บทที่ 47 บทที่ 12 ปล่อยมือ 100%

“อ้าวเฮ้ย!...โธ่เอ๊ย ไอ้ต่อ...ตื่นสิวะเฮ้ย ไอ้ต่อ...บ้าฉิบ!”

พีรัชส่ายหน้าอย่างปลงตก เขาคงต้องพาไปส่งบ้านตามเคยเพราะเมาเละขนาดนี้จะได้มีคนดูแล ชายหนุ่มสบถให้เพื่อนเบา ๆ ก่อนจะหันไปหาเด็กเสิร์ฟคนเดิมเพื่อจัดการกับค่าอาหารและเครื่องดื่มทั้งหมด เมื่อชำระเรียบร้อยแล้วเขาก็หันไปขอความช่วยเหลือ พร้อมกับยื...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ