บทที่ 56 บ่วงเสน่หาวาโย/15

ศีรษะได้รูปเลื่อนขึ้นมาครอบครองทรวงนุ่ม คลุกเคล้าดูดดึงราวกับทารกน้อย ก่อนจะลากริมฝีปากร้อนรุมมาตามซอกคอขาวผ่อง ขบเม้มติ่งหูเบาๆ ขณะกระซิบเสียงพร่าว่า

“เป็นของลมนะใบหลิว”

วาโยหมดสิ้นความอดทน เมื่อเขากำลังจะคลั่งตายด้วยความปรารถนา เสียงทุ้มนุ่มนวลของเขาออดอ้อนชวนเชิญจนคนฟังเผลอเคลิ้มตาม

“อื้อ...” ใ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ