บทที่ 8 รอยแยกของความจริง 3

เสียงสายน้ำจากฝักบัวตกกระทบพื้นห้องน้ำ อัยย์ลดาถูสบู่ลงบนผิวแรงกว่าปกติ หวังจะล้างกลิ่นน้ำหอมสปอร์ตของผู้ชายคนนั้นออกไปให้หมด ทว่าต่อให้ขัดจนผิวแดงระเรื่อ ความรู้สึกอึดอัดที่จุกอยู่ที่คอกลับไม่ได้จางหายไปเลย

ทันทีที่ก้าวพ้นห้องน้ำ โทรศัพท์มือถือบนเตียงก็สั่นครืดคราดขึ้นอีกครั้ง ชื่อของพี่ชายยังคงตามหลอกหลอน

คราวนี้... เธอหนีไม่ได้อีกแล้ว

หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ปั้นน้ำเสียงให้เป็นปกติที่สุดแล้วกดรับสาย

“ค่ะ... พี่ไค”

“เพิ่งตื่นหรือไงเรา โทรไปหาตั้งแต่เมื่อเช้าทำไมไม่รับสาย”

คำทักทายที่เจือความห่วงใย ทำเอาคนฟังขอบตาร้อนผ่าว อัยย์ลดาทรุดตัวลงนั่งบนเตียงแคบๆ ของตัวเอง

“อัยย์... ปิดเสียงโทรศัพท์ไว้ค่ะ เมื่อคืนปั่นรายงานจนดึก”

เธอเริ่มต้น 'คำโกหกแรก' ของวันอย่างลื่นไหล

“แล้วรายงานเสร็จไหมนั่น อย่าบอกนะว่าโต้รุ่งอีกแล้ว”

“เหลือแก้อีกนิดเดียวเองค่ะ เดี๋ยวอัยย์ทำต่อก่อนออกไปเรียน”

“งั้นก็ลงไปหาข้าวกินก่อนนะ อย่ากินแต่กาแฟล่ะ เดี๋ยวโรคกระเพาะกำเริบอีก” หมอไคดุอย่างไม่จริงจังนัก ก่อนจะเข้าเรื่อง

“พรุ่งนี้ว่างไหม แวะมาหาพี่ที่โรงพยาบาลหน่อยสิ แม่ฝากของมาให้”

อัยย์ลดาชะงักกึก พรุ่งนี้... เธอมีคิวต้องไปแผนกสูตินรีเวชเพื่อฝังยาคุมกำเนิดตามคำสั่งเด็ดขาดของธามวินทร์

“อัยย์... ยังไม่แน่ใจเลยค่ะว่าเลิกเรียนกี่โมง”

“เลิกแล้วค่อยโทรมาก็ได้ ถ้าพี่ติดเคสคนไข้เดี๋ยวพี่ฝากของไว้กับไอ้ธามให้”

ชื่อของ 'ผู้ชายคนนั้น' ถูกพี่ชายเอ่ยออกมาอย่างเป็นธรรมชาติ... ธรรมดาเสียจนเธอนึกขยะแขยงตัวเอง

“ไม่ต้องฝากหรอกค่ะ! อัยย์... อัยย์ไม่อยากรบกวนพี่หมอเขา”

“รบกวนอะไรกัน แค่ฝากของแค่นี้เอง มันไม่ดุเราหรอกน่า เห็นหน้านิ่งๆ หยิ่งๆ แบบนั้น เอาจริงๆ มันใจดีกว่าพี่อีกมั้ง”

คนฟังเม้มริมฝีปากแน่นจนห้อเลือด... ใจดีอย่างนั้นเหรอ?

พี่ไคไม่รู้เลยสักนิดว่าเพื่อนสนิทที่ตัวเองไว้ใจ เพิ่งจะใช้สายตาเย็นชาไล่ตะเพิดเธอออกมาเมื่อครึ่งชั่วโมงที่แล้ว

“อัยย์ไปรับเองได้จริงๆ ค่ะ พี่ไคเก็บไว้ก่อนนะคะ”

เธอยืนกรานเสียงแข็ง พยายามตัดบทเพื่อไม่ให้ตัวเองเผลอร้องไห้ออกมา

“พี่ไคไปทำงานเถอะค่ะ อย่าลืมหาข้าวกินด้วยนะคะ”

“รู้แล้วน่า เย็นนี้ว่างก็ถ่ายรูปกับข้าวมาส่งการบ้านด้วย พี่จะตรวจ”

หมอไคพูดหยอกล้อก่อนจะกดตัดสายไป ทิ้งให้อัยย์ลดานั่งถือโทรศัพท์ค้างอยู่ข้างหูแบบนั้น

เธอไม่ได้อยากทำให้พี่ชายที่แสนดีคนนี้ต้องผิดหวัง แต่ลึกๆ เธอก็รู้ตัวดีว่า...

หากคืนนี้ธามวินทร์เรียกหา เธอก็พร้อมจะสลัดความรู้สึกผิดนี้ทิ้ง แล้ววิ่งกลับไปหาเขาอยู่ดี

ครืด...

ข้อความแชตจากพี่ไคเด้งตามหลังมาติดๆ

[ขาดเหลือเงินใช้ หรือมีเรื่องอะไรให้พี่ช่วยก็บอกนะอัยย์ อย่าเก็บไว้คนเดียว]

อัยย์ลดาจ้องมองข้อความนั้นจนน้ำตาหยดแรกแหมะลงบนหน้าจอ เธอกัดฟันพิมพ์คำโกหกคำโตส่งกลับไป

[ไม่มีอะไรค่ะพี่ไค อัยย์สบายดี]

ทว่า... เธอกดส่งข้อความหลอกลวงพี่ชายไปได้ไม่ถึงเสี้ยววินาที หน้าต่างแชตของ 'ผู้ชายอีกคน' ก็เด้งแทรกขึ้นมาตอกย้ำความโสมมของเธอทันที!

[พี่ธาม : จัดการกินยาคุมฉุกเฉินหรือยัง]

[พี่ธาม : อย่าปล่อยให้ท้องขึ้นมาเด็ดขาดนะอัยย์ พี่เตือนแล้วนะ]

ข้อความเย็นชาที่ไร้ซึ่งความห่วงใยนั้น... ราวกับมีดเล่มคมที่กรีดลงกลางใจของน้องสาวที่แสนดี

บทก่อนหน้า
บทถัดไป