บทที่ 13 บทที่ 3.2 ผมไม่ได้ขัดใจแม่นะครับ

“ก็ถ้าเธอไม่อายคนก็เอาสิ พาหน้าสวยๆ เดินผ่านพนักงานในรีสอร์ตออกไปรอรถทุกวัน ฉันก็ไม่ว่าอะไรนะ” เขาทำเพื่อเธอขนาดนี้ยังจะขัดแย้งให้ได้อีกนะ ดื้อด้านจังเด็กคนนี้

“เอ่อ...” จริงด้วยสิเธอลืมนึกถึงข้อนี้ไปเลย พวกพี่ๆ ข้างหน้ารีสอร์ตจะมองเธอด้วยสายตาแบบไหน

“เป็นอันตกลงตามนี้ ทำตามที่บอก ส่วนเรื่องฝึก...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ