บทที่ 114 สักวันหนึ่ง...

“ไปบอกมันกูไม่ว่าง” เขาพูดพลางโบกมือไล่

ก่อนที่กิตลูกน้องคนสนิทจะทันได้หันหลังเดินจากไป เขาก็นึกขึ้นมาได้ว่า...

“เอ๊ะ!! เดี๋ยวนะ เมื่อกี้มึงบอกว่าในนี้มีเสื้อผ้าเอลิซด้วยใช่ไหม” ใบหน้านิ่งเมื่อครู่เริ่มดำทะมึนขึ้นมาทันที

“ใช่ครับ” เสียงตอบรับกลับหนักแน่น เรียวปากยกยิ้มรอรับคำชมจากเจ้านาย

“งั้นก็...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ