บทที่ 334

เคนจินั่งอยู่ที่โต๊ะทำงาน จ้องมองหน้าจอที่สว่างอยู่ตรงหน้าอย่างเหม่อลอย

ไอซ์ออกไปแต่เช้าเพื่อไปเยี่ยมพ่อแม่ที่โรงพยาบาล โดยไม่พูดอะไรกับเขาเลยสักคำ เขาไม่ค่อยเข้าใจไอซ์นัก ไม่ใช่ว่าเมื่อวานเขาไปบังคับอะไรอีกฝ่ายเสียหน่อย เท่าที่เขารู้ เขาเปิดโอกาสให้ไอซ์ผลักเขาออกไปแล้วด้วยซ้ำ แต่ไอซ์ก็ไม่เคยทำ

มั...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ