บทที่ 46 เหยื่อติดเบ็ด

ฉันเก็บงำความรู้สึกเมื่อสักครู่ไว้ ส่วนเขาก็ดูจะระมัดระวังมากขึ้น เราสองคนนั่งกินอาหารที่อยู่ตรงหน้ากันอย่างเงียบๆ โดยที่ไม่รู้เลยว่าอีกฝ่ายกำลังคิดอะไรอยู่

“เอลิซ เอาจานไปเก็บก่อนนะคะ” ฉันเอ่ยทำลายความเงียบ

“ไม่ต้องหรอก เดี๋ยวให้ป้าเสริมมาเก็บไปก็ได้” เขาตอบกลับด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล

“ไม่เป็นไรค่ะ ...