บทที่ 252 หมดหวัง(2)

ฮึบ ~~

ผมให้กำลังใจตัวเอง ก่อนที่จะเอ่ยปากออกไป

“เชิญครับ” ผมพยายามอย่างที่สุดที่จะควบคุมไม่ให้เสียงตัวเองสั่นด้วยความตื่นเต้น

ตึก...ตึก...ตึก

ผมที่ไม่รู้เลยว่าระหว่างเสียงฝีเท้าของเธอที่กำลังเดินเข้ามา กับเสียงหัวใจของผม อะไรที่มันดังกว่ากัน

“สวัสดีค่ะ...คุณหมอ” เธอเอ่ยทักทายผม

“สวัสดีครับ......

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ