บทที่ 5 ตอนที่ 5 เด็กของมาเฟีย

ตอนที่ 5 เด็กของมาเฟีย

ทว่ายังไม่ทันที่คิรินจะได้เอ่ยชวนคุยต่อ ราเชนทร์ก็ขยับตัวเข้ามาแทรกกลางบังตัวขวัญไว้มิดชิด นัยน์ตาคมเข้มส่งสายตาอาฆาตไปทางเพื่อนรักจนคิรินต้องยกมือสองข้างขึ้นยอมแพ้

“อย่าขู่สิมึง กูแค่ทักทายเอง” คิรินเอ่ยแซวยิ้มๆ

“ทำงานของพวกมึงไป” ราเชนทร์เอ่ยเสียงดุ ก่อนจะหันไปคว้าเก้าอี้ทำงานตัวใหญ่ข้างโต๊ะ แล้วชี้ลงไป “นั่งลงตรงนี้”

ขวัญทำตามอย่างว่าง่าย เธอนั่งลงบนเก้าอี้หนังนุ่มฟู พลางมองราเชนทร์ที่เดินไปนั่งประจำตำแหน่งโต๊ะทำงานของเขา

ชายหนุ่มเริ่มตรวจเอกสารและคุยงานกับเพื่อนๆ ก๊วนมาเฟีย เวลาผ่านไปร่วมๆ สองชั่วโมง ความเงียบและบรรยากาศที่น่าอึดอัดก็เริ่มเล่นงานยัยตัวแสบ ขวัญที่ปกติเป็นคนอยู่นิ่งไม่ได้เริ่มนั่งบิดไปบิดมา คอค่อยๆ พับ และตาสวยก็นึกอยากจะปิดลงทุกขณะเพราะอาการแฮงก์เหล้าเมื่อคืนยังไม่หายดี

“กูว่าเด็กคนนี้น่าคุ้นๆ” มังกรเอ่ยถามขึ้น พลางหันมามองที่หญิงสาว “อ๋อ... เด็กคนเมื่อคืน ที่ลากมึงออกจากคลับไปนิ”

สิงหาที่กำลังยกแก้วน้ำขึ้นจิบถึงกับหลุดขำพรวดออกมาดังลั่นห้อง

“ฮ่าๆ เออจริงด้วยว่ะ! คนนี้แหละที่เดินมาล็อกคอไอ้เชนทร์แล้วลากขึ้นแท็กซี่ไปต่อหน้าการ์ดนับสิบคน กูจำหน้าได้แม่นเลย”

“กูว่าแล้ว...” คิรินลูบคางพลางทำหน้าอ๋อ “ระดับไอ้เชนทร์ที่ไม่เคยยอมให้ผู้หญิงคนไหนเข้าใกล้เกินสองเมตร แต่กลับยอมเดินตามเด็กคนนี้ไปง่ายๆ แถมนี่ยังหิ้วมานั่งเฝ้าถึงโกดังอีก... มึงมีซุ่มนะไอ้เสือ”

“พวกมึงจะเงียบปาก แล้วทำงานกันดีๆ หรืออยากไปเฝ้าบ่อนที่ชายแดน?”

ราเชนทร์กดเสียงต่ำดุจัดส่งไปให้ก๊วนเพื่อนรัก นัยน์ตาคู่คมฉายรังสีอาฆาตจนสามมาเฟียหนุ่มต้องรีบยกมือสองข้างขึ้นเป็นสัญญาณยอมแพ้ แล้วก้มหน้าก้มตาอ่านเอกสารในมือต่อ

ทางด้านขวัญที่กำลังสะลึมสะลือสัปหงก หัวโงนเงนไปมา พอได้ยินเพื่อนๆ ของเขาเม้าท์เรื่องเมื่อคืน สติอันน้อยนิดก็พยายามตื่นขึ้นมารับฟัง ใบหน้าหวานร้อนผ่าวขึ้นมาทันตาเมื่อนึกถึงวีรกรรมบ้าบิ่นของตัวเอง แต่ความง่วงซึมจากอาการแฮงก์ก็มีอิทธิพลมากกว่า สุดท้ายตาสวยก็เริ่มปรือปิดลงเรื่อยๆ จนกระทั่งหัวเล็กพับเอียงเกือบจะโขกเข้ากับขอบโต๊ะ

ราเชนทร์ที่แม้ในมือจะจับปากกาเซ็นเอกสารอยู่ แต่สายตากลับคอยแอบมองยัยตัวแสบอยู่ตลอดเวลา เขาถอนหายใจยาวๆ ก่อนจะวางปากการาคาแพงลงบนโต๊ะ ลุกขึ้นเดินตรงเข้าไปหาคนตัวเล็กที่นั่งสัปหงกอยู่

“ง่วงก็ไปนอนดีๆ” ราเชนทร์เอ่ยน้ำเสียงเรียบ พลางยื่นมือหนาไปจับไหล่บางไว้อย่างเบามือที่สุด

ขวัญสะดุ้งตัวโยน สะบัดหัวเบาๆ

“หนูไม่ได้ง่วงค่ะ หนูแค่... กำลังทบทวนบทละครในหัวอยู่ต่างหาก” เธอแก้ตัวน้ำใสๆ ทั้งที่ตาจะปิดอยู่รอมร่อ

“โกหกไม่เนียน”

พูดจบ ราเชนทร์ก็ช้อนตัวร่างบางขึ้นอุ้มในท่าเจ้าสาวอย่างถือวิสาสะ ท่ามกลางสายตาค้างของสิงหา มังกร และคิริน ที่ถึงกับอ้าปากกว้างมองภาพมาเฟียสายโหดอุ้มผู้หญิงอย่างถนอมเป็นครั้งแรกในชีวิต

“หนูเดินเองได้!” ขวัญตกใจจนสติกลับมาครึ่งหนึ่ง รีบเอามือเกาะไหล่กว้างของเขาไว้แน่น

ชายหนุ่มไม่ฟังเสียงโวยวาย เดินพาร่างเล็กไปวางลงบนโซฟายาวตัวนุ่มตรงมุมห้องอย่างเบามือ จากนั้นเขาก็ถอดเสื้อสูทสีดำตัวนอกของตัวเองออก แล้วเอามาคลุมร่างบางไว้แทนผ้าห่ม กลิ่นน้ำหอมอบอุ่นประปรายเฉพาะตัวของเขาฟุ้งกระจายอบอวลชวนให้รู้สึกปลอดภัยอย่างน่าประหลาด

“นอนซะ ถ้าตื่นมาแล้วยังโวยวายอีก ฉันจะคิดดอกเบี้ยแจกันเพิ่มอีกวันละหมื่น” ชายหนุ่มกำชับน้ำเสียงดุ แต่สายตาคู่คมกลับแฝงความอ่อนโยนไว้

“งั้นนอนก็ได้ค่ะ...” ขวัญรีบซุกตัวใต้เสื้อสูทตัวใหญ่ของเขาอย่างว่าง่าย ความอบอุ่นและกลิ่นกายหอมทำให้หัวใจดวงน้อยกระตุกเต้นผิดจังหวะไปชั่วขณะ เธอแอบมองใบหน้าคมเข้มของมาเฟียปากดุที่กำลังจัดแจงผ้าห่มให้เธออย่างเบามือ ก่อนจะค่อยๆ หลับตาลงและจมสู่ห้วงนิทราไปอย่างรวดเร็ว

ชายหนุ่มยืนมองใบหน้าสวยที่ไร้พิษภัยของยัยตัวแสบอยู่ครู่หนึ่ง มุมปากหนายกยิ้มบางๆ อย่างที่ไม่ค่อยมีใครได้เห็นบ่อยนัก เขาใช้นิ้วเรียวยาวเขี่ยปอยผมที่ลงมาเกะกะใบหน้าเนียนของเธอออกให้อย่างแผ่วเบา ก่อนจะหมุนตัวเดินกลับไปที่โต๊ะทำงาน

“แหม... ถนอมเชียวนะมึง” คิรินเอ่ยแซวขึ้นทันทีที่ราเชนทร์นั่งลง

“คลายล็อกความโหดไปแปดสิบเปอร์เซ็นต์เลยว่ะ” สิงหาเสริมพลางหัวเราะ

“ถ้าพวกมึงยังไม่หยุดพูด กูจะเพิ่มงานให้ทำอีก” ราเชนทร์กดเสียงต่ำขู่ นัยน์ตาคมเข้มมองเพื่อนๆ แต่ก๊วนเพื่อนมาเฟียทั้งสามกลับมองออกอย่างทะลุปรุโปร่งว่าเพื่อนรักของพวกตนกำลัง ‘หวง’ และ ‘สนใจ’ เด็กคนนี้เข้าให้แล้วจริงๆ

#หลายชั่วโมงผ่านไป

เวลาผ่านไปจนกระทั่งช่วงเย็น แสงตะวันเริ่มเปลี่ยนเป็นสีส้มทอดผ่านกระจกบานใหญ่ หญิงสาวค่อยๆ บิดตัวงัวเงียตื่นขึ้นมา ความรู้สึกปวดหัวเบาบางลงไปมากแล้ว

เธอค่อยๆ ยันตัวลุกขึ้นนั่ง เสื้อสูทตัวใหญ่ของชายหนุ่มเลื่อนไหลลงมากองอยู่ที่เอว เธอมองไปรอบๆ ห้อง พบว่าเพื่อนของชายหนุ่มออกไปกันหมดแล้ว เหลือเพียงราเชนทร์ที่ยังคงนั่งทำงานอยู่ตรงโต๊ะที่เดิม

“ตื่นแล้วเหรอ” น้ำเสียงทุ้มเอ่ยขึ้นโดยไม่ได้เงยหน้าขึ้นมาจากกองเอกสาร

“ตื่นแล้วค่ะ” ขวัญเอ่ยพึมพำ พลางพับเสื้อสูทของเขาเก็บไว้อย่างเป็นระเบียบ “เอ่อ... หนูหลับไปนานเลย งานของหนูคืออะไรคะ?”

ราเชนทร์วางปากกาลง แล้วเงยหน้าขึ้นมองเธอด้วยสายตาที่อ่านได้ยาก

“งานของเธอวันนี้คือไปกินข้าวกับฉัน แล้วคืนนี้ต้องไปทำงานที่คลับ”

“ไปกินข้าวเนี่ยนะคะงาน?” ขวัญขมวดคิ้วสงสัย

“ใช่... คอยดูแลเรื่องอาหารการกินของฉัน และห้ามขัดคำสั่ง”

ร่างสูงลุกขึ้นเต็มความสูง กระชับสูทแล้วเดินนำออกไปทันที ขวัญได้แต่มองตามแผ่นหลังกว้างด้วยความงุนงง แต่ก็รีบก้าวเดินตามเขาไปติดๆ เพราะกลัวโดนบวกดอกเบี้ยเพิ่ม