บทที่ 330

เขานอนอยู่อย่างนั้นจนไม่ได้ยินเสียงฝีเท้าของเคนจิอีกต่อไป ครั้นแล้วจึงค่อยผ่อนลมหายใจและลุกขึ้นนั่ง จ้องความมืดด้วยสายตาเลื่อนลอย

“อะไรกัน...” เขากระซิบ พลางแตะชีพจรที่เต้นรัวอยู่ข้างคอ “ก็แค่คนประหลาดที่ชอบทำให้คนอื่นขนลุกตอนหลับอยู่เท่านั้นเอง ไม่มีอะไรน่าร้อนแรง น่ารัก หรือแม้แต่น่าชื่นชมเลยสักน...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ