บทที่ 311

เคนจินั่งอยู่ตรงขอบเตียง ในมือถือโทรศัพท์ หน้าจอสว่างวาบไปด้วยอีเมลที่เขาควรจะใส่ใจให้มากกว่านี้

เขาได้ยินเสียงฝีเท้าแผ่วเบาดังมาจากชั้นบน เสียงหัวเราะ เสียงดนตรี

เขาวางโทรศัพท์ลง

สักครั้งเถอะ โลกคงไม่แตกหรอกถ้าเขาจะเมินมันสักสองสามชั่วโมง

ทว่า ต่อให้เขาจะเมินเฉยเรื่องงาน แต่ก็ยังมีอีกเรื่องที่ค...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ