บทที่ 42 รางวัลของคนเก่ง

เข็มนาฬิกาบนผนังห้องนอนชี้บอกเวลาเกือบเที่ยงคืนแล้ว แต่ลูกหว้ายังคงนอนพลิกไปพลิกมาอยู่บนเตียงนุ่ม แสงไฟสลัวจากโคมไฟหัวเตียงส่องกระทบใบหน้าหวานที่ตอนนี้กำลังกระสับกระส่าย ทุกครั้งที่หลับตา คำพูดทิ้งท้ายและรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ของหมาเด็กเมื่อตอนเย็นยังคงลอยวนเวียนทำให้หัวใจเต้นผิดจังหวะอยู่ตลอดเวลา

‘รางวัล...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ