดื่มให้ตัวเองเสร็จก็บอก “ขอแซนด์วิชอันหนึ่งสิ”
มะปรางรับทราบ ทำแซนด์วิชให้รูมเมทหนึ่งชิ้น พอดีโจ๊กต้มเสร็จ เจ้าหล่อนก็ตักขึ้นมายื่นให้กับชะเอม
“อ่ะ ชิมให้หน่อยสิ ว่ารสชาติพอดีรึยัง”
ชะเอมที่มีคดีกับคำนี้อยู่ถึงกับสะดุ้งโหยง เงยใบหน้าซีดเซียวขึ้นมองเพื่อนสาว “ชะ ชิม เหรอ”
“อื้อ เร็วสิ ฉันจะรีบเอาไปผู้ชาย” เอ่ยเร่งๆ เพราะจากที่รู้มา เขากับชะเอมมีความชอบในเรื่องอาหารคล้ายคลึงกันมาก เธอยังแอบตกใจเลยเมื่อรู้เข้า และยิ่งเสียใจหนักเข้าไปอีกเมื่อรู้ว่าเขาอยู่ชมรมฟุตบอล ที่พวกเธอผลักกันไปมา ไม่อยากเข้ามามีส่วนร่วมจนเป็นเหตุให้มีการจับฉลาก แล้วแจ๊คพอตมาตกที่ชะเอมรูมเมทตัวเล็กของเธอ
“อือ อร่อยแล้ว” เรื่องอื่นเธอไม่กล้าพูด แต่ถ้าเป็นเรื่องทำอาหาร รูมเมทของเธอนับว่าฝีมือดีจริงๆ
มะปรางยิ้มรับแล้วตักโจ๊กใส่กระปุกที่เตรียมไว้ โดยมีสายตาของชะเอมมองตามอย่างสงสัย
“ว่าแต่จะเอาไปให้หนุ่มคนไหนเหรอ?”
“ก็หนุ่มข้างห้องเราไง เมื่อคืนคงจะดื่มไปเยอะใช่มั้ย ฉันก็เลยทำโจ๊กไปอุ่นกระเพาะให้หน่อย”
ฟังจบชะเอมก็หรี่ตาลง ไม่เคยเห็นเพื่อนสาวเป็นอย่างนี้มาก่อน มะปรางน่ะสวย แถมยังฮอตสุดๆ ไม่เคยเลยสักครั้งที่เธอจะต้องลุกมาเอาใจผู้ชาย แต่หนุ่มข้างห้องนี่สิ ทำไมถึงทำให้เธอเสียอาการขนาดนี้ ถึงกับลุกมาทำอาหารให้
“นี่แกเอาจริงเหรอ?” ถามอย่างสงสัยเต็มประดา
“เอาจริงสิ คนนี้ใครแย่งฉันเอาตาย!”
หลังจากโดนเพื่อนสาวช็อตฟีลไปตอนเช้า ชะเอมก็หอบร่างแข็งทื่อของตัวเองมาเข้าเรียนอย่างเบลอๆ ความรู้อะไรก็ไม่ซึมเข้าหัว เพราะเอาแต่นึกถึงคำนั้นของเพื่อนสาว
ใครแย่งเอาตายเลยนะ!
ถึงเธอไม่คิดจะแย่งกับมะปรางก็เถอะ แต่มันอดสยองไม่ได้ ในเมื่อชายหนุ่มคนนั้นเพิ่งจะขอให้เธอชิม ‘เขา’ อยู่เลย
เป็นเช่นนั้นจนจบคลาส ถึงเวลาเข้าชมรม เธอก็เอาแต่คิดหาหนทางหลีกเลี่ยงจากเมษา ไม่ขอเป็นคนที่มีแนวโน้มจะแย่งชิงกับใครเป็นอันขาด
“เอาล่ะๆ ซ้อมแค่นี้พอ พรุ่งนี้เตรียมตัวให้พร้อม มีนัดเตะกับทีม ม.N ใครมีธุระให้เคลียร์ให้เรียบร้อย อย่าให้มีคำพูดโน่นนี่เข้าใจมั้ย”
ระหว่างที่ชะเอมกำลังเช็ดลูกบอลอยู่ เสียงของโค้ชก็ดังขึ้น โดยที่ทุกคนพร้อมใจกันหยุดกิจกรรมมารับฟังอย่างพร้อมเพรียง
“แล้วถ้าชนะจะมีงานเลี้ยงรึเปล่าครับโค้ช” ตะวันยกมือขึ้นถาม ส่วนสายตาก็พุ่งมาหยุดที่หญิงสาวเพียงคนเดียวในชมรม
อ๊ะ อย่ามองมาทางนี้เชียว!
รีบเอาตัวคนที่อยู่ใกล้สุดมาบังไว้จนมิด จากนั้นค่อยๆ โผล่ดวงตากลมโตออกไปมองบ้างเป็นครั้งคราว ผลุบโผล่อย่างกับแมว เล่นเอาใจหนุ่มๆ คันยุบหยิบเป็นแถว
“อยู่นิ่งๆ สิ” บีมหิ้วคอเธอไว้ บังคับให้อยู่เฉยสักครู่ จากนั้นค่อยถามต่อ “ว่าไงครับโค้ช งานเลี้ยงล่ะ”
โค้ชหนุ่มส่ายหัว รู้สึกว่าเจ้าพวกนี้ติดใจงานเลี้ยงเสียเหลือเกิน แต่ก็ดี ให้อะไรบำรุงขวัญสักหน่อย “มีสิ แต่ถ้าแพ้ก็เตรียมซ้อมหนักได้เลย”
พูดจบก็เดินไปโทรศัพท์อีกด้าน ปล่อยเด็กๆ ให้ทำอะไรที่ค้างอยู่ต่อ ชะเอมได้โอกาสปลีกตัวหนีก็ยิ้มกริ่ม ติดที่โดนมือแข็งๆ ของบีมจับไว้ไม่ปล่อยสักที จึงดิ้น
“ปล่อยสิวะ จะกลับห้องแล้วเนี่ย”
“ไม่ปล่อย” ไม่ว่าเปล่า แต่ทำจมูกฟุดฟิดดมกลิ่นหอมจากร่างเล็ก "หอมจัง คิดถูกจริงๆที่โหวตให้มีพี่เลี้ยงเป็นผู้หญิง"
"อืมๆ" นทีพยักหน้าเห็นด้วย คิดว่าพรุ่งนี้จะได้เอาตัวพี่เลี้ยงไปอวดไอ้เจ้าสมองกล้ามกลุ่มนั้นก็ยิ่งยินดีเข้าไปใหญ่ ถึงขั้นยื่นมือลูบพวงแก้มยุ้ยๆของเธออย่างเอ็นดู "ผู้หญิงตัวหอมๆดีกว่าเห็นๆ"
ชะเอมหน้าแดงก่ำ เอนตัวหลบจากมือของรุ่นพี่ ที่รู้สึกพักหลังมานี้พวกเขาจะปากว่ามือถึงกับเธอเสียเหลือเกิน
"อื้อ อย่ามาลูบนะ" ถึงรุ่นพี่จะหล่อมากก็เถอะ แต่หลังจากได้บทเรียนจากตะวันและเมษา ชะเอมก็คิดว่าคงต้องระวังตัวสักหน่อยแล้ว
ทว่าเหล่าหนุ่มๆสนใจเธอที่ไหน เห็นบีมดมๆอยู่ตรงซอกคอขาว ทั้งสิบคนก็ตาลุกวาวกรูเข้ามารุมดมกลิ่นเธอด้วย เบียดจนร่างเล็กหดเหลือไม่กี่นิ้ว ซ้ำยังตาลายถึงขั้นเห็นหูตั้งๆของพวกเขากระดิกด้วย
ทำไมพวกนี้เหมือนหมาจัง
มิหนำซ้ำยังเป็นหมาในฤดูผสมพันธ์เสียอีก
อ่าา น่ากลัวชะมัด...
