บทที่ 1 ปฐมบท

เรือนร่างกำยำสมส่วนที่กำลังเคลื่อนไหวอย่างเร่าร้อนบนร่างเปลือยเปล่าของเธอช่างดูน่าหลงใหล ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าทุกสัมผัสจากเขา สร้างความกระสันรัญจวนใจ และก่อเกิดเปลวไฟปรารถนาลูกใหญ่ที่ถาโถมเข้าหาครั้งแล้วครั้งเล่า เขาช่างมีความสามารถอย่างล้นเหลือในการปลุกเร้าความต้องการ และกระหายในเพศรสที่ซุกซ่อนอย่างล้ำลึกในตัวเธอ ให้ออกมาระเบิดจนเกินควบคุมตามที่เขาต้องการได้อย่างไม่น่าเชื่อ ริมฝีปากร้อนผ่าวอันแสนร้ายกาจ และรสรักจากเขา ทำให้เธอไม่สามารถหลีกหนีไปไหนได้แม้ว่าใจจะอยากไปให้ห่างจากเขาแค่ไหนก็ตาม

           เสียงกรีดร้องครวญครางที่เล็ดลอดออกมาจากปากของเธอช่างฟังดูหวานแหลม และแผ่วพร่าในบางคราว จนแทบไม่น่าเชื่อว่านี่คือเสียงของเธอเอง มันทั้งทรมานทั้งสุขสมปะปนกันไปจนแยกแยะไม่ออกว่าอย่างไหนมากกว่ากัน รู้เพียงแต่ว่าในช่วงเวลานั้น เธออยากเข้าใกล้ บดเบียดเรือนกายให้ชิดกับเขาให้มากที่สุดเท่าที่จะมากได้ ไม่อยากให้เขาผละจากไปไหนเร็วเกินไป จนกว่าเขาจะส่งเธอไปแตะจุดสูงสุดของเส้นขอบฟ้าที่เขาพาเธอไปเยือนครั้งแล้วครั้งเล่า

           แรงถาโถมจากเขาเริ่มกระหน่ำรัวเร็วมากยิ่งขึ้น และยิ่งรุนแรงมากกว่าเดิมเมื่อเขาส่งหญิงสาวขึ้นแตะขอบฟ้าได้สำเร็จ เสียงครวญแผ่วหวานของเธอทำให้อารมณ์ที่คุกรุ่นไปด้วยกำหนัดของเขาเตลิดเปิดเปิงอย่างไร้ทิศทาง จนต้องเร่งพาตนเองไปให้ถึงจุดนั้นตามเธอไปบ้าง ห้วงเวลานั้นใจเขากระหวัดคิดไปถึงวิวัลลา หญิงสาวอีกคนที่อยู่ในใจของเขาเสมอมา และจินตนาการถึงอีกฝ่ายทุกครั้งยามที่เขาร่วมรักกับแก้วกานดา

           “อา...วิ...ผมรักคุณ...ผมรักคุณได้ยินไหมวิ”

ชายหนุ่มโถมร่างเข้าใส่หญิงสาวเป็นครั้งสุดท้ายเมื่อมาถึงจุดหมายปลายทาง ก่อนจะลากเสียงครางยาวพร้อมกับฟุบหน้าลงกับซอกคอหอมกรุ่นของคนใต้ร่าง

           แก้วกานดาหายใจหอบถี่ ทั้งที่ในใจปวดแปลบราวกับถูกควักหัวใจออกมาบดขยี้ลงตรงหน้า เมื่อได้ยินเขาเรียกหาผู้หญิงอีกคนในยามที่เขากกกอดเธอไว้ในอ้อมแขน

           อีกแล้ว...เขาคิดถึงผู้หญิงคนนั้นอีกแล้ว...

หญิงสาวหลับตาลงเพื่อปิดซ่อนความเจ็บร้าวที่แล่นเข้ามาเกาะกุมหัวใจ และกักเก็บหยาดน้ำตาไม่ให้มันไหลออกมาประจานความอ่อนแอ ในเมื่อเธอเลือกเองที่จะเจ็บปวด เธอก็ต้องทนรับมันให้ได้ ป่วยการที่จะมาร่ำร้องเรียกหาความรักจากเขา เพราะรู้อยู่เต็มอกว่าทุกพื้นที่ห้องของหัวใจ เขาไม่มีที่สำหรับเธออีกแล้ว หัวใจของเขามีไว้เพื่อผู้หญิงเพียงคนเดียวเท่านั้น...วิวัลลา

 “ขอบคุณนะแก้ว”

ต่อตระการพรมจูบไปทั่วใบหน้าอ่อนใสชื้นเหงื่ออย่างไม่นึกรังเกียจ ก่อนจะปิดท้ายด้วยจุมพิตอ่อนหวานที่ริมฝีปากอิ่มระเรื่อ จากนั้นจึงผละออกแล้วลุกเดินเข้าห้องน้ำไปทั้งที่เนื้อตัวเปล่าเปลือย ทิ้งให้แก้วกานดามองตามแผ่นหลังไปจนลับสายตา และทันทีที่ประตูห้องน้ำปิดลง หยาดน้ำตาก็พรั่งพรูออกมาจากดวงตาคู่โศกนั้นทันที

แก้วกานดาฟุบหน้าลงกับหมอนเพื่อกักเก็บเสียงสะอื้นไม่ให้เล็ดลอดไปถึงหูของคนที่อยู่ในห้องน้ำ ในสมองได้แต่เฝ้าถามตัวเองซ้ำไปซ้ำมาว่าเมื่อไรจะหลุดพ้นไปจากเขาได้สักที เมื่อไรจะเลิกทำร้ายตัวเองแบบนี้ และเมื่อไรเธอจะเลิกรักเขาได้

ทว่า...เธอกลับไม่มีคำตอบให้ตัวเอง