บทที่ 1 คำถามลองใจ

“แน่ใจเหรออัยย์… ว่าเข้าใจความหมายของคำว่าฐานะอะไรก็ได้?”

อัยย์ลดากำสายกระเป๋าแน่น หยดน้ำจากปลายผมทิ้งตัวลงบนหลังมือ ก่อนตกกระทบพื้นหน้าห้องเป็นจุดเล็กๆ

สิบนาทีก่อน เธอยังคิดว่าคำตอบที่เจ็บที่สุดคือ ‘ไม่รัก’ ทว่าตอนนี้ธามวินทร์ยืนอยู่ตรงหน้า มองเธอราวกับกำลังรอให้ทบทวนความโง่เขลาของตัวเองอีกครั้ง ทั้งที่เขาได้ยินชัดทุกคำ...

ตั้งแต่เธอบอกว่าชอบเขามานาน

ไปจนถึงประโยคสุดท้ายที่หลุดปากออกไปเพราะทนมองบานประตูห้องกำลังจะปิดลงไม่ได้

‘อัยย์ไม่ได้ขอให้พี่รักก็ได้ค่ะ ขอแค่ให้อัยย์ได้อยู่ใกล้ๆ ในฐานะอะไรก็ได้’

เธอไม่ได้เตรียมใจมาสำหรับสายตาที่เขาใช้มองหลังจากนั้น

ธามวินทร์ยืนพิงกรอบประตู สายคาดชุดคลุมอาบน้ำสีเข้มถูกผูกไว้หลวมๆ เส้นผมสีดำสนิทยังชื้น เขาเพิ่งอาบน้ำ และคงกำลังจะเข้านอนหากเธอไม่มากดออดรบกวนในเวลานี้

“อัยย์หมายถึง…”

“พี่รู้ว่าเราพูดอะไร”

เขาตัดบทโดยไม่เปลี่ยนระดับเสียง สายตาเลื่อนจากมือที่กำกระเป๋าของเธอกลับขึ้นมาสบตา

“แต่พี่ไม่แน่ใจว่าเรารู้หรือเปล่า ว่าตัวเองกำลังขออะไร”

ความเย็นจากเสื้อผ้าที่เปียกฝนเริ่มซึมลึก อัยย์ขยับเท้าเข้าหากัน เธออยากให้เขาหลีกทาง อยากให้เขาบอกให้เข้ามาคุยข้างในเหมือนทุกครั้งที่ไคพามาหา ทว่าคืนนี้ไม่มีพี่ชายอยู่ด้วย... และธามวินทร์ก็ไม่ได้ชวน

“ถ้าพี่ไม่ชอบ อัยย์ก็ไม่ได้จะบังคับค่ะ”

มุมปากเขาขยับนิดหนึ่ง “เมื่อกี้ยังบอกว่าฐานะอะไรก็ได้”

อัยย์เงียบ

เธอเกลียดที่เขาจำประโยคนั้นได้แม่นกว่าเรื่องอื่น เกลียดที่ความกล้าซึ่งรวบรวมมาตลอดทางกำลังกลายเป็นบ่วงที่ทำให้เธอถอยกลับลำบาก แต่พอถูกเขามอง เธอก็ยังดื้อดึงอยากยืนอยู่ตรงนี้

“พี่ไม่ได้มองหาแฟน... อัยย์”

ครั้งนี้เขาพูดช้า ปล่อยให้เธอได้ยินชัดทุกคำ

“แล้วพี่ก็ไม่คิดจะรับปากอะไร เพียงเพราะเรายืนร้องไห้อยู่หน้าห้อง”

อัยย์รีบกะพริบตา เธอยังไม่ได้ร้อง แต่ขอบตาร้อนผ่าวจนต้องหลบไปมองปมสายคาดชุดคลุมแทนใบหน้าเขา

“อัยย์ไม่ได้ขอให้พี่สงสาร”

“ดี พี่ก็ไม่ได้สงสาร”

ความเงียบตามมาทันที

เขาพูดมันออกมาได้ง่ายเหลือเกิน ขณะที่เธอต้องใช้แรงทั้งหมดเพื่อควบคุมไม่ให้เสียงสั่น

ผู้ชายคนนี้เคยขับรถมาส่งเธอ เคยรับโทรศัพท์จากไคแล้วหันมาถามว่าหิวไหม เคยเป็นคนที่เธอแอบมองอยู่ท้ายโต๊ะอาหารโดยไม่กล้าสบตานาน

อัยย์เพิ่งรู้เดี๋ยวนี้เองว่าเขาสามารถมองกลับมาอย่างไม่เผื่อทางรอดให้เธอได้ถึงขนาดนี้

“ถ้าอยากอยู่ใกล้พี่จริงๆ พี่มีให้ได้อย่างเดียว”

เธอเงยหน้าขึ้น ธามวินทร์ไม่ได้ยิ้มแล้ว

“เป็นคู่นอน”

นิ้วที่กำสายกระเป๋าชาวาบ อัยย์ได้ยินเสียงเครื่องปรับอากาศจากด้านในห้องชัดขึ้นอย่างประหลาด

“ไม่มีสถานะให้เรียกร้อง ไม่มีสิทธิ์เข้ามาจัดการชีวิตพี่” เขามองเธอตรงๆ “และไอ้ไคต้องไม่รู้... รวมถึงคนอื่นด้วย”

อัยย์อ้าปาก แต่เสียงไม่ออกในทันที

เธอเคยจินตนาการถึงการได้เป็นคนรักของเขา เคยเผลอยิ้มคนเดียวเมื่อคิดว่าสักวันอาจนั่งข้างเขาโดยไม่ต้องเว้นเก้าอี้ให้พี่ชาย

แต่สิ่งที่เขาเสนออยู่ห่างไกลจากความฝันนั้นมาก...

ถึงอย่างนั้น เขาก็ไม่ได้บอกว่า 'ไม่ต้องการเธอ'

ความคิดโง่เขลาข้อนี้รั้งเธอไว้ และอัยย์รู้ตัวว่าตัวเองกำลังยึดมันแน่นเกินไป

“พี่พูดจริงเหรอคะ”

“พี่ดูเหมือนกำลังล้อเล่น?”

“เพราะอัยย์เป็นคนบอกว่าฐานะอะไรก็ได้ พี่เลยเสนอแบบนี้เหรอ”

ธามวินทร์ผละจากกรอบประตู ระยะห่างลดลงเพียงก้าวเดียว แต่อัยย์กลับต้องเงยหน้ามองมากกว่าเดิม กลิ่นสบู่อ่อนๆ ลอยมากับตัวเขา เธอเผลอกลั้นหายใจเมื่อสายตาคู่นั้นหยุดลงบนใบหน้า

“พี่เสนอเพราะพี่ต้องการเหมือนกัน”

หัวใจเธอกระตุก เขาเห็น... และไม่ได้ปล่อยให้เธอเข้าใจต่อไปไกล

“แต่ความต้องการกับความรัก คนละเรื่องนะอัยย์”

เธอเม้มปาก คำพูดที่เกือบทำให้ยิ้มกลับทิ้งรอยกรีดที่เจ็บลึกกว่าเดิม

ธามวินทร์ถอยออก เปิดทางให้มองเห็นห้องด้านหลัง แสงสีอุ่นจากโคมข้างโซฟาทอดลงบนพื้น ทุกอย่างเงียบ เรียบร้อย และคุ้นตา

ทว่าเธอรู้ดีว่าหากก้าวเข้าไปคืนนี้ ความคุ้นเคยเดิมจะเอากลับมาใช้ไม่ได้อีกตลอดกาล

“ถ้ารับไม่ได้ก็กลับไป พรุ่งนี้เจอกัน... พี่จะทำเหมือนไม่มีเรื่องคืนนี้”

“แล้วถ้าอัยย์เข้าไปล่ะคะ”

“ก็อย่าหวังว่าพี่จะเปลี่ยนคำตอบทีหลัง”

อัยย์มองเขาอยู่นาน เธอควรกลับ ควรเดินไปเรียกลิฟต์ ลงไปขึ้นแท็กซี่ แล้วร้องไห้ให้พอระหว่างทาง แต่สองเท้ากลับยังฝังตรึงอยู่ที่เดิม

เพราะอีกความคิดหนึ่งกระซิบหลอกตัวเองว่า... บางทีเขาอาจเพียงยังไม่รู้จักเธอมากพอ

เธอไม่ได้พูดความหวังนั้นออกไป ธามวินทร์บอกชัดเจนแล้วว่าไม่ต้องการฟัง

“อัยย์ตกลงค่ะ”

สายตาเขานิ่งขึ้น “มองพี่แล้วพูดใหม่”

เธอเงยหน้า ทั้งอับอาย ทั้งเจ็บปวด แต่ยังฝืนสบตาเขาจนจบประโยค

“อัยย์ตกลง”

ธามหลีกทาง... เปิดช่องว่างเพียงพอให้ร่างเล็กก้าวผ่าน

อัยย์กลั้นหายใจ ทิ้งความตระหนักรู้และศักดิ์ศรีทั้งหมดไว้เบื้องหลัง แล้วก้าวเท้าข้ามธรณีประตูเข้าไปในอาณาจักรของเขา

แกร๊ก...

ทันทีที่บานประตูหนาหนักปิดสนิท เสียงระบบล็อกอัตโนมัติก็ทำงานราวกับเสียงสับไกปืน ตัดขาดพวกเขาสองคนจากโลกภายนอก

อัยย์ใจหายวาบ เธอเพิ่งรู้ตัวว่าคิดผิดมหันต์... เมื่อหันกลับมาพบว่าหน้ากากความใจเย็นของ 'พี่หมอธาม' ได้หลุดลอกออกไปจนไม่เหลือซาก

สายตาที่เคยมองอย่างประเมินค่าเมื่อครู่...

บัดนี้แปรเปลี่ยนเป็นสัญชาตญาณของนักล่า

ร่างสูงก้าวประชิดตัวเธออย่างคุกคาม พร้อมกับรอยยิ้มที่ทำให้คนมองแทบหยุดหายใจ

บทถัดไป