บทที่ 315 ผู้หญิงที่อยากให้เกียรติ

ผมที่เมื่อออกมารอนอกห้องอยู่สักพัก พร้อมกับยืนแอบฟังอยู่ที่นอกประตู และเมื่อแน่ใจแล้วว่าเธอได้ตื่นจากการพักผ่อนแล้ว ผมก็รีบปรับสีหน้าและอารมณ์ตัวเองให้กลับดุดันเช่นเดิม ก่อนจะเปิดประตูเข้าไปในห้องทันที

‘ตื่นแล้วหรอ หลับจนนึกว่าตาย’

(ปากหนอปาก พูดดี ๆ กับเขาไม่ได้หรือไงว่ะไม่เมฆเอ๊ย...) ผมด่าตัวเอง...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ