บทที่ 287 พยานปากสำคัญ

ทดที่ได้ยินดังนั้น ก็หลุบตาลงต่ำแสดงสีหน้าครุ่นคิดหนักขึ้นมาทันที ก่อนที่เขาจะเงยหน้าขึ้นมาอีกครั้งแล้วส่งสายตาที่คล้ายกับอยากจะบอกฉันว่า ให้ฉันเชื่อในสิ่งที่เขาแอบบอกเมื่อสักครู่นี้ ก่อนที่ตัวเขาจะตัดสินใจลุกขึ้นยืนแล้วเดินไปหลบอยู่ที่มุมห้องแทน

“เอ๊า...หูหนวกหรือไงว่ะ...ฉันบอกให้พี่ออกไปไง!!” เนื...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ