บทที่ 8 ข้อตกลง 2
“พี่ให้ค่าเสียหายอัยย์ห้าล้าน” อติรุจน์ยื่นข้อเสนอเพราะถ้าไอรดาไม่ยอมแล้วไปบอกพ่อกับแม่ของเขาเรื่องคงจะบานปลายมากกว่านี้อย่างแน่นอน
“พี่ติคะ เงินห้าล้านอัยย์ขอจากคุณยายก็ได้ค่ะ” ตอบด้วยน้ำเสียงที่เย็นชา เธอไม่ต้องการเงินของเขา เธอต้องการความยุติธรรม
“อัยย์จะเอาเท่าไหร่” อติรุจน์เริ่มหงุดหงิด
“เงินสิบล้านกับคอนโดของพี่ที่อยู่ใกล้โรงพยาบาล อ้อ....แล้วอัยย์ขอเงินเดือนเดือนละหนึ่งแสนด้วยนะคะ” ในเมื่อจะต้องทนอยู่กับสถานะสามีภรรยาไอดราก็เริ่มยื่นข้อเสนอที่คิดว่าเหมาะสมกับความเสียหายที่เธอได้รับ
“มันเยอะหรือเปล่า สินสอดทองหมั้นก็ได้ไปแล้วนะ” ชายหนุ่มพยายามต่อรองถึงแม้เงินจำนวนนี้จะไม่ทำให้เขาเดือดร้อนแต่ก็คิดว่าไอรดาขอมากเกินไป
“อัยย์ว่ามันไม่เยอะหรอกค่ะ ถ้าเทียบกับความสุขที่พี่กับคุณพนาจะมีร่วมกัน”
เพราะการแต่งงานเกิดขึ้นแล้ว คงไม่มีใครคิดว่าเธอกับเขาจะไม่เคยนอนด้วยกัน เพราะฉะนั้นเธอจะต้องให้เขารับผิดชอบ ถึงแม้ตัวเองจะไม่เดือดร้อนเรื่องเงิน แต่ใครจะยอมให้เขาไปมีความสุขโดยที่ไม่ต้องเสียอะไรล่ะ เรื่องสินสอดทองหมั้นเธอคิดว่าถ้าเรื่องทุกอย่างจบลงเธอจะคืนให้กับครอบครัวของเขา เพราะฉะนั้นเงินเดือนกับเงินที่เธอขอมันก็คนละส่วนกัน
“งั้นก็ตกลงตามนั้น” เขาจำยอม เขาไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว
“ตกลงค่ะ แต่ทุกอย่างต้องจบภายในสามเดือน”
“ถ้าอัยย์ขอขนาดนั้นพี่ขอหนึ่งปีได้ไหม จะได้อ้างไปด้วยเลยว่าที่ต้องอย่าเพราะอัยย์เป็นหมันเลยมีลูกให้พี่ไม่ได้”
“ทำไมคนที่เป็นหมันต้องเป็นอัยย์ด้วยล่ะคะ” ไอรดาถามด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความไม่พอใจ เธอรู้สึกว่าเขาพยายามโยนความผิดให้เธอ
“ก็มันฟังดูดีกว่า” อติรุจน์ตอบอย่างไม่แยแส
“ดูดีกว่าตรงไหน ถ้าเกิดอัยย์เลิกกับพี่แล้วไปท้องกับคนอื่น พ่อกับแม่ของพี่ก็รู้สิว่าพี่โกหก พี่นั่นแหละต้องเป็นหมัน ถ้าไม่ตกลงก็ยกเลิกทั้งหมดที่พูดมาเมื่อกี้” ยิ่งได้คุยกับอติรุจน์ไอรดาก็รู้สึกว่าที่ผ่านมาเธอแทบไม่รู้จักตัวตนของเขาเลย เขากลายเป็นคนเห็นแก่ตัวคิดถึงแต่ประโยชน์ของตัวเองมากกว่าที่เธอจะนึกออก ความผิดหวังในตัวเขาเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ
“ก็ได้ แล้วเรื่องฮันนีมูนจะเอายังไง”
“ใครจะไปก็ไปอัยย์ไม่ไป”
“แล้วเรื่องรูปถ่าย”
“ก็บอกไปสิ กล้องโดยขโมยหรือเอารูปที่เคยไปเที่ยวทำPhotoshop เอาก็ได้ อ้อ ขากลับอย่าลืมของฝากด้วยเดี๋ยวอัยย์จะส่งรายการไปให้ว่าต้องซื้ออะไรฝากใครบ้าง”
“แล้วช่วงนี้อัยย์จะไปอยู่ที่ไหน”
“คอนโดใหม่ไงคะ ไม่ต้องห่วงหรอกน่า เวลาอัยย์ออกไปไหนจะแต่งตัวให้ต่างจากเดิมรับรองว่าไม่เจอคนรู้จักแน่ๆ”
“ถ้าแผนแตก เรื่องทุกอย่างเป็นอันยกเลิกนะ”
“อัยย์ไม่ทำแผนแตกหรอกค่ะ เพราะอัยย์มีเพื่อนไม่เยอะเหมือน พี่เองก็ระวังหน่อยแล้วกัน ไปต่างประเทศก็ใช่ว่าจะไม่เจอคนรู้จัก”
“ครับ”
พอตกลงกันได้ทั้งสองคนก็ไปยังสำนักงานเขตเพื่อทำการหย่าให้เรียบร้อยก่อนจะพากันกลับมาที่บ้านของอติรุจน์อีกครั้ง
“ถ้าไม่มีอะไรแล้วอัยย์ขอเก็บของไปคอนโดเลยนะคะ”
“ให้พี่ไปส่งไหม”
“ไม่เป็นไรอัยย์นั่งแท็กซี่เองได้”
“แล้วระหว่างนี้จะออกไปไหนก็ระวังตัวด้วย นั่งแท็กซี่ไปก่อนเดี๋ยวคนอื่นจะรู้”
“ไม่ต้องห่วงหรอกน่าอัยย์ไปยืมรถหมอริตาก็ได้” “ไม่ได้นะ เดี๋ยวริตารู้”
“พี่จะให้อัยย์เก็บเป็นความลับคนเดียวเหรอคะ อัยย์ได้อกแตกตายกันพอดี”
“แล้วริตาไว้ใจได้เหรอ”
“แน่นอนสิคะ พี่ไว้ใจคุณพนาได้มากแค่ไหน อัยย์ก็ได้มากเท่าๆ กับพี่นั่นแหละค่ะ”
หลังจากไอรดาขึ้นรถไปแล้วอติรุจน์ก็โทรศัพท์ให้พนามาที่บ้านของเขาทันที
“ผมขอโทษนะครับคุณติ ถ้าเมื่อคืนผมยอมกลับแต่โดยดีคุณก็คงไม่ต้องเสียเงินมากขนาดนี้”
“ไม่เป็นไรหรอกเงินแค่นี้ไม่ได้มากมาอะไร ภายในหนึ่งปีนี้พ่อกับแม่จะไม่มาวุ่นวายกับผมอีก”
“แล้วถ้าครบหนึ่งปีละครับ”
“ผมก็จะบอกท่านว่าที่ผ่านมาผมผิดหวังกับความรักมาแล้วก็เลยไม่อยากจะแต่งงานอีก และคิดว่าจะอยู่เป็นโสด อย่างน้อยก็คงทำให้เขาเลิกคิดจับคู่ผมอีกนาน”
“แล้วเรื่องฮันนีมูนล่ะครับ คุณอัยย์เธอจะไปกับเราไหม”
“ไม่ครับ เราจะไปกันแค่สองคน คุณจัดกระเป๋าเรียบร้อยแล้วใช่ไหม”
“ครับ เดี๋ยวเราออกไปหาของอร่อยๆ กินแล้วค่อยไปสนามบินกันดีไหมครับ”
“ได้สิ ผมตามใจพนาอยู่แล้ว”
......
ไอรดามาถึงคอนโดมิเนียมโครงการหรูที่อยู่ไม่ห่างจากโรงพยาบาลมากนัก หญิงสาวเข้าไปติดต่อกับพนักงานขายเพื่อเลือกห้องที่ตัวเองถูกใจมากที่สุด จากนั้นก็โทรศัพท์ไปบอกบริษัทรับย้ายของที่ให้ไปเอาของใช้ส่วนตัวที่เธอแพ็คลงกล่องไว้ที่คอนโดเดิมมายังคอนโดแห่งใหม่ ซึ่งของเหล่านั้นเดิมทีเธอเตรียมจะย้ายไปอยู่ที่บ้านของอติรุจน์หลังแต่งงาน
แต่เมื่อทุกอย่างมันผิดแผนไปหมดเธอจึงต้องหาที่อยู่ใหม่เพราะคอนโดของตนเองนั้นได้ประกาศขายไปแล้ว และเจ้าของคนใหม่ก็จะย้ายเข้ามาอยู่ในเดือนหน้า
คอนโดแห่งใหม่นี้มีขนาดสองห้องนอนสองห้องน้ำเป็นห้องเกือบริมสุด มีระเบียงมองออกไปวิวแม่น้ำพระยา มีห้องนั่งเล่นและครัวอยู่ตรงกลางห้อง ส่วนห้องนอนเล็ก และห้องนอนใหญ่จะอยู่กันคนละฝั่ง อีกด้านจะเป็นพื้นที่ครัว ที่มีโต๊ะทานข้าววางอยู่ติดกับเคาน์เตอร์ครัวกั้นระหว่างครัวกับพื้นที่นั่งเล่น
ไอรดาพอใจกับขนาดของห้องและพื้นที่การใช้สอยมากในอนาคตเธอวางแผนว่าอาจจะใช้ห้องนอนเล็กเป็นห้องทำงานและห้องหนังสือ แต่วันนี้คงได้แค่เอาของที่อยู่ในกระเป๋ามาจัดให้เข้าที่เพราะบริษัทขนส่งแจ้งพรุ่งนี้พวกเขาถึงจะนำของมาส่งให้เธอได้ เธอเดินสำรวจห้องไปมาด้วยความรู้สึกที่ว่างเปล่า แม้ห้องจะสวยงามเพียงใด แต่ก็ไม่อาจเติมเต็มความรู้สึกโดดเดี่ยวในใจเธอได้
