บทที่ 5 ตีตราจอง

ธามวินทร์เอื้อมมือไปที่โคมไฟหัวเตียง ปรับเร่งแสงสลัวให้สว่างจ้าขึ้น แสงไฟอาบไล้เรือนร่างเปลือยเปล่าที่กำลังสั่นเทา

นัยน์ตาสีเข้มกวาดมองทุกสัดส่วนที่กำลังจะตกเป็นของเขาอย่างจาบจ้วงและหวงแหน

เสี้ยววินาทีหนึ่งเมื่อสบเข้ากับดวงตากลมโตที่เต็มไปด้วยความหวาดหวั่น ความรู้สึกผิดแล่นปราดขึ้นมาจุกที่ลำคอ...

นี่คือน้องสาวของไอ้ไค เด็กผู้หญิงที่เพื่อนรักเคยฝากฝังให้ช่วยดูแล การกระทำของเขาในคืนนี้คือการทรยศที่เลวร้ายที่สุด

ทว่าสัญชาตญาณดิบเถื่อนและความเห็นแก่ตัวกลับมีอำนาจเหนือมโนสำนึก

ธามวินทร์ปัดเศษเสี้ยวความรู้สึกผิดนั้นทิ้งไปอย่างไร้เยื่อใย

เขากดสะโพกลงไป ตอกอัดความแข็งแกร่งฝ่าร่องรักคับแคบที่ต่อต้านอย่างหนัก อัยย์ลดาร้องเสียงหลง เล็บจิกลงบนข้อมือของเขาที่ยังกดต้นขาของเธอไว้แน่นจนเกิดรอยเลือดซิบ

“อ๊า… พี่ธาม! เจ็บ… ฮือ…!”

เขาขบกรามแน่นดึงออกเล็กน้อยแล้วกดลึกขึ้น มือหนาจับต้นขาขาวเนียนแยกออกกว้าง บังคับให้รับตัวตนของเขาเอาไว้ทั้งหมด น้ำตาของอัยย์ไหลเป็นทาง ร่างกายสั่นระริกทั้งจากความเจ็บปวดและความซ่านกระสันที่เริ่มก่อตัว

“หายใจ” เสียงของเขาพร่าต่ำ “ผ่อนคลายซะ”

อัยย์พยายามทำตาม แต่ผนังเนื้อนุ่มยังคงบีบรัดจนเขาปวดหนึบ ธามวินทร์สูดลมหายใจเข้ายาว ดึงตัวเองออกอีกนิดแล้วกดแช่จนครึ่งลำ

“พี่จะไม่ใส่ถุง... พี่อยากรู้สึกถึงเราทุกอย่าง”

อัยย์สะดุ้งสุดตัว สองมือผลักแผงอกเขาอย่างอ่อนแรง

“พี่ธาม… อัยย์...”

“ชู่ว...”

เขาดึงสะโพกถอยออกเกือบสุด คราวนี้เขากระแทกกลับเข้าไปบังคับให้กลีบเนื้อเปิดออกรับความยาวในจังหวะเดียว

“อืม...” เขากัดฟันครางในอก

“พี่ธาม... อ๊ะ”

เธอกลั้นเสียงหวีดร้อง ขยุ้มผ้าปูที่นอนจนยับย่น ขาทั้งสองข้างเกร็งแน่น ธามวินทร์ไม่ปล่อยเวลาให้เธอได้ปรับตัว ร่างกายที่เหมือนเสือหิวโซเริ่มเคลื่อนไหว เขาดึงท่อนลำออกช้า ๆ เกือบสุดแล้วกระแทกกลับเบียดชิดจนกลุ่มขนสัมผัสกัน เสียงน้ำและเนื้อดังแทนเสียงคราง

อัยย์ผวาขึ้นจากเตียง เขาเอื้อมมือกดไหล่เธอไว้แล้วส่งจังหวะดุดัน หนักหน่วง เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังก้องแข่งกับเสียงพายุฝนด้านนอก

“ซี้ด... เรียกชื่อพี่” ธามสั่งเสียงพร่า จับปลายคางบังคับให้เธอมองสบตา “ดังๆ”

“พี่ธาม… อ๊า… พี่ธาม!”

“ดีมาก”

เขากระตุกยิ้ม เร่งจังหวะสะโพกถี่ยิบ ความเจ็บปวดที่ถูกกระแทกซ้ำๆ เริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความหวามไหว อัยย์ดิ้นเร่า น้ำตาไหลพราก แต่ร่างกายกลับตอบสนองอย่างน่าละอาย อุ้งเชิงกรานหยัดรับจังหวะของเขาโดยไม่รู้ตัว เสียงครางที่เคยเจ็บปวดเปลี่ยนเป็นหวานหวิวเจือเสียงสะอื้น

เขาจับข้อมือของเธอไว้ทั้งสองข้างดึงมาไขว่ข้างหน้าบีบให้หน้าอกอวบเบียดแน่นเข้าหากัน เสือกตัวเองถี่ ๆ

“อ่ะ… ฮือ… พี่ธาม… อัยย์… จะ...”

“ยัง”

เขาหอบหายใจ หยุดกะทันหัน ถอนรั้งออกจนเกือบสุด อัยย์หลุดเสียงประท้วงด้วยความขัดใจ ร่างกายแขวนลอยอยู่บนขอบเหว ผวาตามเขาทันทีอย่างไม่รู้ตัว

ธามวินทร์โน้มใบหน้าลงมาใกล้ ดวงตาดุดันจ้องลึก

“คืนนี้พี่เป็นคนกำหนดว่าเราจะถึงเมื่อไหร่”

เขาดันตัวเองนั่งคุกเข่า ดันข้อพับด้านในต้นขาทั้งสองข้างของเธอกดติดเตียง แล้วตอกอัดกลับเข้าไปเต็มแรง อัยย์หวีดร้องลั่น สองมือของเธอปัดป่ายไปมา

ธามวินทร์กระหน่ำจังหวะเข้าใส่ไม่ยั้ง ราวกับต้องการตีตราจองลงบนทุกอณูเนื้อของเธอ

“อ๊า! พี่ธาม… พี่ธาม… อ่ะ...!”

“อืม... ดี อ๊า... เรียกพี่แบบนี้ไปเรื่อยๆ” เขาหอบหนัก “จำไว้ว่าในห้องนี้… เธอเป็นของพี่คนเดียว ซี้ด...”

เขาโหมกระหน่ำจังหวะในช่องทางลื่นน้ำต่อเนื่องโดยไม่หยุดอีก เหงื่อไหลลงหน้าอกแกร่งสู่หน้าท้องซิกแพค เขาจับมืออัยย์ให้มาแต่หน้าท้องเขาเบา ๆ ก่อนที่เขาจะใช้นิ้วบดขยี้ติ่งเสียวไปด้วยกระทั่งหญิงสาวใต้ร่างสะท้านสั่นกระตุก อัยย์ร้องลั่นแต่หนีไม่ได้ ปลายเท้าสั่นระริกเมื่อนัยน์ตาพร่าไปหมด ร่างกายกระตุกเกร็ง ผนังด้านในบีบรัดเขาเป็นจังหวะ เสียงครางหวานดังลั่นห้อง

“ตอดดีชะมัด”

ธามวินทร์ครางสบถ เร่งจังหวะตัวเองให้ตามไปติด ๆ ในตอนที่เธอยังตอดขมิบแท่งร้อนในช่องน้ำ

เขาขบกรามแน่น อัดกระแทกเข้าไปสุดแรงอีกสองสามครั้ง กดนิ้วลงติ่งเนื้อในตอนที่ความซาบเสียวแล่นพล่านไปตามความยาวแล้วพุ่งน้ำซ่านอุ่นร้อนฉีดพ่นเข้าไปลึกสุดทางโดยไม่คิดจะถอนออก

“อ๊าาา”

เขาครางลั่นพอ ๆ กันเมื่อจุดสุดยอดที่เพิ่งพบทำเอาเขาตาพร่ากว่าที่เคยเป็นมา หอบหายใจเป็นจังหวะเดียวกันกับเธอใต้ร่าง

เขาโน้มตัวลงทั้งที่ยังคงฝังตัวตนแช่ค้างไว้ มือหนาลูบกลุ่มผมเปียกชื้นของเธอช้าๆ จูบหน้าผากมน ซับเหงื่อไปเรื่อย ๆ ลูบตัวเธอแผ่วเบา

“เจ็บไหม”

อัยย์พยักหน้าอ่อนแรง หยาดน้ำตายังเปรอะเปื้อนหางตา เขายิ้มมุมปากเล็กน้อย ถอนกายออก ลุกขึ้นนั่งริมเตียง เอื้อมมือเปิดลิ้นชัก หยิบแผงยาคุมฉุกเฉินออกมาฉีกซอง

เขายื่นยาเม็ดนั้นให้เธอพร้อมแก้วน้ำที่วางอยู่ใกล้ๆ

“กินซะ”

อัยย์รับมาด้วยมือที่สั่นเทา กลืนมันลงคอตามคำสั่งอย่างว่าง่าย เขาจ้องมองจนแน่ใจว่าเธอกลืนลงไปแล้ว จึงเอ่ยเสียงเรียบ

“พรุ่งนี้ไปฝังยาคุม… ที่โรงพยาบาลพี่ก็ได้ แต่ห้ามให้ไอ้ไค”

เขาโน้มตัวลงมารวบเธอเข้าไปกอด ฝ่ามือลูบแผ่นหลังเปลือยเปล่าช้าๆ คล้ายจะปลอบประโลม ทว่านัยน์ตาคมกริบกลับไม่มีร่องรอยของความอ่อนโยน

“พักก่อน”

อัยย์หลับตาลงซบกับแผงอกกว้าง ความเหนื่อยล้าและความสับสนถาโถมเข้าใส่ เธอเพิ่งทรยศความไว้ใจของพี่ชายตัวเอง ยอมตกเป็นของเพื่อนสนิทเขา... และยังยอมกินยาที่เขาป้อนให้โดยไม่มีสิทธิ์โต้แย้ง

ทว่าก่อนที่สติจะดิ่งลงสู่ห้วงนิทรา ฝ่ามือร้อนจัดกลับเลื่อนลงมาบีบเค้นที่สะโพกมนอย่างแรง

“พักพอแล้ว”

อัยย์เบิกตากว้างด้วยความตื่นตระหนก

“พี่ธาม… อัยย์ยัง...”

คำทัดทานถูกตัดขาดเพราะโลกของเธอพลิกวูบเมื่อเขาจับเธอนอนคว่ำหน้าลงกับฟูกนุ่มอย่างรวดเร็ว

ร่างสูงใหญ่ตามมาทาบ แผงอกร้อนทับลง ลมหายใจอุ่นกระทบหัวไหล่บางเมื่อเขาขบแผ่ว ๆ ย้ำด้วยไรฟัน สะโพกมนรับรู้ถึงแท่งร้อนระอุที่ผงาดแข็งกลับคืนมาอย่างรวดเร็ว เริ่มรุกรานสอดแทรกตัวตนผ่านเข้าไปในทางบอบช้ำอีกครั้งช้า ๆ

เสียงทุ้มต่ำดุดันกระซิบชิดใบหู

“รอบสอง… คืนนี้อัยย์อาจจะไม่ได้นอน”

บทก่อนหน้า
บทถัดไป