บทที่ 95 เซฟโซนที่ชื่อว่า 'เรา'

เจไดสูดลมหายใจเข้าลึกที่สุดในชีวิต ความกดดันมหาศาลถาโถมเข้ามา มือหนาที่ซุกอยู่ในกระเป๋ากางเกงสแล็กสีเข้มกำตลับกำมะหยี่สีน้ำเงินไว้แน่น เขาหลับตาลง จินตนาการว่าตรงหน้าคือผู้หญิงที่เขารักที่สุด

“พี่หว้าครับ...”

น้ำเสียงของเจไดนุ่มลึกและสั่นพร่านิดๆ

“ขอโทษ... ที่ปล่อยให้พี่ต้องรอโดยไม่รู้เลยว่า... ผมกำ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ