บทที่ 259 (NC) เมียง้อ

เสียงครวญครางแสนรัญจวนใจเปรียบเสมือนกับคำเยินยอสรรเสริญ กลับยิ่งเร่งให้ฉันรุกเร้าไม่รอช้าจัดการใช้ริมฝีปากอวบอิ่มและลิ้นที่นุ่มอุ่น เข้าครอบงำ ดูดกินท่อนเอ็นแข็งประหนึ่งเป็นไอติมแท่งหวานที่ฉันโปรดปราน และมีความสุขทุกครั้งที่ได้ลิ้มลอง

บ๊วบๆๆๆ อั่กๆๆ แผล็บๆๆๆ

โพรงปากนิ่มที่เข้าโรมรันรัดท่อนเอ็นลำให...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ