บทที่ 2 ก้าวข้ามเส้นแบ่ง

แกร๊ก...

เสียงระบบล็อกประตูดังขึ้นด้านหลัง อัยย์หยุดยืนอยู่ข้างตู้รองเท้า มือยังกำสายกระเป๋าแน่น

เธอเคยเข้าห้องนี้หลายครั้ง แต่ไม่เคยมีครั้งไหนที่เสียงประตูปิดจะฟังดูเหมือนเสียงสับไกปืนเท่าคืนนี้

ธามวินทร์เดินนำไปวางโทรศัพท์บนโต๊ะข้างโซฟา ก่อนหันกลับมา

“ไอ้ไครู้ไหมว่าเรามาที่นี่”

เธอส่ายหน้า “พี่ไคคิดว่าอัยย์อยู่หอค่ะ”

“ดี”

คำเดียวสั้นๆ ที่ตอกย้ำให้ตระหนักถึงสิ่งที่เพิ่งตอบตกลงไป

เขาสืบเท้ากลับมาหยุดตรงหน้า แบมือออก อัยย์มองอย่างไม่เข้าใจ จนเขาหลุบตาลงมองกระเป๋าสะพายของเธอ

“จะยืนกอดมันอีกนานไหม”

เธอค่อยๆ ปลดสายออกจากไหล่ ส่งให้เขา ธามวินทร์รับไปโยนไว้บนตู้โดยไม่ละสายตาจากเธอ ระหว่างทั้งคู่ไม่มีสิ่งกีดขวางใดๆ อีกแล้ว อัยย์ทำตัวไม่ถูก จึงบีบมือตัวเองไว้หลวมๆ

เขามองท่าทางนั้น “เมื่อกี้ยังกล้าพูด ตอนนี้จะหลบหน้าพี่แล้ว?”

“อัยย์ไม่ได้หลบค่ะ”

“งั้นก็มอง”

เธอช้อนตาขึ้น แล้วเพิ่งพบว่าเขาขยับเข้ามาใกล้กว่าที่คิด ปลายนิ้วเย็นจัดของพี่หมอแตะใต้คาง เชยใบหน้าเธอขึ้นเล็กน้อย

อัยย์รู้สึกถึงสัมผัสนั้นชัดเจนจนลืมความเย็นของเสื้อผ้าเปียกชื้นไปชั่วขณะ

สายตาคมกริบเลื่อนลงมาที่ริมฝีปาก ก่อนกลับขึ้นมาสบตา ไม่มีรอยยิ้มอบอุ่นแบบที่เขาใช้ต่อหน้าไคอีกแล้ว มืออีกข้างของเขาวางแหมะลงบนเอวคอด รั้งให้เธอขยับเข้าไปหา

อัยย์ยกมือยันแผงอกเขาโดยอัตโนมัติ ใต้เนื้อผ้าชุดคลุมคือไอความร้อนที่ทำให้เธอรู้ตัวว่า

ระยะห่างของคำว่าพี่น้องตลอดหลายปี... หายไปแล้วจริงๆ

ธามวินทร์ชะงักเมื่อรู้สึกถึงแรงต้าน

“จะกลับ?”

อัยย์มองเขา หัวใจเต้นกระหน่ำจนคำตอบแทบจุกอยู่ที่คอ

“ไม่ค่ะ”

“พี่ไม่ได้ถามเพราะอยากฟังคำตอบที่ทำให้พอใจนะอัยย์”

“อัยย์รู้”

คราวนี้เธอเป็นฝ่ายเปลี่ยนจากผลัก เป็นกำเนื้อผ้าตรงอกเขาไว้แน่น

“อัยย์อยากอยู่”

สิ้นคำนั้น ธามวินทร์ก็โฉบลงมาบดจูบ!

มันรวดเร็วและเอาแต่ใจจนความคิดตามไม่ทัน มือที่กำเสื้อเขาเกร็งแน่นเมื่อวงแขนแกร่งตวัดรัดเอว กระชากร่างเธอให้แนบชิด

เธอไม่ได้ถอยหนี แต่เงยหน้ารับจูบแรกอย่างประหม่า พยายามปรับตัวรับความเร่าร้อนที่เคยทำได้เพียงแค่จินตนาการ

เขาถอนริมฝีปากออกเพียงนิด พ่นลมหายใจร้อนระอุรดใบหน้าเธอ

“ตัวสั่น”

อัยย์ไม่รู้ว่าเขาหมายถึงความหนาวหรือความประหม่า และไม่กล้าถาม

ธามกระตุกยิ้มมุมปาก คล้ายพอใจกับปฏิกิริยาไร้เดียงสานั้น

“ตอนมาหา คิดไว้ว่ามันจะเป็นแบบไหน”

อัยย์หลบตาลงอย่างห้ามไม่ทัน เธอเคยคิดถึงการจูบเขา แต่ในความคิดนั้นไม่เคยมีสายตาที่จ้องมองมาตรงๆ หรือคำถามที่ต้อนให้เธอต้องยอมรับความรู้สึกตัวเองแบบนี้

“พี่หมอ…”

“ถามก็ตอบ”

เขาสั่ง เธอกำเสื้อเขาแน่นขึ้น ขณะที่ธามยังรอคอยอย่างไม่คิดจะช่วยให้เธอพ้นจากความอาย

“อัยย์ไม่รู้ว่ามันจะ... เป็นแบบนี้”

“ผิดหวัง?”

อัยย์ส่ายหน้าเร็วเกินไป และเขาก็เห็นมันจนได้

ธามวินทร์หลุดเสียงหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เป็นครั้งแรกของคืนนี้ที่เขาดูพอใจอย่างเปิดเผย ปลายนิ้วยาวเลื่อนจากคางไปเกลี่ยผมเปียกชื้นออกจากข้างแก้ม ก่อนสอดเข้าประคองท้ายทอย

อัยย์เผลอเอนศีรษะเข้าหามือนั้น เธออยากให้เขาทำอีก อยากอยู่ใกล้กว่านี้ แม้จะรู้เต็มอกว่าความหมายของการกระทำนี้ สำหรับเขากับเธอมันต่างกันโดยสิ้นเชิง

ธามวินทร์ก้มลงมาอีกครั้ง คราวนี้อัยย์เป็นฝ่ายขยับเข้าหาเอง สองมือเล็กเลื่อนขึ้นเกาะบ่ากว้าง ขณะที่มือของเขายังคงรัดแน่นอยู่ที่เอว ไม่ปล่อยให้ระยะห่างกลับมาแทรกกลางได้อีก

เมื่อเขาถอนจูบ อัยย์ต้องใช้เวลาครู่หนึ่งกว่าจะลืมตาขึ้นได้ สายตาคมกริบที่มองสบมา ทำให้เธอรู้ว่าเขาจำคำสารภาพทุกคำได้ และรู้ดีว่าตัวเองมีอิทธิพลต่อเธอมากแค่ไหน

“อยู่กับพี่ ไม่ต้องเอาแต่ก้มหน้า”

“อัยย์ยังไม่ชิน”

“งั้นก็หัดไว้”

เขาพูดราวกับเป็นเรื่องง่าย ก่อนปล่อยมือจากท้ายทอย เปลี่ยนมาจับมือเธอแล้วดึงให้เดินพ้นโถงทางเข้า

อัยย์มองแผ่นหลังกว้าง ยอมก้าวตามเขาไปโดยไม่ทักท้วง เธอได้จับมือเขาแล้ว นิ้วที่กระชับตอบทำให้หัวใจเธอพองโต

แต่แล้ว... ประโยคถัดมาของธาม กลับเป็นเรื่องที่เธออยากลืมที่สุดในเวลานี้

“พรุ่งนี้ถ้าเจอไอ้ไค... ทำตัวเหมือนเดิม”

รอยยิ้มที่กำลังจะจุดติดค้างเติ่งอยู่บนริมฝีปาก อัยย์ชะงัก เงยหน้ามองแผ่นหลังเขา ก่อนจะกดความเจ็บปวดลงคอแล้วพยักหน้าช้าๆ

“ค่ะ”

ธามรับคำตอบนั้นด้วยการกระตุกข้อมือ รั้งร่างเธอเข้าไปประชิดตัวอีกครั้ง เขาพอใจที่เธอ 'เชื่อง' และเข้าใจกติกา

ส่วนอัยย์... ได้แต่แอบหวังอย่างโง่เขลา ว่าสักวันเขาจะเป็นคนฉีกกฎบ้าๆ นี้นอกทิ้งไปเอง

บทก่อนหน้า
บทถัดไป