บทที่ 11 ชักไม่แน่ใจ

"พอใจอันนี้ไว้ตรงไหน"

"เอาวางไว้ตรงนั้นก็ได้กุ้ง"

หลังจากที่ขายของจนหมดเกลี้ยงรถเข็น ทุกคนก็แยกย้าย พอใจกับกะรัตไม่ให้เข็มทิศ กับลมหนาวเดินมาส่งเพราะกลัวว่าจะมีปัญหากับแม่ขี้เมาของพอใจ พวกเขาทั้งสองคนแม้จะไม่ค่อยเข้าใจมากเท่าไหร่แต่ก็ยอมทำตามความต้องการของเธอทั้งสองคนอย่างว่าง่าย

"วันนี้ได้กำไรเยอะมั้ย"

กะรัตมองซ้ายที ขวาทีก่อนจะพูดออกมาอย่างดีใจกับเพื่อนรัก พอใจกับกะรัตตอนนี้ล้างของเสร็จหมดแล้ว และก็อาบน้ำแต่งตัวเตรียมไปเรียนกันเรียบร้อยแล้ว เธอทั้งสองคนอยู่ในห้องนอนของพอใจ พอใจนับเงินที่ได้มาทั้งหมดในวันนี้ แล้วหักเอาทุนออกเพราะต้องซื้อของมาทำต่อ ที่เหลือเป็นกำไร มีบ้างไม่มากไม่น้อย พอใจเอากำไรทั้งหมดที่ได้มานับแล้วหักออกครึ่งหนึ่งยื่นให้กะรัต

"อะไร"

"ขอบคุณที่ช่วยพอใจนะ"

"กุ้งไม่เอาหรอก เก็บเอาไว้เลยแล้วอย่าให้แม่ใจร้ายของพอใจมาเห็นนะว่ามีเงินน่ะ"

"ไม่เอา พอใจอยากให้กุ้งเก็บไว้นะ กุ้งช่วยพอใจมาตั้งเยอะทั้งตอนที่พอใจไม่สบาย แล้วก็ตอนอื่นๆ ด้วย"

"ก็เราเป็นเพื่อนกันนี่นา แค่นี้สบายมากเลยนะ พอใจเก็บไว้เถอะนะ"

กะรัตดันมือพอใจให้ออกห่างเธอไม่อยากได้เงินของเพื่อน ที่เธอถามเพราะเธออยากจะยินดีกับเพื่อนต่างหาก เธอรู้ว่าพอใจเป็นคนดี มีน้ำใจ แต่เธอจะไม่มีวันเอาเปรียบเพื่อนตัวเล็กของเธออย่างแน่นอน

แกร๊ก!

"ขายของเสร็จแล้วเหรอ ได้เงินเยอะมั๊ย"

เมื่อเปิดประตูออกมาก็เจอกับแม่ของตัวเอง เธอใส่เสื้อคอกระเช้าแล้วตามด้วยผ้าถุงเก่าๆ ร่างกายเต็มไปด้วยกลิ่นเหล้าที่เหม็นหึ่งมาแต่ไกล

"เอ่อ"

ยังไม่ทันได้ตอบ เพียงตาที่หมายจะเดินมาแย่งเงินของลูกสาว ก็เดินเซหน้าทีหลังสามที แล้วไปล้มตึงนอนที่กลางบ้าน นี่ไม่ใช่เรื่องแปลกใหม่อะไร แต่มันเป็นเพราะเพียงตาเมามากต่างหากเลยไม่สามารถพยุงตัวเองไหว

"ไปกันเถอะพอใจ"

ทั้งสองสาวรีบเดินออกมาจากบ้านรูหนูของพอใจ ยังไม่วายพอใจหันไปมองแม่ของตัวเองที่นอนแผ่หราอยู่กลางบ้าน เธออดไม่ได้ หันมาบอกกะรัตให้รอเธอครู่เดียว ก่อนจะวิ่งเข้าไปในบ้าน เดินเข้าไปในห้องนอนของแม่หอบเอาหมอนหนุน หมอนข้าง และผ้าห่มออกมา ให้แม่ของเธอได้นอนสบาย

"ปะ"

สองสาวพากันเดินออกมา เธอทั้งสองคนเดินผ่านสวนสาธารณะแล้วก็เดินไปยังจุดเดิม จุดที่กะรัตจอดรถมอเตอร์ไซค์ของเธอเอาไว้ กะรัตยื่นหมวกกันน็อกให้พอใจ แล้วหันมาสตาร์ทเครื่องรอเพื่อนสาว

TK University

สองสาวมาถึงที่มหาวิทยาลัยแล้ว เธอจอดรถในที่เดิมของตัวเอง แล้วหันไปที่ใต้อาคารเรียนก็ยังเห็นคนกลุ่มเดิม ยืนอยู่ที่เดิมราวกับว่ามาดักรอเจอพวกเธอทั้งสองคนมากกว่า ไม่ได้ตั้งใจมาเจอกันหรอก

"เอ่อ พวกคุณไม่ไปทำงานกันเหรอคะ"

"ฉันเป็นผู้อำนวยการที่นี่" ก็รู้ แต่ก็ไม่ได้หมายถึงคุณไหมล่ะคุณผู้อำนวยการ

"ฉันมาดูกิจการ" เข็มทิศรีบพูดขึ้น ทำให้คนที่เดินมาทีหลังอย่างพอใจกับกะรัตรู้ว่าเขาเองก็มีงานทำเหมือนกันนะ

"ฉันมาหาคนไปทำงานพาร์ตไทม์"

ลมหนาวพูดขึ้นมาบ้างพลางเหลือบสายตามองไปที่กะรัต เข็มทิศกับไทก้าถึงได้พูดขึ้นพร้อมๆ กันโดยไม่ได้นัดหมาย

"เอางี๊สิ น้องกุ้งก็ไปทำพาร์ตไทม์กับไอ้ลมมั้ย"

"เอ่อ... สนามแข่งมีพาร์ตไทม์อะไรให้ทำเหรอคะ"

"ทำความสะอาดน่ะ ทำปะ" กวนประสาท สายตาเธอมันฟ้องว่ากำลังด่าเขาอยู่แบบนี้ ลมหนาวใช้สองมือล้วงกระเป๋ากางเกงของตัวเองแล้วผิวปากอย่างยียวน

"ไม่ทำ!" เบรกความมั่นใจแทบไม่ทัน ทำไมล่ะ ทำไมเธอถึงไม่ทำเธอไม่ได้ขัดสนเหมือนพอใจหรอกเหรอ

"กุ้งจะทำกับเพื่อนกุ้ง" กะรัตคว้าแขนของพอใจ แต่ก็ต้องคว้าน้ำเหลวเมื่ออยู่ๆ ร่างของพอใจก็เซไปตามแรงดึงของใครบางคน

"อ่ะ! คุณเชฟ!!"

"ฉันไม่รับพนักงานแล้ว"

ทั้งพอใจและกะรัตต่างก็อ้าปากค้างกับการกระทำแปลกๆ ของคนเหล่านี้ พอใจทำท่าหมายจะเดินกลับไปคว้าแขนของกะรัต แต่ร่างของกะรัตก็เซไปตามแรงดึงของอีกคน

"เฮ้ยยย! พี่มาดึงแขนหนูทำไมเนี่ย"

"ไปทำงานกับฉัน"

"ไม่ไป"

"ฉันรับคนอยู่"

"ก็บอกว่าไม่ไปไงเล่า"

"เอ่อ พวกมึง เดี๋ยวกูขึ้นห้องไปทำงานก่อนนะ เชิญทะเลาะกันตามสบาย"

ไทก้าไม่ห้ามไม่ปราม เขาเคยผ่านมาก่อนเขารู้ดีว่าควรทำตัวยังไง ไทก้าเดินถอยออกมาอย่างเงียบๆ เพราะที่ตัวเองพูดออกไปนั้นไม่มีใครสนใจเลย ทั้งสี่คนต่างจ้องหน้ากันนิ่ง ราวกับว่ากำลังจะมีปัญหากันอย่างไรอย่างนั้น เขาเลือกที่จะไม่เข้าไปยุ่งดีกว่า

"เธอสองคน รักกันเหรอ" เขาหมายถึงรักกันแบบเป็นแฟนหรือเปล่า เข็มทิศที่ได้ยินคำถามของคนเป็นเพื่อน เขาก็ขมวดคิ้วยุ่งก่อนจะก้มหน้าลงมองพอใจอีกครั้ง

"เธอ"

"ค่ะ เราสองคนรักกัน"

"บ้า ไม่ได้ ไปเลิกกันเดี๋ยวนี้เลย!"

เข็มทิศโวยวายขึ้นมาเมื่อตอนที่พอใจยอมรับว่ารักกันกับกะรัต แต่เธอสองคนรักกันจริงๆ นี่ เธอเป็นเพื่อนรักกันนะ

"คุณ ว... โวยวายทำไมคะ หนูตกใจนะ"

"นั่นสิ เป็นอะไรกันเนี่ย ไปเถอะพอใจเสียเวลา"

"เฮ้ย! เดี๋ยว…!"

ยังไม่ทันรั้ง กะรัตก็เดินมาคว้าเอาตัวของพอใจเดินหนีพวกคนแปลกนี้ออกไปโดยไม่หันกลับมามองอีกเลย

"เพราะมึงเลย จู่โจมแรง"

เข็มทิศเป็นคนเริ่มก่อน เขาค่อนข้างหัวเสียไม่น้อยเลยที่กะรัตมาแย่งเอาพอใจของเขาไปแบบนี้ เขารู้จักพอใจมาก่อน แม้จะทิ้งเธอไปหลายปีแล้วก็เถอะแต่กลับมาครั้งนี้พอใจก็ยังต้องให้ความสำคัญกับเขาที่สุดสิ เด็กมอมแมมของเขา ของเขาคนเดียว

"มึงแหละ กูไปสนามดีกว่า รำคาญโคแก่อย่างมึง"

"มึงไม่แก่มั้ง กูรู้นะมึงหิวหญ้าอ่อนใช่มั้ยละ"

ลมหนาวไม่สนใจเดินหันหลังหนีไปขึ้นรถของตัวเอง ส่วนเข็มทิศเองก็หันกลับไปมองทิศทางที่พอใจหายไปก่อนจะเดินกลับไปที่ร้านอาหารของตัวเอง

"หวัดดีครับเชฟ"

"อืม" เข็มทิศยกมือรับไหว้คนอื่นๆ ในร้าน แล้วเดินเข้าไปในออฟฟิศ เขาปิดประตูอย่างแผ่วเบาเดินไปนั่งที่เก้าอี้นวมก่อนจะผุดลุกขึ้นแล้วเดินไปยืนที่หน้าต่างกระจก มองไปที่อาคารเรียน แล้วเดินกลับมานั่งอยู่ที่เดิม เขาทำแบบนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนกระทั่ง

"หรือกูเองก็หิวหญ้าอ่อนเหมือนกันวะ"

ขณะที่พูดหัวสมองก็พลางนึกถึงเด็กน้อยหน้าตามอมแมมที่โตขึ้นเป็นกอง ก็จริงอยู่ที่ตอนนั้นเขาคิดแค่น้อง แต่ตอนนี่เขาเองก็ชักไม่แน่ใจแล้วเหมือนกัน

"สงสัย ต้องพิสูจน์"