บทที่ 6 รอยแยกของความจริง 1
แกร็ก...
เสียงหัวเข็มขัดโลหะกระทบกัน ปลุกอัยย์ลดาให้ลืมตาขึ้นจากห้วงนิทรา เตียงกว้างฝั่งข้างกายว่างเปล่า มีเพียงรอยยับย่นและกลิ่นน้ำหอมสปอร์ตของธามวินทร์ที่ยังติดตรึงอยู่บนผ้าปูที่นอน
หญิงสาวขยับตัวลุกขึ้นนั่ง ดึงผ้าห่มผืนหนาขึ้นมาคลุมทับเสื้อยืดตัวโคร่งของเขาที่เธอสวมใส่อยู่
ชายหนุ่มเจ้าของห้องยืนอยู่หน้าตู้เสื้อผ้าแบบวอล์กอินโคลเซต เขาสวมกางเกงสแล็กสีเข้มและเสื้อเชิ้ตที่ยังติดกระดุมไม่ครบทุกเม็ด
เส้นผมสีดำสนิทถูกเซตเข้าทรงเรียบร้อย แตกต่างจากผู้ชายดุดันที่ชื้นเหงื่อเมื่อคืนอย่างสิ้นเชิง
เขากำลังกดล็อกสายนาฬิกาเรือนหรูเข้ากับข้อมือ ทุกการเคลื่อนไหวดูสงบนิ่ง เยือกเย็น และทรงอำนาจ
อัยย์ลดาลอบมองแผ่นหลังกว้างนั้นแล้วเผลอระบายยิ้มออกมา... เธอไม่ได้ฝัน
เมื่อคืนเธออยู่ที่นี่จริงๆ และเช้านี้เธอก็ยังได้ตื่นมามองเขาแต่งตัวไปทำงาน
ทว่ารอยยิ้มนั้นก็ต้องหุบลงฉับพลัน เมื่อธามวินทร์เงยหน้าขึ้นและสบตาเธอผ่านบานกระจก
“ตื่นแล้วก็นอนดีๆ จะเอาผ้าห่มคลุมหน้าทำไม”
“อัยย์... อัยย์ไม่ได้คลุมค่ะ แค่หนาว” เธอแก้ตัวเสียงแผ่ว
สายตาคมกริบละจากกระจก หันกลับมาจดจ้องร่างบางบนเตียงแทน เขากวาดตามองเสื้อยืดสีเข้มบนตัวเธอตั้งแต่คอจรดชายเสื้อที่ยาวคลุมต้นขา
“เสื้อตัวนั้น... ใส่กลับไปไม่ได้นะ”
อัยย์ลดาชะงัก เผลอกำชายเสื้อของเขาแน่นขึ้น
“อัยย์ยังไม่ได้บอกเลยนะคะ ว่าจะเอากลับ... หวงเหรอคะ”
“ของพี่”
น้ำเสียงทุ้มนั้นราบเรียบ เด็ดขาด และไร้เยื่อใยจนคนฟังต้องรีบหลุบตาลงหลบ อัยย์ลดาขยับตัวลงจากเตียง ฝ่าเท้าแตะลงบนพื้นห้องที่เย็นเฉียบ เธอมองข้ามความรู้สึกชาหนึบในอก แล้วรีบเดินไปรื้อหาหวีในกระเป๋าสะพายเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจ
“วันนี้มีเรียนกี่โมง”
ธามวินทร์เอ่ยถามขณะหยิบสมาร์ตโฟนขึ้นมาเลื่อนอ่านข้อความงาน
“บ่ายค่ะ ช่วงเช้าอาจารย์ยกคลาส อัยย์เลยไม่ต้องรีบกลับ”
“แล้วรายงานล่ะ”
“เหลือแก้อีกนิดหน่อยค่ะ อัยย์เอาแล็ปท็อปมาด้วย”
“งั้นก็ทำซะให้เสร็จ”
คำสั่งนั้นสั้นห้วน... ฟังดูคล้ายเจ้านายกำลังสั่งลูกน้อง มากกว่าผู้ชายที่เพิ่งกอดเธอไว้ทั้งคืน
อัยย์ลดาวางหวีลงบนโต๊ะ พยายามสลัดความน้อยใจทิ้ง เธอเห็นธามวินทร์กำลังยกแขนขึ้นเตรียมจะติดกระดุมข้อมืออีกข้าง แต่เนื้อผ้าตรงปลายแขนเสื้อพับทบเข้าไปด้านในจนดูติดยาก หญิงสาวจึงตัดสินใจก้าวเข้าไปหา
“ตรงนี้มันพับอยู่ค่ะ เดี๋ยวอัยย์ช่วยติดให้นะคะ”
มือเล็กเอื้อมออกไป หมายจะสัมผัสข้อมือหนา
แต่แล้ว... ธามวินทร์กลับเบี่ยงแขนหลบกะทันหัน
ปลายนิ้วของอัยย์ลดาชะงักค้างอยู่กลางอากาศ สายตาคมกริบของเขากดต่ำลงมองมือเธอ ก่อนจะเลื่อนขึ้นมาสบตาอย่างเชื่องช้า
ไม่มีการปัดป้องรุนแรง แต่ความนิ่งงันและแววตาเย็นเยียบที่แผ่ซ่านออกมา มันตบหน้าเธอแรงยิ่งกว่าการถูกตะคอกไล่เสียอีก
“อัยย์... อัยย์แค่จะจัดให้เรียบร้อยค่ะ”
เธอรีบลดมือลงแนบลำตัว เสียงสั่นเครือ ธามวินทร์ไม่ตอบอะไร เขาก้มลงใช้มือข้างที่ว่างดึงเนื้อผ้าที่พับอยู่ออก แล้วจัดการติดกระดุมข้อมือด้วยตัวเองรวดเดียวจบ ก่อนจะคว้าแฟ้มเอกสารขึ้นมาถือไว้
“พี่ทำเองได้”
เขาเอ่ยเสียงเรียบ หมุนตัวเตรียมจะก้าวเดินออกจากห้องพักไป แต่ก่อนที่ปลายเท้าจะพ้นขอบประตู ร่างสูงก็หยุดชะงัก แล้วปรายหางตาหันกลับมามองคนที่ยืนหน้าเสียอยู่กลางห้อง
“จำไว้นะอัยย์... เมื่อคืน เธอคือคนบนเตียงพี่...”
เขาเว้นจังหวะ นัยน์ตาสีเข้มวาวโรจน์ขึ้นอย่างจอมบงการ
“แต่พอก้าวออกจากห้องนี้เมื่อไหร่ เธอคือ ‘น้องสาวไอ้ไค’ ห้ามล้ำเส้น ห้ามแสดงตัว และห้ามเรียกร้องสิทธิ์อะไรทั้งนั้น... เข้าใจใช่ไหม?”
