บทที่ 7 รอยแยกของความจริง 2
อัยย์ลดายืนนิ่งค้าง มือข้างที่เพิ่งยกขึ้นเก้อถูกดึงกลับมาซ่อนไว้ด้านหลัง สายตาเยียบเย็นที่มองสบมาเมื่อครู่ ไม่มีร่องรอยของความรีบร้อน มันคือการจงใจขีดเส้นแบ่งระยะห่างอย่างชัดเจน
“มานั่งก่อน พี่มีเรื่องจะคุยด้วย”
ธามวินทร์ออกคำสั่ง น้ำเสียงราบเรียบแต่เด็ดขาด อัยย์ลดาเดินไปทรุดตัวลงนั่งริมเตียง ซ่อนมือที่สั่นเทาไว้ใต้ชายเสื้อยืดตัวโคร่งของเขา
“ไม่ต้องทำหน้าเหมือนพี่กำลังจะสอบสวนผู้ต้องหา”
“อัยย์... ยังไม่ได้ว่าอะไรเลยนะคะ”
เขาหยิบสมาร์ตโฟนขึ้นมากดรัวเร็ว
“พรุ่งนี้เลิกเรียนแล้วเข้าไปที่พรีเมียร์ พี่จะให้คนประสานงานล็อกคิวเรื่องฝังยาคุมไว้ให้”
อัยย์ลดาชะงัก “ไปที่พรีเมียร์... คนที่โรงพยาบาลจะไม่สงสัยเหรอคะ”
ปลายนิ้วที่กำลังพิมพ์ข้อความหยุดกึก ห้องกว้างเงียบสนิทลงทันตา
“อัยย์ไปปรึกษาเรื่องสุขภาพ ไม่จำเป็นต้องเล่า 'เรื่องของเรา' ให้ใครฟัง”
หัวใจดวงน้อยเผลอพองฟูไปกับคำว่า 'เรื่องของเรา' ได้เพียงเสี้ยววินาที ประโยคถัดมาก็ฟาดฟันความหวังนั้นจนแหลกสลาย
“โดยเฉพาะไอ้ไค... ห้ามให้มันระแคะระคายเด็ดขาด”
อัยย์ลดาจิกปลายนิ้วลงบนหน้าตัก “อัยย์รู้ค่ะ”
“รู้แล้วก็ทำให้เป็นปกติ เจอกันที่โรงพยาบาล... ห้ามแสดงท่าทีแปลกๆ”
เขากดเสียงต่ำ นัยน์ตาสีเข้มวาวโรจน์จดจ้องมองเธอเต็มตา
“แล้วต่อหน้าคนอื่น... ให้เรียกพี่หมอเหมือนเดิม”
เมื่อคืนเขาเพิ่งบังคับให้เธอเรียก 'พี่ธาม' แต่เช้านี้กลับสั่งห้าม
“แล้วถ้า... ถ้าอัยย์เผลอล่ะคะ”
“ก็ระวัง” เขาตัดบทไร้เยื่อใย “อย่าทำให้เรื่องง่าย กลายเป็นเรื่องยุ่งยาก”
ชายหนุ่มเก็บโทรศัพท์ลงกระเป๋ากางเกง เตรียมตัวจะก้าวเดิน
“พี่ธาม... ดูไม่เหมือนคนเดียวกันกับเมื่อคืนเลยนะคะ”
ธามวินทร์นิ่งไปเล็กน้อย สายตาคมเลื่อนมาหยุดที่มือเล็กซึ่งกำลังขยำชายเสื้อยืดของเขาแน่น
“เมื่อคืนเราตกลงกันชัดเจนแล้วไม่ใช่เหรอ อัยย์”
จริงสินะ... เธอเป็นคนพยักหน้ารับข้อเสนอนั้นเอง ขอแค่ได้ก้าวเข้ามาในโลกของเขา ส่วนเรื่องอื่นค่อยไปตายเอาดาบหน้า
แต่พอเอาเข้าจริง กำแพงที่เขาสร้างไว้กลับสูงชันจนเธอปีนข้ามไปไม่ถึง
เขาเอื้อมมือมาปัดเส้นผมที่ตกลงมาระข้างแก้มเธอออกอย่างเบามือ สัมผัสเพียงแผ่วเบาทำให้อัยย์ลดาเผลอใจอ่อนยวบ
หญิงสาวยกมือขึ้นหมายจะแตะทาบลงบนหลังมือของเขา
ทว่า... สายตาเยียบเย็นที่ตวัดมองมา ทำให้ปลายนิ้วของเธอชะงักค้างอยู่กลางอากาศ
ธามวินทร์ชักมือกลับทันทีราวกับรังเกียจ
“กินอาหารเช้าที่พี่สั่งไว้ แล้วเก็บของทุกอย่างให้เรียบร้อย... อย่าทิ้งร่องรอยอะไรไว้ให้ใครจับได้”
เขาก้าวพ้นประตูออกไปโดยไม่หันกลับมามองอีก เสียงระบบล็อกอัตโนมัติดัง ‘กริ๊ก’ ขังความเงียบงันไว้กับเธอ
อัยย์ลดานั่งนิ่ง... ความหวังลมๆ แล้งๆ เมื่อตอนตื่นนอนแตกสลายไม่มีชิ้นดี
ครืด... ครืด...
สมาร์ตโฟนบนหัวเตียงสั่นครืน ข้อความถูกส่งมาจากคนที่เพิ่งเดินออกไป
[พรุ่งนี้เลิกเรียนแล้วส่งข้อความมาบอกพี่ก่อนเข้าโรงพยาบาล]
อัยย์ลดาพิมพ์ตอบกลับไปว่า [ค่ะ] แล้วลบออก เติมคำว่า [พี่ธาม] ต่อท้ายลงไป
ในห้องนี้... เธอยังมีสิทธิ์เรียกเขาด้วยชื่อนั้นได้ แต่พรุ่งนี้เมื่อก้าวเท้าผ่านประตูโรงพยาบาลเข้าไป เขาจะกลับไปเป็น 'พี่หมอ' ผู้ห่างเหิน
หญิงสาววางโทรศัพท์ลงบนเตียง เอื้อมมือไปดึงสายชาร์จออก เตรียมจะเก็บกวาดข้าวของทุกอย่างเพื่อลบร่องรอยคาวโลกีย์...
ราวกับว่าเมื่อคืนไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น
ทว่า... ยังไม่ทันที่เธอจะก้าวลงจากเตียง หน้าจอโทรศัพท์ในมือก็สว่างวาบขึ้นมาอีกครั้ง พร้อมกับสายเรียกเข้าที่ทำให้หัวใจของเธอร่วงดิ่งลงไปอยู่ที่ตาตุ่ม
[สายเรียกเข้า : พี่ไค]
มือเล็กสั่นสะท้าน... ความลับเพิ่งจะเริ่มต้น แต่พี่ชายที่แสนดีกลับโทรมาจับผิดเสียแล้ว
อัยย์ลดาที่ยังนั่งอยู่บนเตียงของธามวินทร์มือสั่นสะท้าน เธอไม่กล้าแม้แต่จะกดรับสายในสถานที่แห่งนี้ หญิงสาวตัดสินใจกดปุ่มปิดเสียง โยนโทรศัพท์ลงกระเป๋า
แล้วรีบกวาดข้าวของทุกอย่างวิ่งหนีออกจากคอนโดหรูราวกับนักโทษที่กำลังหลบหนีความผิด
