บทที่ 327 ความหวังพังทลาย

“ฮึก...ฮึก...ฮืออออ ~~”

ผมปล่อยให้น้ำตาไหลออกมา พร้อมกับนึกวนไปถึงเสียงหวาน ๆ ของเธอที่ดังกึกก้องอยู่ในความฝัน คำพูดเพียงไม่กี่ประโยคเหล่านั้น กลับทำให้หัวใจผมมีความหวังขึ้นมา

น้ำตาที่หลั่งไหลออกมาพร้อมกับรอยยิ้ม แม้ว่าหัวใจจะเจ็บจี๊ดเพราะความคิดถึงและเป็นห่วงอย่างเปี่ยมล้น แต่ทว่า...อย่างน้อยในคว...