บทที่ 329 เพราะรักมันเลือกไม่ได้

หลังจากที่เดินย่อยอาหารได้สักพัก เราสองคนก็กลับมานั่งที่ม้านั่งด้านข้างของบ้านเพื่อรับลม และครั้งนี้มันก็ทำให้ฉันเริ่มกล้าที่จะคุยกับเขา

“เอ่อ...ฉันมีเรื่องอยากจะถามนายอ่ะ เมฆินทร์” ฉันเปิดปากหลังจากที่เรานั่งที่ม้านั่งด้วยท่าทางสบาย ๆ โดยที่มีเขานั่งอยู่ด้านข้าง

“ว่ามาซิ...” เขาเอ่ยตอบโดยที่ไม่ได...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ