บทที่ 91 รอยยิ้มที่มีน้ำตา

เช้าวันเสาร์ควรจะเป็นเช้าที่ลูกหว้าได้ตื่นสายอย่างสบายใจ หลังจากผ่านสัปดาห์งานหนักและคืนที่หัวใจว้าวุ่นจนแทบไม่ได้นอน แต่แสงแดดอ่อนๆ ที่ลอดผ่านผ้าม่านเข้ามา กลับปลุกเธอให้รู้สึกตัวเร็วกว่าปกติ

ลูกหว้าลืมตาขึ้นช้าๆ ความอบอุ่นจากท่อนแขนล่ำๆ ที่กอดรัดเอวเธอไว้แน่น และลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอที่รดอยู่ตรงล...