บทที่ 3 ตอนที่ 3 โดนล่า

ตอนที่ 3 โดนล่า

ขวัญมองเงินหมื่นตรงหน้า แล้วหันไปมองหน้าเพื่อนทั้งสามคนด้วยสายตาที่ว่างเปล่า ความรู้สึกปวดหัวตึบๆ เริ่มกลับมารอบสอง เธอถอนหายใจออกมาเสียงดัง

“พวกแกอย่าเพิ่งถามอะไรตอนนี้ได้ไหม... ฉันปวดหัวจะแย่อยู่แล้ว!” ขวัญยกมือขึ้นกุมขมับ “เมื่อคืนไม่มีอะไรเกิดขึ้นทั้งนั้นแหละ!”

“จะไม่มีได้ยังไง!” บิวตี้ขัดขึ้นทันควัน “ก็พวกฉันเห็นกับตาว่าแกจับเขาล็อกคอ แล้วฉุดเขาขึ้นแท็กซี่ไปต่อหน้าต่อตาการ์ดนับสิบคนเลยนะเว้ย”

“เออใช่มั้ย!” มะนาวเสริม

“ฉันไม่ได้ทำอะไรทั้งนั้นแหละ!”

ขวัญรีบเอ่ยขึ้นมาทันทีเพื่อสยบความอยากรู้อยากเห็นของเพื่อนๆ ก่อนจะฟุบหน้าลงกับโต๊ะม้านั่งไม้อย่างหมดสภาพ ลมหายใจอุ่นๆ พ่นถอนออกมาดังเหอใหญ่ด้วยความเพลียจิตเพลียใจ

“อ้าว... ไร้อารมณ์ชะมัด!” บิวตี้เบ้ปากเบาๆ

“แต่ปัญหาคือ...” ขวัญทำตาโต หน้าซีดลงอีกระดับ “พอตื่นเช้ามา เขานอนอยู่ข้างๆ ฉันบนเตียง”

“กรี๊ดดดด!” มะนาวอุทานเสียงหลงจนฝนต้องรีบตะปบปากไว้

“แล้วแกทำยังไง?” ฝนถามอย่างตื่นตระหนก

“ฉันก็... ค่อยๆ แกะแขนเขาออก เอาแบงก์ห้าร้อยวางไว้ข้างเตียง เป็นค่ารถแท็กซี่ แล้วก็วิ่งเข้าห้องน้ำไปแต่งตัว จากนั้นก็สับเกียร์หมาวิ่งหนีออกมานี่ไง!” ขวัญตอบตามความจริงอย่างช้ำชอก

บิวตี้ มะนาว และฝน อ้าปากค้างพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย บรรยากาศเงียบกริบไปสามวินาทีเต็ม ก่อนที่บิวตี้จะหลุดหัวเราะพรวดออกมาอย่างกักเก็บไม่อยู่

“ฮ่าๆ ยัยขวัญ แกเอาเงินห้าร้อยทิ้งไว้ให้ผู้ชายลุคมาเฟียเป็นค่ารถเนี่ยนะ! แกบ้าไปแล้ว” บิวตี้ขำจนน้ำตาไหล

“แกตายแน่ขวัญ... ถ้าเขาเป็นมาเฟียจริงนะ แกเตรียมตัวโดนตามล่าได้เลย!” มะนาวหัวเราะร่าผสมขู่

“พอเลยพวกแก อย่าไปขู่มันสิ” ฝนรีบเอ่ยห้าม แต่ก็แอบยิ้มขำอย่างห้ามไม่ได้ “แต่ก็จริงอย่างที่มะนาวว่านะขวัญ... แกแน่ใจนะว่าเขาจะไม่ตามมาเอาเรื่อง?”

ขวัญกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ มองเงินหมื่นบนโต๊ะแล้วรู้สึกว่ามันเริ่มไม่คุ้มเสียขึ้นมาแปลกๆ

“ไม่หรอกมั้ง... กรุงเทพออกจะกว้าง เขาจะมารู้ได้ไงว่าฉันเป็นใคร อยู่ที่ไหน” ขวัญพยายามพูดปลอบใจตัวเองอย่างมั่นใจ แม้ในใจจะรู้สึกรางๆ ถึงลางร้ายที่กำลังจะคืบคลานเข้ามาก็ตาม

#ในเวลาเดียวกัน

#ณ ห้องนอนของหญิงสาว

แสงแดดยามเช้าสาดส่องผ่านผ้าม่านเนื้อดีปะทะเข้ากับดวงตาคมของ ‘ราเชนทร์’ ที่ค่อยๆ ปรือลืมขึ้น ชายหนุ่มกวาดสายตามองไปรอบห้องพักขนาดอบอุ่นสไตล์เรียบง่าย แต่กลับไม่พบเรือนร่างบางของยัยตัวแสบเมื่อคืนนี้เลยสักนิด

มีเพียงรอยย่นบนผ้าห่มนุ่ม และกลิ่นหอมอ่อนๆ คล้ายดอกไม้ที่ยังคงตกค้างอยู่บนหมอนข้างกาย

ชายหนุ่มยันตัวลุกขึ้นนั่ง นัยน์ตาคู่คมสะดุดเข้ากับธนบัตรใบละห้าร้อยบาทหนึ่งใบที่ถูกวางไว้บนโต๊ะข้างหัวเตียงอย่างเรียบร้อย เขาหยิบมันขึ้นมาวิเคราะห์ มุมปากหนากระตุกยิ้มดุร้ายและขบขันขึ้นพร้อมๆ กัน

“ทิ้งเงินไว้ห้าร้อย... คิดว่าฉันเป็นโฮสต์จริงๆ หรือไงยัยเด็กบ้านี้!”

ราเชนทร์พึมพำเสียงเรียบต่ำ ก่อนจะคว้าโทรศัพท์มือถือเครื่องหรูในกระเป๋ากางเกง แล้วกดโทรออกหาลูกน้องคนสนิททันที

(ครับเฮีย) น้ำเสียงเข้มของลูกน้องปลายสายตอบรับอย่างรวดเร็ว

“สืบหาตัวยัยเด็กเมื่อคืนให้ฉันหน่อย... ภายในหนึ่งชั่วโมง ฉันต้องรู้ว่าเธอเป็นใคร เรียนที่ไหน” ราเชนทร์สั่งการด้วยน้ำเสียงทรงพลังและเด็ดขาด

(รับทราบครับเฮีย)

ใช้เวลาไม่ถึงสามสิบนาที ข้อมูลทั้งหมดของ ‘ขวัญ’ นักศึกษาปี1 คณะนิเทศศาสตร์ เอกการแสดง มหาวิทยาลัยชื่อดัง ก็ถูกส่งตรงเข้ามือถือของมาเฟียหนุ่ม ราเชนทร์กวาดสายตาอ่านประวัติพร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่ยากจะคาดเดา

#มหาวิทยาลัย

#คณะนิเทศศาสตร์

ช่วงสายๆ ของวัน บรรยากาศบริเวณลานกิจกรรมหน้าคณะนิเทศศาสตร์กำลังคึกคักไปด้วยเหล่านักศึกษาที่เดินขวักไขว่ ขวัญ บิวตี้ มะนาว และฝน กำลังนั่งคุยกันเรื่องบทละครบทใหม่ใต้ร่มไม้ใหญ่

ทว่าบรรยากาศที่สดใสก็ต้องหยุดชะงักลง เมื่อเสียงเครื่องยนต์ของขบวนรถหรูดังก้องไปทั่วบริเวณนั้น

รถตู้สีดำทรงสปอร์ตกันกระสุนสามคันเคลื่อนตัวเข้ามาจอดเทียบฟุตบาทหน้าตึกคณะ การ์ดร่างยักษ์ในชุดสูทสีดำสนิทนับสิบ ก้าวลงจากรถอย่างรวดเร็วแล้วยืนตั้งแถวเรียงหนึ่งเป็นแนวยาว สร้างความตกตะลึงและสร้างเสียงฮือฮาให้แก่เหล่านักศึกษาทั้งคณะที่หยุดยืนมองด้วยความตื่นตระหนก

ประตูรถคันกลางถูกเปิดออกช้าๆ รองเท้าหนังราคาแพงเหยียบลงบนพื้น ก่อนที่ร่างสูงโปร่งของ ‘ราเชนทร์’ ในชุดสูทสีดำสนิทจะก้าวลงมา นัยน์ตาคมเข้มดุดันภายใต้แว่นกันแดดสีดำแผ่รังสีความน่าเกรงขามจนรอบข้างเงียบกริบราวกับไร้ผู้คน

“เชี้ยย!! ใครมาวะ” เสียงนักศึกษาแถวนั้นกระซิบพูดคุยกันด้วยความสงสัย

ขวัญที่กำลังนั่งจิบน้ำส้มอยู่ก็ต้องหยุดชะงัก สายตากลมโตหันไปมองตามเสียงฮือฮา และเมื่อแว่นกันแดดสีดำถูกถอดออก เผยให้เห็นใบหน้าคมเข้มดุดันของชายหนุ่มที่นอนร่วมเตียงกับเธอเมื่อเช้า สติของขวัญก็หลุดลอยทันที

“ฉิบหายแล้ว!” ขวัญอุทานเสียงหลง หน้าซีดเผือดยิ่งกว่าไก่ต้ม

“นั่นมัน... ผู้ชายคนเมื่อคืนนี่หว่า!” บิวตี้ตาโตเท่าไข่ห่าน สะกิดเพื่อนยิกๆ

“มาจริงด้วย เขาพาการ์ดมาเต็มเลย!” มะนาวสั่นสะท้านด้วยความกลัวผสมความอยากรู้อยากเห็น

ชายหนุ่มกวาดสายตามองไปรอบๆ ลานกิจกรรม ก่อนที่สายตาคู่คมจะหยุดลงที่หญิงสาวร่างเล็กในชุดนักศึกษาที่กำลังนั่งหน้าซีดอยู่ใต้ร่มไม้ มุมปากของมาเฟียหนุ่มก็ยกยิ้มอย่างเหนือกว่า เขาก้าวเดินตรงเข้ามาหาเธอด้วยท่วงท่าที่ทรงอิทธิพล