บทที่ 50 ปราม

"ค่ะ"

สาลี่รับคำแบบงงๆ เธอคลานถอยหลังไปสามเก้าก่อนจะช้อนสายตามองไปที่ชานนท์ที่ไม่แม้แต่จะชายตามองเธอเลย เพราะสายตาของชานนท์มองไปที่พลอยไพลินแทบจะตลอดเวลา

"ตานนท์"

"ครับพ่อ"

"แกกินยัยสาลี่ลูกป้าบุุษไปรึยัง"

"เห้ย! ทำไมถามผมแบบนั้นละพ่อ"

"ก็ยัยสาลี่นั่น มองแกอย่างกับเป็นเจ้าข้าวเจ้าของแก"

"อย่าหางานมา...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ