บทที่ 4 ปอกเปลือกความลับ
แสงไฟหัวเตียงทอดเงาร่างสูงใหญ่ลงทาบทับจนอัยย์ลดาแทบจมหายไปกับฟูกนุ่ม
ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดผิวแก้ม มือหนาเลื่อนจากเอวคอดขึ้นมากอบกุมทรวงอกที่เพิ่งไร้ปราการขวางกั้น
ปลายนิ้วโป้งปัดยอดหัวเต่งตึงเชื่องช้าจนชูชันแข็งตอบรับทั้งจากความหนาวและความตื่นตระหนก
“พี่หมอ…”
เสียงหวานสั่นพร่า สองมือเล็กยกขึ้นเกาะท่อนแขนแกร่งโดยอัตโนมัติ
ปลายนิ้วที่กำลังหยอกเย้าหยุดชะงัก ดวงตาคมกริบหลุบมองคนใต้ร่าง
“พูดอีกครั้ง”
อัยย์ลดากลืนน้ำลาย ริมฝีปากแห้งผาก
“พี่ธาม”
“ดี...”
เขากระซิบ ก่อนจะก้มลงครอบครองยอดอกสีชมพูอ่อนด้วยริมฝีปากหยักลึก ขบเม้มแผ่วเบาแล้วค่อยๆ เพิ่มแรงดึงดูด ปลายลิ้นร้อนตวัดไล้จนร่างบางสะดุ้งเฮือก เสียงครางแผ่วหลุดลอดออกมาอย่างห้ามไม่อยู่
“อ๊ะ… ฮือ…”
ธามวินทร์ผละใบหน้าออก ยิ้มพอใจ
“เสียงแบบนี้... ดีกว่าเงียบตั้งเยอะ”
มืออีกข้างไม่ปล่อยให้เธอได้พัก สอดเข้าไปใต้กระโปรงพลีทตัวสั้นที่ยังสวมอยู่ ค่อย ๆ ไต่ต้นขาขาวผ่องขณะที่ลิ้นยังวนไล้หัวนมช้า ๆ เธอนอนตัวเกร็งทว่าความร้อนตรงหน้าท้องเริ่มไต่ระดับสูงขึ้น
กระทั่งนิ้วยาวสอดผ่านขอบชั้นในลูกไม้ แตะต้องจุดชุ่มชื้นที่ซ่อนเร้นด้านบนกลีบอ่อนบาง อัยย์ลดาเกร็งขาทันที สองมือออกแรงผลักแผงอกกว้าง
“พี่ธาม… อัยย์ยัง...”
“ยังไม่เคย”
เขาพูดอยู่บนทรวงอก ช้อนใบหน้าแกร่งจ้องเธอ สายตาคมกล้าตรึงเธอให้หยุดนิ่งขณะที่ค่อย ๆ แทรกปลายนิ้วผ่านกลีบเนื้อจนเจอจุดอ่อนไหว กดคลึงเม็ดเนื้ออ่อนที่กำลังสั่นระริก วนช้า ๆ
“รู้...”
ใบหน้าหวานแดงซ่านจนถึงใบหู หญิงสาวหลับตาแน่น สูดลมหายใจเข้าลึก แต่ทุกครั้งที่ปลายนิ้วขยับ ร่างกายก็ทรยศต่อการควบคุม น้ำในร่างหลั่งรินออกมาอีกอย่างน่าอาย
“ลืมตา” น้ำเสียงทุ้มต่ำออกคำสั่ง
เธอส่ายหน้าปฏิเสธ ธามวินทร์จึงถอนมือออกจากเนินโหนกนุ่ม เปลี่ยนมาจับปลายคางมน บังคับให้เธอหันมาสบตา
“ถ้าหลับตาอีก พี่จะหยุด”
อัยย์ลดาช้อนตาขึ้นช้าๆ นัยน์ตากลมโตที่ทั้งอายทั้งเปียกชื้นสบประสานกับเขา เมื่อเห็นดังนั้น ชายหนุ่มก็ส่งนิ้วกลับเข้าไปอีกครั้ง คราวนี้เขาล่วงล้ำลึกกว่าเดิม นิ้วกลางยาวค่อยๆ แทรกผ่านช่องทางคับแคบที่ตอดรัดแน่นหนาและร้อนผ่าว
“เปียกขนาดนี้… แต่ยังบอกว่าไม่ชิน”
“อัยย์… ฮือ… พี่ธาม อย่า...”
“อย่าอะไร?”
เขาถามเสียงต่ำ ขยับนิ้ววนช้าๆ ที่ปากทางโดยยังไม่สอดเข้า
“อย่าทำให้รู้สึก... หรืออย่าบังคับให้เรียกชื่อพี่?”
ฟันซี่เล็กขบลงบนริมฝีปากล่างจนขาวซีด เมื่อเขากดนิ้วลงแรงขึ้นเล็กน้อย ร่างกายเธอก็บิดเร่าด้วยความเสียวซ่าน
“เรียก”
“พี่ธาม…”
“ดังกว่านั้น”
นิ้วเขาดันเข้าไปครึ่งข้อ ผนังด้านในแน่นจนเขาต้องหยุด เสียงครางแหลมของอัยย์ลดาดังขึ้นทันที
“อ๊า… พี่ธาม! เจ็บ...”
“หายใจ”
เขาสั่งเสียงเรียบ นิ้วกลางค้างนิ่งอยู่ในร่องเนื้อรอให้เธอได้คุ้นชิน
“ผ่อนคลาย”
หญิงสาวพยายามทำตาม หยาดน้ำตาเริ่มรื้นที่ขอบตา ธามวินทร์ก้มลงจูบมุมปาก ก่อนจะเลื่อนไปขบเม้มซอกคอ และไต่ลงจนแน่ว่าอยู่ใต้ร่มผ้าจึงดูดดึงจนเกิดรอยแดงช้ำ
“พี่จะค่อยๆ…” เขาพูดเสียงห้าว “แต่บอกไว้ก่อนว่าคืนนี้พี่ไม่ใจดี”
เมื่อเห็นว่าเธอเริ่มผ่อนคลาย เขาก็เริ่มขยับอีกครั้ง ธามวินทร์ถอนนิ้วออกยาว มองหน้าเธออย่างกระหายก่อนจะดันเข้าใหม่ช้า ๆ ลึกขึ้นทุกครั้ง เขาทำซ้ำอีกครั้ง
อัยย์ลดาขยุ้มผ้าปูที่นอนจนยับย่น ขาทั้งสองข้างเกร็งจนสั่น เสียงครางหลุดรอดออกมาเป็นพักๆ ไม่สามารถกลั้นได้อีกต่อไป
“อ๊ะ… อ๊ะ… พี่ธาม… พี่ธาม…”
“ใช่ แบบนี้”
ธามวินทร์กระซิบเสียงพร่า เพิ่มนิ้วเป็นสองนิ้วสอดเข้าไป เริ่มขยับเข้าออกในจังหวะช้า นิ้วหัวแม่มือวนคลึงติ่งเสียวกลางร่องรักไปพร้อมกัน
“เปียกขนาดนี้... ฟังเสียงตัวเองให้ดี”
ความซ่านกระสันแล่นพล่านไปทั่วร่างของอัยย์ หยาดน้ำหล่อลื่นหลั่งรินมากขึ้นจนการเคลื่อนไหวลื่นไหล เธอพยายามเบือนหน้าหนีด้วยความอับอาย แต่เขาก็ยังใช้มืออีกข้างจับใบหน้า บังคับให้เธอมองกลับมา
“มองพี่แล้วคราง”
“อัยย์… ฮือ… ทำไม่ได้...”
“ทำได้” เขาเร่งจังหวะนิ้วเล็กน้อย “เมื่อกี้ยังเรียกพี่หมออยู่เลย ตอนนี้เรียกชื่อพี่ได้แล้ว”
น้ำตาแห่งความสุขสมไหลพราก ร่างกายตอบสนองอย่างทรยศ อุ้งเชิงกรานขยับตามนิ้วเขาโดยไม่ตั้งใจ เสียงครางหวานหูหลุดดังขึ้นตามแรงที่เพิ่มขึ้น
“พี่ธาม… อ๊ะ… ช้าๆ… อัยย์ยังไม่...”
“ยังไม่เคยถูกใครแตะแบบนี้” เขากล่าวแทนอีกครั้ง เสียงต่ำลง “พี่รู้...”
เขาถอนนิ้วออกอย่างรวดเร็ว รูดชั้นในและกระโปรงตัวจิ๋วลงจากเรียวขาในคราวเดียว อัยย์ลดาผวาเฮือก แต่ไม่ทันได้ขัดขวาง ร่างกายท่อนล่างก็เปลือยเปล่า ให้เขาได้มองเต็มตา นัยน์ตาของเขาเข้มขึ้น
“สวย...”
มือแกร่งดันต้นขาเธอให้เบะออกถ่างกว้างก่อนจะโน้มตัวลง ใช้ปากแทนนิ้ว ปลายลิ้นสากหนาลากขึ้นจากล่างขึ้นบน ร่างเธอกระตุก มือจับเส้นผมของเขาทันควันจนธามวินทร์ช้อนตามอง
“แบบนี้... ดีกว่าไหม”
ลิ้นเขาตวัดอีกครั้ง ลากผ่านติ่งเสียวช้าๆ อัยย์ลดาร้องเสียงหลง สองมือจิกทึ้งกลุ่มผมสีเข้มของเขาแน่น
“พี่ธาม! อย่า… อ๊ะ!”
ธามวินทร์ไม่หยุด ยิ่งปาดลิ้นตวัดรัวเร็วสลับกับแรงดูดดึงจนเม็ดแดงก่ำ มือหนาจับต้นขาขาวเนียนแยกออกกว้างขึ้น บังคับให้เธอรับสัมผัสทั้งหมด เสียงเลียที่ลากผ่านน้ำเอ่อล้นดังผสานเสียงสะอื้นครางหวานของเธอ
อัยย์ลดาดิ้นเร่า น้ำตาไหลพราก เสียงสะอื้นปะปนกับเสียงคราง
“อ๊ะ… พี่ธาม… อัยย์… ฮือ… จะ...”
เขาเงยหน้าขึ้น ริมฝีปากเปียกชื้น
“จะอะไร?”
หญิงสาวส่ายหน้าไปมาอย่างทรมาน เมื่อเขาเปลี่ยนมาใช้ปลายนิ้วรัวจังหวะแทน เร็วขึ้นเล็กน้อย
“พูด”
“อัยย์… จะถึงแล้ว… พี่ธาม… โปรด...”
“ยังไม่ถึง”
เขาหยุดนิ้วทันที อัยย์ลดาร้องโวยวายด้วยความหงุดหงิดโดยไม่รู้ตัว ร่างกายสั่นระริกอยู่บนขอบเหวแห่งความปรารถนา ธามกระตุกยิ้ม โน้มใบหน้าลงมาใกล้
“คืนนี้... พี่เป็นคนกำหนด”
เขาถอดเสื้อผ้าของตนเองออกจนเหลือเพียงกางเกงชั้นใน ก่อนจะกลับมาคร่อมทับเธออีกครั้ง ทับความแข็งขึงลงตรงกลางร่องน้ำ ให้ปลายความแข็งแกร่งดุนดันผ่านผ้ากดลงจุดชื้นแฉะของเธอ อัยย์ลดาเกร็งตัว
“พี่ธาม… อัยย์กลัว”
“กลัวอะไร?”
เขาถาม มือลูบไล้พวงแก้มใสอย่างเชื่องช้า ขยับโยกตัวเองให้เธอคุ้นชินกับความใหญ่โต
“กลัวเจ็บ... หรือกลัวว่าจะชอบ?”
เธอไม่ตอบ เขาประกบปากจูบเธออย่างรุนแรง สอดลิ้นเข้าไปในโพรงปากอุ่นชื้น
“เอาสิ... เล่นลิ้นพี่”
“อื้อ พี่ธาม...”
“ใช้ลิ้นกับพี่ อยากให้พี่ร้อนกว่าไหม”
เธอจิกเล็บลงบ่าแกร่งเมื่อปลายลิ้นสากพัวพันกับเธอแลกเปลี่ยนของเหลวจนเกิดเสียงน้ำประสานเสียงเสียดสีของกางเกงในที่ถูกธามวินทร์ถูไถกลางร่องสาว กดแน่นขึ้นเรื่อย ๆ
“เรียกชื่อพี่อีก”
“พี่ธาม…”
“ดังๆ” “พี่ธาม!”
เขายิ้มชิดริมฝีปาก ค่อย ๆ ถอนปากออกจนน้ำยืดติดเป็นสาย ดึงชั้นในของตนเองลง ความเป็นชายพุ่งผงาดออกมา อัยย์ลดาเห็นแล้วหน้าซีดเผือด เขาจับมือเธอวางลงบนแท่งอุ่นร้อน
“จับสิ”
มือเล็กสั่นเทา แตะสัมผัสผิวร้อนผ่าวและแข็งขึง เธอหลับตาแน่น
“ลืมตา... แล้วเรียก”
เธอฝืนลืมตาขึ้น “พี่ธาม…”
เขาให้เธอขยับมือช้า ๆ มีเสียงครางทุ้มในคอเมื่อเธอจับจังหวะเร็วขึ้น เธอช้อนตามองเขาที่ใบหน้าแดงขึ้นลามไปถึงลำคอ เรียกความกล้าให้เริ่มไต่นิ้วไปที่ปลายหัวหยัก เขาจับมือเธอหยุดทันทีหัวเราะในคอ
“ยังไม่ใช่คืนนี้”
เสียงทุ้มแหบพร่าขณะดึงมือเธอออก เขาจับขาเธอให้เบะออกกว้าง กดต้นขาเพื่อให้แน่ใจว่าเธอจะดิ้นหนีไม่ได้ ค่อยเอาตัวเองไปใกล้ขึ้นจนส่วนหัวหยักจ่อชิดปากทางเข้าคับแคบ และเพียงแค่ดันเข้าไปนิดเดียวก็รับรู้ได้ถึงแรงต้านทานทันที
“หายใจลึกๆ”
อัยย์ลดาทำตาม หยาดน้ำตาร่วงหล่นอีกครั้ง ธามวินทร์ก้มลงจูบซับที่หน้าผาก กระซิบแผ่วเบาข้างใบหู
“คืนนี้พี่จะปอกเปลือกทุกอย่างที่เธอซ่อนไว้… แล้วทำให้เธอรู้ว่าตัวเองต้องการอะไร”
เขากดสะโพกช้าๆ ดันเอ็นเนื้อใหญ่โตจนหัวผ่านเข้าไปอีกนิด เสียงครางเจ็บปวดของอัยย์ลดาหวีดร้องขึ้น
“อ๊ะ… พี่ธาม…!”
“ใช่… เรียกแบบนี้”
ร่างทั้งสองสั่นสะท้านไปพร้อมกันแต่สั่นคนละแบบ ธามวินทร์ยังไม่ดันเข้าไปจนสุด เขาแช่ค้างหัวปลายป้านไว้ตรงนั้น ขยับคุกเข่าเพื่อจะได้มองใบหน้าหวานที่บัดนี้เหยเกไปด้วยความเจ็บปวด ความอับอาย แต่กลับแดงซ่านจากความปรารถนาที่เจ้าตัวยังไม่ยอมรับ
ภายในห้องเงียบสงบมีเพียงเสียงหอบหายใจและเสียงครางแผ่วเบาของอัยย์ลดา ที่ค่อยๆ แปรเปลี่ยนจากความเจ็บปวดไปสู่ความสับสน
ธามวินทร์ลูบเรือนผมสลวย เลื่อนลงมาที่ทรวงอก คลึงเคล้นเบา ๆ เสียงพร่าต่ำลงอีก
“เตรียมตัวไว้… พี่ยังไม่เข้าไปจนเต็ม แต่... แค่นี้พี่ก็กำลังจะขาดใจแล้ว”
อัยย์ลดากำผ้าปูที่นอนแน่น สายตาสั่นระริกสบมองเขา รู้ดีว่าคำว่า 'ยัง' ในประโยคนั้นหมายความว่าอะไร
คืนนี้... เพิ่งเริ่มต้นเท่านั้น
