บทที่ 10 บทที่ 3 คนในความลับ 50%
จริงอยู่ เธอรักเขา เป็นของเขาไปแล้วทั้งตัวและหัวใจ และตลอดเวลาที่ผ่านมาตั้งแต่เริ่มโตเป็นสาว เริ่มรู้จักความรัก เธอก็มีสายตาไว้มองแต่เขาคนเดียว
เธอห่างไปไม่เจอเขาอีกเลยตั้งห้าปี แต่ยังไม่สามารถมีสายตาไปมองคนอื่นได้ ทั้งที่มีคนแวะเวียนเข้ามาหยิบยื่นไมตรีให้ตลอด ยิ่งเธอตกเป็นของเขาแล้วอย่างนี้ หัวใจไม่รักดีก็ยิ่งถลำลึกลงไปมากกว่าเดิมราวกับเขาเอาตะปูมาตอกตรึงเอาไว้ไม่ให้ดิ้นหลุดไปไหน ซ้ำร้ายเขายังเอาข้อเสนอนี้มาล่อใจเพื่อจะพันธนาการเธอไว้อีก
แต่เรื่องหัวใจมันบังคับกันไม่ได้ มันจะเป็นไปได้หรือที่เขาจะมารักเธอ ในเมื่อรู้อยู่เต็มอกว่าหัวใจของเขาได้มอบให้ผู้หญิงที่ชื่อวิวัลลาไปแล้ว แม้กระทั่งเมื่อคืนเขายังเอาแต่ละเมอเพ้อหาแต่ผู้หญิงคนนั้นอยู่เลย ถ้าเธอตอบตกลง เธอก็คงไม่ต่างอะไรกับนางบำเรอประจำตัวของเขา...เธอจะทนได้หรือ
“อย่าดีกว่าค่ะพี่ต่อ แก้วขออยู่เฉย ๆ อย่างนี้ดีกว่า แก้วขออยู่ในที่ของแก้วเถอะนะคะ แก้วสัญญาว่าจะไม่โผล่ไปให้พี่ต่อเห็นหน้าอีก ลืมเรื่องเมื่อคืนเถอะค่ะ คิดว่าพี่ฝันไปก็ได้ แก้วก็จะพยายามลืมไปเหมือนกัน...อ๊ะ”
พูดยังไม่ทันจบ ปากอุ่นร้อนของเขาก็ตรงเข้าปิดปากเธอทันทีอย่างคนเอาแต่ใจ เขาแทรกกายเข้าไปแนบชิดกับเธอยิ่งขึ้นจนชุดนอนร่นขึ้นไปกองอยู่ที่ต้นขา เขาใช้แขนข้างหนึ่งกอดแขนเธอล็อกไว้แน่น ในขณะที่อีกข้างจับตรึงท้ายทอยไว้ไม่ให้ขยับหนี
ร่างสูงโปร่งบดเบียดตนเองเข้าหาหญิงสาวอย่างเป็นจังหวะ จงใจให้ตัวตนของกันและกันสัมผัสและทักทายกันราวกับต้องการทบทวนความทรงจำ ริมฝีปากอุ่นก็เฝ้าวนเวียนจุมพิตเคล้าคลอหนักบ้างเบาบ้างเพื่อหลอกล่อให้เธออ่อนระทวย และเขาก็เริ่มรับรู้ได้ เมื่อลิ้นของเธอเริ่มตอบสนองลิ้นของเขา
แก้วกานดาหัวหมุนคว้าง โมโหตนเองที่สมองกับร่างกายไปกันคนละทิศคนละทาง อยากผลักไสเขาไปให้ห่าง แต่ร่างกายไม่รักดีกลับตอบสนองเขาอย่างน่าอาย มือที่ดันอกเขาไว้ก็กลับกลายเป็นว่าวางแปะเอาไว้เฉย ๆ เสียอย่างนั้น
ชายหนุ่มเลื่อนมือจากท้ายทอยของหญิงสาวลงมาปลดกระดุมชุดนอนของเธออย่างชำนาญ ใช้เวลาไม่เท่าไรเขาก็สามารถเปลื้องมันออกจากร่างของเธอไปกองอยู่ที่สะโพกผายของเจ้าของได้ อย่างไม่รอช้าเขารีบอุ้มร่างของหญิงสาวเข้าสู่อ้อมแขน เดินแค่สี่ห้าก้าวก็ถึงห้องนอนแล้วผ่อนร่างของเธอลงบนเตียงโดยมีเขาตามไปทาบทับอย่างไม่ให้ขาดตอน
แก้วกานดาหลับตาลงอย่างอ่อนล้า แค่ได้รับสัมผัสจากเขา ร่างกายของเธอก็ดูเหมือนจะพ่ายแพ้อย่างหมดรูปเสียแล้ว หญิงสาวได้แต่ก่นด่าตนเองอยู่ในใจที่ยอมให้กับอารมณ์ฝ่ายต่ำของตัวเอง ขณะเดียวกัน อีกใจก็นึกอยากลองเสี่ยงดูสักครั้ง
ในเมื่อเขาบอกว่าความใกล้ชิดอาจจะทำให้เขารักเธอได้ไม่ยาก และถ้ามันจะเป็นอย่างนั้น เธอก็ยอมตกเป็นเบี้ยล่างให้เขาเพียงเพื่อแลกกับความรัก และหัวใจจากผู้ชายที่กำลังตักตวงความสุขจากเรือนกายของเธอตอนนี้
ต่อตระการนอนมองใบหน้าสวยหวานของคนที่เพิ่งมอบความสุขให้เขาไปเมื่อไม่กี่นาทีก่อนด้วยความรู้สึกที่ยากจะบอก ตลอดค่ำคืนที่ผ่านมา แก้วกานดาพยายามตอบสนองเขาอย่างน่ารัก แม้จะดูขัดเขินและเงอะงะไปบ้าง แต่อาการอย่างนั้นกลับปลุกกำหนัดของเขาให้ยิ่งตื่นเพริดไปไกล ทำให้เขาอดใจไม่ไหวที่จะเรียกร้องเอาจากเธอครั้งแล้วครั้งเล่าราวกับคนขาดรักและไม่เคยอิ่ม เธอเองก็ไม่งอแงไม่บ่นสักแอะที่เขาเอาแต่ใจขนาดนั้น และผลจากการที่เขาเรียกร้องมากเกินไปจึงทำให้เธอสลบไสลเข้าสู่นิทราไปทันทีที่บทรักบทสุดท้ายจบลง เขายอมรับว่าเขาติดใจเธอเข้าแล้ว
ชายหนุ่มคว้าโทรศัพท์มือถือของตนเองจากในกระเป๋ากางเกงที่วางกองอยู่บนพื้นขึ้นมา ก่อนจะเดินไปหยิบโทรศัพท์มือถืออีกเครื่องซึ่งเป็นของแก้วกานดาที่วางอยู่บนโต๊ะข้างเตียงมากดเบอร์ของตนลงไปแล้วกดโทร. ออกเพื่อยิงเข้าเครื่องตนเอง เมื่อเบอร์ส่วนตัวของหญิงสาวมาที่เครื่องของเขาแล้วจึงทำการบันทึกลงในเครื่องไว้ทันที จากนั้นจึงบันทึกเบอร์ของเขาที่เครื่องของเธอด้วยเช่นกัน
เสร็จเรียบร้อย เขาก็ลุกเดินตัวเปล่าไปเข้าห้องน้ำ ไม่นานนักก็กลับเข้ามาในห้องนอนอีกครั้ง โดยมีชุดนอนของหญิงสาวที่ถูกเขาถอดทิ้งอย่างไม่ไยดีที่พื้นห้องครัวติดมือเข้ามาด้วย
ชายหนุ่มวางชุดพาดไปกับเตียงด้านที่เขานอนเมื่อครู่ แล้วเดินไปเปิดตู้เสื้อผ้าเพื่อหาผ้าขนหนูมาซับหยดน้ำที่เกาะพราวตามตัว เมื่อแห้งดีแล้วจึงหยิบเสื้อผ้าที่กระจายเกลื่อนบนพื้นมาสวมใส่อย่างไม่รีบร้อน ขณะเดียวกันสายตาก็มองร่างอรชรที่นอนซุกตัวอยู่ในผ้าห่ม เมื่อเห็นเธอขยับตัวเพื่อเปลี่ยนอิริยาบถ
ต่อตระการเดินไปจูบเบา ๆ ที่หน้าผากของคนที่นอนหลับไม่รู้เรื่องรู้ราว เขาลูบศีรษะของแก้วกานดาช้า ๆ และแผ่วเบาเพราะเกรงว่าเธอจะตื่น สายตาของเขาที่มองเธอนั้นมีทั้งความรู้สึกผิด ความเสียใจ และอีกหลากหลายความรู้สึกก่อนจะถูกปรับให้เป็นปกติ เขาก้มลงจูบที่แก้มของเธออีกครั้ง พร้อมกับพึมพำเสียงแผ่ว
“ขอบคุณนะแก้ว และขอโทษที่พี่มันเห็นแก่ตัว”
พูดจบเขาก็ลุกขึ้น แล้วก้าวออกจากห้องเพื่อกลับไปยังคอนโดฯ ของตนเอง
สิ้นเสียงปิดประตูที่หน้าห้อง คนที่คิดว่าหลับอยู่บนเตียงก็ลืมตาขึ้น กระบอกตาเริ่มร้อนผ่าวและปวดหนึบ เมื่อรู้สึกว่ามันกำลังจะกลั่นน้ำตาออกมา จนหญิงสาวต้องหลับตาลงอีกครั้งแล้วซุกหน้าลงกับหมอน ในสมองเริ่มคิดหาเหตุและผลของการกระทำครั้งนี้อีกครั้งว่ามันถูกต้องแล้วหรือ ผู้ชายที่เธอนอนด้วยเมื่อครู่เป็นถึงพี่ชายของเพื่อนสนิทที่เธอรักที่สุด ซ้ำร้ายผู้ชายคนนี้ยังย้ำกับเธอเสมอว่าให้เก็บเรื่องนี้ไว้เป็นความลับ อย่าให้ใครรู้เด็ดขาดนอกจากเขากับเธอ
“ใช่...พี่ต่อใจร้ายและเห็นแก่ตัว แต่แก้วก็โง่ที่ยอมให้พี่เอาเปรียบ”
หญิงสาวลุกขึ้นปาดน้ำตาออกจากแก้ม คว้าชุดนอนที่เขาเอามาวางไว้ให้ข้างตัวขึ้นมาสวมใส่ จากนั้นจึงเดินลงจากเตียงไปหยิบอะไรบางอย่างที่อยู่ในกระเป๋าสะพายออกมาถือไว้แล้วเดินออกไปยังครัวเพื่อหาน้ำดื่ม
แก้วกานดาแบมือออก มองดูเม็ดยาสีขาวเล็ก ๆ พลางถอนหายใจ โชคดีที่เมื่อวานตอนช่วงสาย เธอรีบออกไปหาซื้อยาคุมฉุกเฉินที่ร้านขายยาหน้าหมู่บ้านมากินเผื่อไว้เพื่อป้องกันสิ่งไม่คาดฝันที่อาจจะเกิดตามมา เมื่อคืนก่อนนั้นเป็นเรื่องของความผิดพลาด แต่สำหรับคืนที่ผ่านมามันคือความตั้งใจของเขากับเธอ เห็นทีคงต้องเริ่มกินยาคุมกำเนิดแบบแผงเสียแล้ว
