บทที่ 12 พ่อสื่อ

ในขณะที่กำลังคิดว่าจะพิสูจน์ความรู้สึกกับพอใจอย่างไร เข็มทิศก็ยังคงต้องทำงานด้วยการคิดค้น และจัดแต่งหน้าเมนูอาหารใหม่ๆ อยู่เสมอ จนเวลาล่วงเลยมาจนถึงช่วงเย็น เขาเพิ่งเงยหน้าขึ้นจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ กะว่าจะเดินไปรับพอใจที่เลิกเรียนในเวลานี้สักหน่อย ที่เขารู้เพราะแอบถามไทก้ามา แต่ทว่า เมื่อตอนที่เขาลุกขึ้นยืนแล้วบิดขี้เกียจอยู่นั้น สายตาคมก็มองลงไปเห็นลมหนาวกำลังคล้องลำคอของพอใจคุยกันกะหนุงกะหนิง

"ไอ้สัสลม!"

ตอนนั้นเขาคิดอะไรไม่ออกเหมือนกัน เขารู้แค่ว่า เขาต้องไปขัดขวางทั้งสองคนเอาไว้ไม่ให้เกินเลยกันไปมากกว่านี้ และเขาเองก็รู้สึกว่าพอใจมีความสนใจในตัวลมหนาวมากกว่าตัวเขาเสียอีก

"จริงเหรอคะพี่ลม"

"จริงสิ ช่วยหน่อยน้าาาา"

"ไม่ใช่ว่าจะมาหลอกเพื่อนพอใจนะคะ พอใจไม่ยอมจริงๆ ด้วย"

"ไม่หลอกหรอกน่า เว้นแต่ถ้าได้คบกันแล้วเข้ากันไม่ได้ก็อาจจะต้องแยกย้าย แต่ตอนนี้พี่ชอบ…"

"มึงชอบอะไร!" เสียงตวาดดังลั่นตามมาด้วยเข็มทิศที่วิ่งเข้ามาใกล้พอใจกับลมหนาวอย่างกระหืดกระหอบ มิหนำซ้ำภาพของลมหนาวที่ใช้แขนหนาคล้องลำคอของพอใจอยู่ตอนนี้ก็ทำให้เขาไม่สบอารมณ์ เขาเข้าใจไปว่าลมหนาวน่าจะสนใจกะรัต แต่ทำไมถึงมาเดินคล้องคอของพอใจได้

"อ่ะ! หนูเจ็บนะคะคุณ"

"เจ็บก็ดีจะได้ไม่ปล่อยเนื้อปล่อยตัวให้คนอื่น!"

"เป็นอะไรของมึงวะ ไปดึงน้องแบบนั้นได้ไง น้องมันเจ็บนะเว้ย"

"มึงไม่ต้องยุ่งเลย ไปหาคนของมึงเถอะ"

พูดจบเข็มทิศก็ดึงพอใจจนร่างบางปลิวไปตามแรงดึงของเขาอย่างไม่เข้าใจ เธอทำอะไรผิดเนี่ย ทำไมเขาต้องมาดึงเธอเอาไว้ด้วยนะ

ปึ้ง!

"อ่ะ! น… หนูเจ็บนะคะคุณ!"

เข็มทิศฉุดกระชากพอใจมาตามแรงอารมณ์ของตัวเอง ผ่านเข้ามาในร้านอาหารของเขาที่มีทั้งพนักงานและลูกค้าอยู่อย่างไม่สนสายตาใคร เขาพาเธอเข้ามาในห้องทำงานของเขาที่เป็นโซนออฟฟิศ ก่อนจะปิดประตูดเสียงดังแล้วดันร่างเธอให้ชิดไปกับบานประตู

"เธอ ชอบมันเหรอ"

"คะ? " ชอบอะไร เธอคิดกับลมหนาวเป็นเพียงแค่พี่ชายเท่านั้น ก็เขาเคยช่วยเหลือเธอเอาไว้ในยามที่เธอลำบากเมื่อตอนเด็ก แต่นี่ เขาเป็นแค่เพื่อนผู้อำนวยการ เพื่อนลมหนาว และเป็นเพียงแค่เจ้านายเธอเท่านั้น เขามีสิทธิ์มาทำอะไรกับเธอแบบนี้

"อย่ามาทำหน้าไขสือ"

"อะไรของคุณคะเนี่ย หนูไปทำอะไรให้คุณเหรอคะ ปล่อยหนูได้แล้วนะ หนูเจ็บ"

จะไม่เจ็บได้อย่างไร ในเมื่อเข็มทิศบีบข้อมือของเธอแน่นจนขึ้นรอยแดง อีกทั้งดวงตาของเขายังฉายแววของความไม่พอใจออกมาอย่างไม่คิดที่จะปิดบัง เขาทำราวกับว่าเธอทำความผิดร้ายแรงอย่างเช่นขโมยของ

"ฉันปล่อยเธอก็ได้ แต่เธอต้องตอบฉันมาก่อนสิ ว่าชอบไอ้ลมมันเหรอ"

"ก็ต้องชอบสิคะ พี่ลมเขาเป็นคนดีนะคะ"

"พอใจ!" เข็มทิศตวาดใส่หน้าพอใจจนเธอสะดุ้ง และนี่ถือเป็นครั้งแรกเลยด้วยที่เธอถูกคนอื่นตวาดใส่หน้าเธอแบบนี้ ไม่ใช่ว่าทุกคนจะชอบเธอ เธอรู้ แต่บางคนเขาก็แค่นินทาลับหลัง หรือไม่ก็แสดงออกว่าไม่ชอบเธอจากที่ไกลๆ ไม่ใช่มาตวาดใส่หน้าของเธอแบบนี้

ด้วยความตกใจ พอใจหัวใจเต้นแรง มาพร้อมกับอาการจุกในอก และความรู้สึกเสียใจ ดวงตาของเธอเริ่มฉ่ำน้ำ และแดงแจ๋ ไม่ต่างจากพวงแก้มกับใบหูของเธอเลย พอใจพยายามที่จะกลอกกลิ้งดวงตาไม่ให้น้ำตามันไหลออกมา เธอนิ่ง เงียบ เม้มปากเอาไว้เพื่อกลั้นอารมณ์ความเสียใจ

"เธอชอบมันเหรอวะ! เธอไปชอบมันได้ยังไง"

"..." เธอไม่ตอบ ได้แต่สะอึกสะอื้นอย่างแผ่วเบาที่ถูกคนตัวโตดุตวาดเธอแบบนี้ เธอไม่ชอบคนเสียงดัง และเธอมักจะน้อยใจทุกครั้งเมื่อถูกคนที่เธอคิดว่าเขาสำคัญกับเธอเสียงดังใส่

"ถามทำไมไม่ตอบ ปากมีไว้อมอะไร"

เข็มทิศยังไม่หยุดคาดคั้นเธอ เขาบีบปากเธอจนน้ำตาของพอใจร่วงเผาะรดมือหนาของเขา เขาทิศชะงักไปเล็กน้อย เขาไม่เคยควบคุมตัวเองไม่ได้ขนาดนี้มาก่อน ตั้งแต่เล็กจนโตนี่เป็นครั้งแรกที่เขาไม่สามารถควบคุมตัวเองได้ ถึงแม้เมื่อก่อนจะแชร์ผู้หญิงกับเพื่อนบ่อยๆ แต่กับพอใจถึงแม้ว่าเขาจะยังไม่ได้คิดอะไรกับเธอ แต่เขาก็ไม่สามารถแชร์เธอให้ใครได้

"ตอบมาดิพอใจ!"

"เธอจะเงียบทำไมวะ!"

เขาคลายแรงมือ แต่ยังจับปากของเธอบีบเข้าหากันอยู่ เพียงไม่นานพอใจก็เลิกนิ่ง เธอรวบรวมเรี่ยวแรงทั้งหมดที่มีผลักไปที่อกของเขาเต็มแรงหวังจะให้เขาออกห่างจากตัวของเธอ แต่ทว่า เข็มทิศไม่เพียงไม่ขยับ และดูเหมือนกับว่าเขาจะโกรธเธอมากขึ้นด้วย

"หึ เธอ กล้าผลักฉันด้วย"

"อย่ามายุ่ง… อึก กับหนูนะ…"

เธอพูดเมื่อตอนที่เข็มทิศกำลังโน้มใบหน้าของเขาเข้าใกล้เธอ แต่เขาต้องหยุดชะงักกับสิ่งที่เธอพูดออกมา เหอะ! อย่ามายุ่งงั้นเหรอ ถ้าเขายุ่งไม่ได้ แล้วทำไมไอ้ลมถึงยุ่งกับเธอได้เล่า

"ห้ามฉันยุ่งกับเธอเหรอ"

"ค คุณ คุณทำหนูเจ็บ"

"ห้ามฉันยุ่งกับเธอ แต่ไอ้ลมยุ่งได้งั้นเหรอ ทั้งๆ ที่มันไม่ได้เป็นอะไรกับเธอเลยด้วยซ้ำ ทำไมวะ อยากได้มันเป็นผัวเหรอ หะ!"

"คุณเชฟ! คุณพูดอะไรออกมา"

"ได้ อยากได้มันเป็นผัวมากนัก ฉันจะเป็นพ่อสื่อให้ แต่! ฉันคิดค่าจ้าง!"

"อ๊าย! หยุดนะ"

เสียงเข็มทิศตวาดพอใจดังลั่นออกมานอกห้องทำงาน ทำเอาพนักงานที่ผ่านไปผ่านมาถึงกับสะดุ้งเพราะเสียงของคนข้างในดูเหมือนกับว่ากำลังทะเลาะกันอย่างรุนแรง แต่พวกเขาได้ยินไม่ชัดนักว่าเขาทะเลาะกันเรื่องอะไร แต่ก็นะ นั่นมันเรื่องของเจ้านายพวกเขาจะไปยุ่งได้ยังไงเว้นแค่เพียงเดมอนที่ยังคงหันไปมองที่ประตูเพราะอยากจะรู้ว่าทั้งสองทะเลาะกันเรื่องอะไร

ตุบ!

"ปล่อยหนูนะ!"

"ปล่อยอะไร ฉันจะเรียกค่าจ้างเธอคิดจะเบี้ยวฉันรึไง"

"อย่านะ" ร่างของพอใจถูกเข็มทิศหิ้วขึ้นบ่าแกร่ง เขาใช้มือกวาดของที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานของเขาจนมันกระเด็นลงไปกองอยู่ที่พื้นแล้ววางพอใจลงบนโต๊ะทำงานของเขา หัวใจของพอใจเต้นอย่างไม่เป็นจังหวะเพราะความกลัว แตกต่างกับเข็มทิศที่หัวใจของเขากำลังเต้นเพราะความโกรธ

"อย่า แต่กับไอ้ลมนี่ระริกระรี้เหลือเกินนะ"

"คุณเป็นคนบ้าไปแล้วรึไง ปล่อยหนู!"

เธอกลัวเหลือเกิน เธอไม่รู้ว่าเธอไปทำอะไรให้เขาโกรธ แต่ว่าเขาในโหมดนี้น่ากลัวเกินกว่าที่เธอจะเข้าใกล้ เขากำลังทำราวกับว่าจะแนบชิดกับเธอแบบเนื้อแนบเนื้ออย่างไรอย่างนั้น

"ปล่อยเธอไปงั้นเหรอ" เธอคิดว่าเขาจะปล่อยเธอไปให้หมามันคาบไปกินรึไง ฝันไปเถอะ

"ปล่อยหนู! ม ไม่งั้นหนูจะ อืออออ!"