บทที่ 12 บทที่ 3.1 ผมไม่ได้ขัดใจแม่นะครับ

พารักโอบเอวกลึงพาหญิงสาวผู้เจียมเนื้อเจียมตัวขึ้นสู่ชั้นบนของเรือนไม้สักทอง ตลอดการก้าวขาขึ้นบันได ก็ให้รู้สึกประหม่าจนเนื้อตัวเย็นเยียบไปหมด อาการสั่นน้อยๆ ของแม่สาวคนงาม พ่อเลี้ยงหนุ่มรับรู้ตลอด จึงบีบเบาๆ บนต้นแขนนุ่มอย่างให้กำลังใจและปลุกปลอบอยู่ในที

กรรณาภรณ์ถูกกอดประคองพามาหยุดยืนงงๆ ที่ชุ...