บทที่ 14 ลงโทษลินซิคะ

ครืด~ ครืด~ ครืด~

เสียงโทรศัพท์มือถือของคนที่กำลังนั่งกำบราเซียร์ลายลูกไม้สีดำอยู่ปลายเตียงในห้องนอนของตัวเองดังขึ้น ทำให้เขาต้องหันไปมองว่าใครเป็นผู้โทรมาขัดขวางจังหวะการชักดาบของเขากัน เมื่อเห็นชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอโทรศัพท์มือถือของตัวเองเขาก็ถอนหายใจออกมาอย่างไม่พอใจนัก

'คุณแม่'

"ครับคุณแม่"

(ตานน...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ