บทที่ 7 แลกลิ้น 1-1
ท่าทางเจ้าพวกนี้หื่นกาม แลดูกระหายจัดจนน่าตกใจ ชะเอมที่ตกเป็นของรางวัลชิ้นใหญ่ถึงกับตัวสั่นเทา ปากจิ้มลิ้มอ้าค้างไม่ยอมหุบ
"อะ เอาจริงเหรอนี่"
"จริงสิ" บีมตอบพลางพยักหน้า ขอมัดจำเล็กน้อยด้วยการลูบเรียวปากอิ่ม "อือ หือ นุ่มมาก"
เพี๊ยะ
ปัดมือเขาออก พร้อมทำหน้าเบ้ชวนร้องไห้
"ไม่เอาได้มั้ย"
"ไม่ได้" คราวนี้เป็นพายุที่ตอบ เขาหรี่ตาลงน้อยๆขณะกวาดสำรวจเรือนร่างเธอ "ถ้าไม่จูบก็ต้องเอาอย่างอื่นมาแทน"
ไม่ต้องพูดออกมาชะเอมก็รู้ว่า 'อย่างอื่น' ที่พายุหมายถึงมันคืออะไร เธอไม่ได้โง่สักหน่อยในเมื่อสายตาเขาบอกชัดถึงขนาดนั้น
งั้นทางเดียวที่สามารถทำได้ ก็คือภาวนาให้พวกเขาแพ้ แต่ด้วยฝีเท้าคงที่พร้อมแรงกระหายต่อของรางวัล ต่อให้ชะเอมบนบานกับเทพเจ้าทรงอิทธิฤทธิ์ที่สุดพวกเขาก็ชนะอยู่ดี
เพราะงั้นในตอนที่ลูกเตะตัดสินกลิ้งเข้าประตูฝ่ายตรงข้าม สีหน้าพี่เลี้ยงผู้น่ารักก็ซีดเผือดลงไปถนัดตา
"เฮ้ๆๆ แม่งไอ้บีมอย่างเอา ทีแข่งจริงไม่ได้อย่างนี้วะ" นทีหอบหายใจแล้วขยี้ผมบีมแรงๆจนมันยุ่งเหยิง
"แน่นอนสิ ตอนแข่งจริงมีของรางวัลน่าสนใจอย่างรอบนี้ที่ไหน" พายุร่วมแซวด้วย จากนั้นก็มองไปที่ 'ของรางวัล' หนึ่งเดียวตรงม้านั่ง
อา...พวกเขาหมายถึงเธอใช่มั้ย?
แย่ละสิ!
ชะเอมมองหาทางหนี ทว่าจนใจที่เจ้าพวกนั้นไวกว่าเธอ แค่แขนข้างเดียวของบีมก็ยกเธอจนตัวลอยแล้ว
"ไปกันเถอะ หาที่เหมาะๆมอบรางวัลให้พวกเราดีกว่า"
หญิงสาวพยายามขอความช่วยเหลือไปที่พนัส แต่เจ้าเนิร์ดนั่นกลับไม่มองเธอสักนิด บอกเพียงว่า "คืนนี้ผมคงไม่ร่วมฉลองนะ ที่บ้านมีธุระนิดหน่อย"
คนอื่นๆก็ไม่ขัด เรื่องแบบนี้คนน้อยยิ่งดี จะได้ใช้เวลาเต็มที่ไม่มีคนมาคอยหาร
"แล้วไอ้เทียนล่ะ นัดแฟนไว้รึเปล่า"
เทียนซึ่งเป็นแกะดำในกลุ่ม ซุ้มมีแฟนสาวก่อนคนอื่นถูกมองเขม้น "ไปสิ เหล้าฟรี จูบฟรี จะขาดผมได้ไง"
ชะเอมเม้มปาก พองแก้มแดงๆแล้วด่า "คนเลว"
จุ๊บ!
จูบเบาๆตรงปากอิ่มเรียกซะวิญญาณกระเจิง ชะเอมมองพายุตาค้าง
"พี่ยุ!!"
"ครับ เมื่อกี้ยังไม่นับนะ เขาเรียกมัดจำไว้ก่อน" บอกอย่างเจ้าเล่ห์ "แต่ว่าปากเอมเนี่ย นุ่มมากเลยนะ แถมหอมด้วย อืม กลิ่นนมใช่มั้ย แอบกินนมมาเหรอ?"
กินขนมปังรสนมต่างหาก!
แย้งในใจเงียบๆโดยที่ดวงตากลมโตยังค้อนพายุขวับๆ "จูบน่ะ แค่คนละครั้งนะ ห้ามเบิ้ล ห้ามมือเร็ว และก็..." มองไปที่ตะวันผู้มีคดีติดตัว "...ห้ามเอาไอ้นั่นออกมาเล่นด้วย"
ตะวันยิ้ม บอกอย่างซุกซน "แล้วถ้าเกิดพี่ต้องการขึ้นมาล่ะ..."
"ไม่ย่ะ ฉันไม่ต้องการ"
ดูสองคนนี้มีพิรุธมาก คนที่เหลือชักอยากรู้อยากเห็นเลยลากตะวันเข้าไปซัก ส่วนชะเอมถูกพากลับห้องโดยเมษา เพื่อแต่งตัวไปปาร์ตี้ตอนเย็นต่อ
"อ้อ พี่สาว ผมชอบกลิ่นมิ้นต์นะ กลิ่นยาสีฟันพี่อ่ะ ผมแอบดมประจำเลย"
"ไอ้บ้า!"
ชะเอมตวาดด้วยสีหน้าแดงแจ๋ แล้วปิดประตูดังปัง! ทิ้งชายหนุ่มไว้นอกห้อง ส่วนตัวเองเดินเข้าห้องน้ำ ส่องกระจกแล้วเริ่มแปรงฟัน พลันถ้อยคำของเมษาก็ดังขึ้นในหัว
ผมชอบกลิ่นมิ้นต์นะ
"ชอบกลิ่นมิ้นต์เหรอ เชอะ อย่าฝันเลย" เดินเข้าห้องน้ำรูมเมท หยิบยาสีฟันรสสมุนไพรที่เจ้าของห้องชอบใช้ประจำออกมา แล้วเริ่มแปรง
เอาสิ อยากจูบนักก็เอารสสมุนไพรไปเลย
อี๋ แต่ขมชะมัดเลย มะปรางทนแปรงไปได้ยังไงกันนะ
ชะเอมใช้เวลาอยู่ในห้องน้ำนานแค่ไหนไม่มีใครรู้ดีไปกว่าเธออีกแล้ว แค่แปรงฟันอย่างเดียวก็ใช้เวลาไปถึงหนึ่งชั่วโมงครึ่ง ทุกซอกมุมถูกขัดถูอย่างดีราวกับจะลับฟัน ส่วนอีกครึ่งชั่วโมงให้หลังหมดไปกับการอาบน้ำ ที่อ้อยอิ่งดึงเวลาจนดึกดื่นค่อนคืน
กระนั้นพวกเขาก็ยังรอเธออย่างใจจดใจจ่อ...
มองนาฬิกาเป็นเวลาห้าทุ่มเกือบเที่ยงคืน ชะเอมก็ได้ฤกษ์ห่อตัวเข้าห้องวีไอพี ห้องเดิมกับคราวที่แล้วที่เธอแบกตะวันกลับ แล้วจากนั้นก็เกิดเหตุการณ์ชวนสยองขึ้น รู้สึกว่าทุกอย่างมักจะเริ่มต้นที่ห้องนี้อีกแล้ว งั้นคราวหน้าควรเปลี่ยนห้องฉลองดีไหม?
ส่ายหน้า ไม่สิ! ที่ควรเปลี่ยนคือพี่เลี้ยงคนใหม่! เธอควรลาออกจะดีที่สุด
ตั้งมั่นในใจว่าจะลาออก ร่างกายก็ราวกับถูกฟื้นฟู มือเล็กผลักประตูเปิดเข้าไปอย่างมั่นใจ สมองทวนประโยคนี้ไปมา
แค่จูบเอง ไม่เสียหาย ท่องไว้ ผู้ชายหล่อโทษประหารลดลงกึ่งหนึ่ง
แฮ่ม เอาอีกแล้ว โรคบ้าคนหล่อกำเริบ!
"ว้าว ของรางวัลมาแล้ว" เสียงนี้เป็นของพายัพ ชะเอมสัมผัสได้ถึงความระริกระรี่ในนั้นก็หันไปแยกเขี้ยวใส่
"แถมอยู่ในเดรสสั้นสีแดง หืมม ผูกโบที่คอมาด้วย จุ๊ๆ อยากแกะของขวัญจังเลยน้าา" ประโยคนี้เป็นของพายุ ที่แฝงไปด้วยกลิ่นอายกามๆ ตามบุคลิกแบดบอยของเขา
ส่วนชะเอมนั้นมารู้ตัวทีหลังจากที่โดนแซวเรื่องชุดนั่นแหละ
เวร...เผลอตามคอนเซ็ปไปซะได้
เอาไงดี พวกนี้มองเธอตาเป็นมันเลย น่ากลัว...
