บทที่ 320

เคนจินั่งเอนอยู่บนเก้าอี้หนัง ดวงตาสีน้ำตาลจับจ้องชายหนุ่มที่นั่งอยู่หน้าโต๊ะทำงานของเขาด้วยความนิ่งลึกจนอ่านไม่ออก พลางนึกสงสัยว่ารอยสักพวกนั้นหายไปไหนหมด

ชัดเจนว่าไอซ์พยายามอย่างที่สุดที่จะทำเหมือนไม่รู้จักเขา แต่เคนจิเห็นแล้ว—เสี้ยววินาทีที่สายตาประสานกันข้างนอกนั้น เขาเห็นประกาย “จำได้” วาบผ่าน...