บทที่ 58 บ่วงเสน่หาวาโย/17

ใบหลิวส่ายหน้าหวือ ขยับถอยหนี แต่จะหนีไปไหนได้พ้นเมื่อพื้นที่ในกระเช้ามีอยู่แค่นั้น คนตัวโตวาดแขนสองทีก็คว้าร่างบางมากอดได้สำเร็จ

“จะเอา อย่าคิดหนีเสียให้ยาก ถ้าไม่มีปีกคิดเหรอว่าจะหนีลมพ้น” เขาหัวเราะชอบใจ ก้มลงหอมแก้มเธอฟอดใหญ่

“อย่านะ มันไม่ดีนะลม กลับไปบ้านก่อนหลิวจะยอมทุกอย่างเลย”

ใบหลิวเปลี่...