บทที่ 3 ในประตูห้องนอน

ไฟในห้องนอนใหญ่ถูกเปิดไว้เพียงดวงเดียวตรงหัวเตียง แสงสีสลัวขับเน้นให้เตียงคิงไซส์สีเข้มดูโดดเดี่ยวและกว้างใหญ่เกินความจำเป็น

ธามวินทร์ปล่อยมือเธอเมื่อเดินมาถึงปลายเตียง อัยย์ยืนเก้ๆ กังๆ น้ำจากกระโปรงนักศึกษาหยดลงบนพื้นพรมขนสัตว์ราคาแพงจนเธอรู้สึกผิด

แต่เขาไม่สนใจเรื่องความสะอาดของห้อง หมุนตัวกลับมาหาเธอ สายตาจดจ้องอยู่ที่รอยยิ้มแฝงความประหม่าของคนตรงหน้า

เขาไล้ปลายนิ้วไปตามแนวคอเสื้อที่เปียกลู่แนบผิวเนื้อ

"ถอดเสื้อออกซะอัยย์ เดี๋ยวจะป่วย"

น้ำเสียงนั้นราบเรียบ คล้ายความห่วงใยของแพทย์ที่มีต่อคนไข้ แต่สายตาคุกคามที่กวาดมองผ่านเนื้อผ้าบางๆ ทำให้หัวใจของอัยย์เต้นระรัว เธอรู้ดีว่าคำสั่งนี้ไม่ได้จบแค่การกันไม่ให้เธอเป็นหวัด

อัยย์ก้มหน้า มือสั่นเทาค่อยๆ ยกขึ้นแตะกระดุมเม็ดบนสุด แต่เพราะความหนาวบวกกับความประหม่า นิ้วของเธอจึงเกร็งจนแกะกระดุมไม่ออกสักที

ธามวินทร์จิ๊ปากเบาๆ ขัดใจกับความเชื่องช้า เขาปัดมือเธอออกแล้วเป็นฝ่ายจัดการเอง

"อยู่นิ่งๆ"

ปลายนิ้วร้อนจัดของเขาสัมผัสโดนผิวบริเวณคอและเนินอกทุกครั้งที่ปลดกระดุมออกทีละเม็ด อัยย์สะดุ้ง ลมหายใจสะดุด เผลอถอยหลังหนีตามสัญชาตญาณ แต่หลังเข่ากลับชนเข้ากับขอบเตียงจนเสียหลักทรุดลงไปนั่งบนฟูกหนานุ่ม

เขาตามลงมาคร่อมทับทันที ร่างสูงใหญ่กักขังเธอไว้ระหว่างท่อนแขนสองข้าง โน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน

"พี่หมอ..." อัยย์หลุดปากเรียกสรรพนามที่คุ้นเคยด้วยความตื่นตระหนก

การเคลื่อนไหวของพี่หมอหยุดชะงักทันที รอยยิ้มมุมปากหายไป ดวงตาสีเข้มวาวโรจน์ขึ้นมาในความสลัว บรรยากาศรอบเตียงกดดันขึ้นจนอัยย์เผลอกลั้นหายใจ

"เรียกใหม่" เขาสั่งเสียงเย็น

อัยย์ช้อนตาขึ้นมองอย่างสับสน

"คะ?"

"เวลาอยู่ข้างนอก ต่อหน้าไอ้ไค หรือต่อหน้าคนอื่น..."

นิ้วโป้งของเขากดลงบนริมฝีปากล่างของเธอ บังคับให้เผยอออกเล็กน้อย

"จะเรียกพี่หมอ หรือเรียกอาจารย์หมออะไรก็ช่าง..."

เขาก้มลงมากระซิบชิดริมฝีปาก

"แต่ในห้องนี้... เวลาที่อยู่ใต้ร่างพี่... เรียกพี่ธาม"

สรรพนามนั้นถูกตอกย้ำด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยอำนาจ มันไม่ใช่การขอร้อง แต่เป็นคำขาดที่ห้ามฝ่าฝืน

"เข้าใจไหมอัยย์"

อัยย์ใจสั่นระรัว กฎข้อใหม่ถูกสลักลงมาอย่างเอาแต่ใจ เธอพยักหน้าช้าๆ ริมฝีปากที่ถูกนิ้วเขากดคลึงอยู่ขยับเปล่งเสียงแผ่วเบา

"เข้าใจค่ะ... พี่ธาม"

"เด็กดี"

คำชมสั้นๆ มาพร้อมกับรางวัลที่จาบจ้วง ธามวินทร์ประกบจูบอีกครั้ง ลิ้นร้อน ๆ กวาดต้อนรุนแรงกว่าเดิม เสาะไปตามไรฟันเล้าโลมจนเธอสนองตอบเงอะงะ เรียกเสียงน้ำในโพรงปากดังสะท้อนในห้อง

และเป็นจูบที่เต็มไปด้วยการแสดงความเป็นเจ้าของ อัยย์สะท้านจนขยุ้มคอเสื้อคลุมอาบน้ำของเขาไว้แน่น

มือหนาเลื่อนลงมาปลดกระดุมเสื้อนักศึกษาที่เหลือออกจนหมดรวดเดียว เผยให้เห็นบราเซียสีอ่อนที่ซ่อนอยู่เบื้องหลัง เขาโยนเสื้อเปียกชื้นทิ้งไปที่พื้นอย่างไม่ไยดี ก่อนจะจัดการลอกคราบปราการชิ้นที่เหลืออย่างชำนาญ

อุณหภูมิแอร์เย็นเฉียบปะทะผิวกายเปลือยเปล่า แต่อัยย์กลับรู้สึกร้อนรุ่มไปทั้งร่างเมื่อถูกสายตาคมกริบโลมเลียไปทุกสัดส่วน

"สวย..."

เขาพึมพำชิดซอกคอ ลากไล้ริมฝีปากประทับรอยจูบแผ่วเบาไปตามแนวไหปลาร้า

อัยย์หลับตาแน่น ความรู้สึกผิดบาปต่อพี่ชายถูกสัมผัสร้อนแรงของเขาแผดเผาจนมอดไหม้ เธอรู้ว่าเขากำลังสอนให้เธอแยกแยะระหว่าง 'โลกความจริง' กับ 'โลกในห้องนี้'

โลกที่ต่อหน้าคนอื่น เธอเป็นเพียงน้องสาวเพื่อนที่ไม่มีตัวตน แต่ในห้องนี้... เธอคือผู้หญิงของเขา

"พี่ธาม..."

เธอครางเรียกชื่อเขาตามกฎข้อใหม่ เสียงหวานหวิวที่หลุดออกมาทำให้ธามกระตุกยิ้มพอใจ

เขาพลิกตัวดันเธอให้นอนราบลงกับฟูกนุ่ม ตามด้วยร่างสูงใหญ่ที่ทาบทับลงมาปิดกั้นอิสรภาพของเธอ

"เตรียมใจไว้เลยอัยย์... คืนนี้พี่จะไม่ใจดีกับเธอ"

บทก่อนหน้า
บทถัดไป