บทที่ 30 ตอนที่ 30

“พะ...พะ พอแล้วค่ะ คนใจร้าย ได้โปรด…อัญไม่น่าหลวมตัว”

เธอห้ามเขาและตำหนิในความอ่อนไหวของตัวเองไปพร้อมๆกัน ก่อนจะละริมฝีปากปากจากหมอนที่กัดเอาไว้ เผยความรู้สึกของเธอให้เขาได้รู้ ละทิ้งความอาย เรียกร้องหาตัวตนของเขาอย่างไม่กระดาก ริมฝีปากบิดเบะ ใบหน้าบูดเบี้ยว เรือนผมยาวสยายส่ายสะบัดไปมาอย่างไม่ห่วงส...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ