บทที่ 2 บทนำ1.2

รถวิ่งผ่านไปไกลแล้ว แต่หัวใจของกรรณาภรณ์ยังเต้นแรงไม่หยุด ความรู้สึกวาบหวามแบบนี้ไม่ใช่เพิ่งเกิด แต่มันเคยเกิดขึ้นมาแล้วถึงสองครั้ง ครั้งแรกก็ตอนที่มาทำงานที่ไร่นี้วันแรก เธอทำชาเขียวหกใส่ผู้หญิงของเขา วันนั้นคือวันนรกแตกสำหรับเธอ ผู้หญิงคนนั้นตบหน้าเธอทั้งด่าสาดเสียเทเสียอย่างเกี้ยวกราด ไม่เหมือนกับตอนที่พ่อเลี้ยงปรากฏตัว เรียกว่าเปลี่ยนไปจากหน้ามือเป็นหลังมือราวคนละคนเลยทีเดียว

วินาทีที่ได้สบตากับพ่อเลี้ยงหนุ่ม หัวใจก็เต้นแรงจนแทบจะทะลุออกนอกอกซ้าย จนเมื่อได้สติเขาเรียกให้พนักงานอีกคนมาจัดการทำความสะอาด แล้วพาผู้หญิงคนนั้นออกไป กรรณาภรณ์ก็คิดว่าคงโดนไล่ออกตั้งแต่ทำงานวันแรกเสียแล้ว แต่ไม่ใช่อย่างที่เธอคิด พี่แวววาได้เรียกเธอไปพบและบอกให้มาทำงานต่อ พ่อเลี้ยงเป็นคนสั่ง นั่นคือครั้งแรกที่ได้สบตากับเขา

ครั้งที่สองก็ตอนที่เขาแวะเข้ามาที่คาเฟ่ เข้ามาคุยกับพี่ที่เป็นเชฟ จังหวะที่เธอเอาอาหารไปเสิร์ฟ แล้วเขาเงยหน้าขึ้นมามอง โอยๆ หัวใจเธอจะวายเหมือนเลือดสูบฉีดอย่างหนัก และครั้งที่สามก็เมื่อครู่นี้

‘คงไม่มีครั้งที่สี่แล้วละมั้ง ก็แค่เรื่องบังเอิญน่ะ’

“ที่พี่เรียกมาก็เพื่อจะบอกว่าคืนนี้ เราสองคนไม่ต้องทำที่ร้าน แต่เข้าไปเสิร์ฟข้างใน ที่บ้านพ่อเลี้ยงคืนนี้มีปาร์ตี้ วันเกิดพ่อเลี้ยงน่ะจ้ะ นอกเหนือจากทิปที่พ่อเลี้ยงให้แจกพนักงานทุกคนแล้ว เราสองคนยังได้เงินเพิ่มจากจ๊อบคืนนี้ด้วยน้า” แวววาบอกอย่างใจดี

สองสาวถึงกับร้องว้าว ยกมือขึ้นไหว้ขอบคุณหัวหน้าคนสวยที่แสนจะใจดีกับพวกเธอเป็นการใหญ่

“เดี๋ยวกลับไปอาบน้ำเปลี่ยนชุดได้เลยนะ อะนี่จ้ะ ชุดที่ต้องใส่คืนนี้” บอกพร้อมกับหยิบชุดที่ต้องใส่ในค่ำคืนนี้ส่งให้ทั้งสองสาว

“ว้าว พวกเราเป็นเด็กเอ็นฯ ใช่ไหมคะพี่แวว ฮ่าๆ” ใบฝ้ายเอ่ยอย่างคนขี้เล่น แวววาหัวเราะขำไปกับลูกน้องจอมทะเล้น

“ไม่ใช่หรอกจ้ะ เด็กเอ็นฯ จ้างมาอีกต่างหาก เราสองคนน่ะแค่คอยเสิร์ฟ เติมอาหารให้พวกคุณๆ เขา เอาล่ะ ไปเตรียมตัวเดี๋ยวให้รถรีสอร์ตไปส่ง แล้วรอรับกลับมาด้วยเลย”

กรรณาภรณ์อยู่หอใกล้กันกับหอของใบฝ้าย ทั้งคู่เพิ่งมารู้จักกันตอนเรียนอยู่มหาวิทยาลัยปีหนึ่งเทอมสอง และชอบอยู่คนเดียวเหมือนกันเลยไม่ได้ย้ายมาอยู่ด้วยกัน แต่นัดไปไหนมาไหนด้วยกันตลอด และตอนนี้ใบฝ้ายได้มาอาบน้ำแต่งตัวที่ห้องของกรรณาภรณ์ จัดเต็มเรื่องความงามกันเลยทีเดียว

‘ถึงจะแค่คอยเสิร์ฟแต่เบ้าหน้าเราต้องสวยนะ’ ใบฝ้ายเอ่ยติดตลก กรรณาภรณ์เลยพลอยยิ้มหัวไปด้วย ก็จริงนั่นแหละ แค่เด็กเสิร์ฟแต่เธอก็อยากสวย ใครๆ ก็อยากให้ตัวเองดูดีทั้งนั้นแหละ

กรรณาภรณ์ลงมาจากห้องพัก รีบตรงดิ่งไปที่รถตู้ของไร่ชาที่ขับพามาอาบน้ำเปลี่ยนชุด ใบฝ้ายเรียกให้เธอมาถ่ายเซลฟี่กันก่อนจะขึ้นรถ เมื่อได้รูปตามที่ต้องการแล้ว จึงพากันขึ้นรถมุ่งหน้ากลับไปที่ไร่อีกครั้ง

งานเลี้ยงได้เริ่มขึ้นตั้งแต่ตะวันยังไม่ตกดิน เพื่อนๆ และญาติสนิทมิตรสหายของพ่อเลี้ยงพารัก ได้ทยอยกันมาที่บ้านล้อมรัก อาณาจักรของพ่อเลี้ยงหนุ่มที่คนภายนอกไม่ได้มีกิจธุระอะไร จะได้เข้ามาง่ายๆ นับว่าเป็นนาบุญสำหรับเด็กสาวบ้านๆ อย่างกรรณาภรณ์และเพื่อนของเธอ ที่แวววามีเมตตาส่งทั้งสองสาวเข้ามาทำงานในค่ำคืนนี้

“แขกเยอะมากเลยอะ แต่ยังไม่เห็นหน้าพ่อเลี้ยงเลยนะข้าวใหม่” สาวช่างพูดช่างคุย หันมาเอ่ยชวนเพื่อนสาวคุย กรรณาภรณ์เงยหน้าขึ้นมามองดู หันมองรอบๆ ลานกว้างสถานที่ใช้จัดงานปาร์ตี้วันเกิด ตามซุ้มต่างๆ ก็ไม่เห็นเจ้าของวันเกิดตามที่ใบฝ้ายบอก

“เดี๋ยวเขาก็คงมาเองแหละ ทำงานของเราไปเถอะน่า” จึงตัดบทเมื่อเพื่อนสาวทำท่าจะพูดอะไรต่ออีก จากนั้นก็มีหนุ่มๆ หน้าตาจัดว่าหล่อเหลาเอาการ เดินตรงเข้ามาเลือกเมนูอาหารที่ปรุงสุกนำใส่ถาดสเตนเลส กรรณาภรณ์เป็นคนตักให้ ชายหนุ่มคนดังกล่าวยังขอให้เธอเดินเอาไปเสิร์ฟให้ที่โต๊ะเขาด้วย

แม่สาวคนงามมีหรือจะกล้าขัด

พารักเพิ่งคุยโทรศัพท์เสร็จ เพื่อนบางคนที่ไม่ได้มาโทรมาอวยพรวันเกิดเขาอย่างเช่นไอ้สองหนุ่มนายหัวเมืองใต้ ใบหน้าหล่อคมคายแหงนเงยขึ้นมองนาฬิกาบนฝาผนัง พบว่าตอนนี้ทุ่มกว่าๆ เข้าไปแล้ว จึงรีบออกจากห้องนอนลงไปต้อนรับเพื่อนๆ ที่พากันมาถึงตั้งแต่ช่วงเย็น เพื่อร่วมสังสรรค์ฉลองวันเกิดของเขา

สาวๆ ที่พากันมางานวันเกิดเมื่อเห็นพ่อเลี้ยงหนุ่มปรากฏกาย ก็พากันส่งเสียงเรียก พารักแค่หันไปยิ้มบางๆ ให้เท่านั้น ไม่ได้ย่างกรายเข้าไปหา เขามุ่งหน้าไปที่โต๊ะของเพื่อนๆ ที่แต่ละคนนี้หน้าบานกันเลยทีเดียว จะไม่ให้พวกมันหน้าระรื่นกันได้อย่างไร เด็กเอ็นฯ ที่คัดมาอย่างดีเกรดพรีเมียม เพื่อมาคอยดูแลไอ้พวกหื่น สวยระดับตัวท็อปๆ ทั้งนั้น ซึ่งแน่นอนว่าราคาค่าจ้างก็ต้องเพิ่มสูงตาม  

“เต็มที่เลยนะเว้ยพวกมึง สนุกกันให้เต็มที่ คนไหนเมาขับรถกลับไม่ไหว หิ้วปีกไปนอนรีสอร์ต”