บทที่ 16 เราเป็นอะไรกัน

พลอยไพลินหน้ามุ่ยเมื่อตอบคำถามของปะป๊าชานนท์ไม่ได้ หัวใจสองดวงกำลังเต้นแรงถี่ๆ ราวกับแข่งกันอย่างไรอย่างนั้น ชานนท์ที่ได้นอนกอดเธอสมใจก็ยิ้มร่าอย่างไม่ปิดบังเขาหอมที่กลุ่มผมทำของเธอรัวๆ ราวกับคิดถึงเธอนักหนา

"เกินไปไหมคะเนี่ย เราไม่เป็นอะไรกันนะคะ"

"เป็น"

"เป็นอะไรคะ"

พลอยไพลินเงยหน้ามองปะป๊าชานนท์แ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ