บทที่ 47 ตอนที่ 47

“โอว…!!!”

เขาอุทานเบาๆ ทั้งที่นึกใจใจ ‘ว่าพระเจ้า จอร์ช มันยอดมาก’

ดวงตาเบิกโต ตกใจกับสิ่งที่ได้เห็นอีกครั้ง แม้จะเคยเห็นมาก่อน ทว่าในความกระจ่างแจ้งกลางเนินทรายเบื้องหน้า สิ่งที่ปรากฏแก่สายตาจึงดูชัดเจน จะแจ้ง ตะลึงกับเม็ดเชอรี่เด่นแดงที่ประดับอยู่ตรงปลายยอด กระจ่างจนมองเห็นรูขุมขนรอบๆฐานป้าน...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ