บทที่ 316 ผู้หญิงที่อยากให้เกียรติ(2)

“เอลิซ...!!” ผมเรียกชื่อเธอสุดเสียงพร้อมกับตัวเองที่พุ่งตัวเข้าไปประคองร่างเธอเอาไว้ โดยที่สิ่งสุดท้ายที่ผมเหมือนจะได้ยินจากปากเธอ แม้ว่ามันจะเป็นเสียงที่แผ่วเบาจนแทบจะจับใจความไม่ได้ แต่พอลองเทียบฟังดูดี ๆ ความเป็นห่วงที่เธอนึกถึงเพียงอย่างเดียวในตอนนี้คงจะเป็นอะไรไปไม่ได้เลยนอกจาก

‘เรื่องลูก...’

...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ