บทที่ 5 บทที่ 2 ผู้ชายเห็นแก่ตัว 25%

ความรู้สึกปั่นป่วนมวนท้องที่กำลังตีตื้นขึ้นมารบกวนเวลาหลับนอนอันแสนมีค่า ทำให้ใบหน้าคมเข้มที่ซุกอยู่กับหมอนต้องขมวดคิ้วนิ่วหน้า นอนขดตัวอยู่ในผ้านวมผืนหนาจนหัวเข่าแทบชิดกับแผงอก เสียงครางทุ้มต่ำดังเล็ดลอดออกจากปาก เมื่ออาการปวดศีรษะเริ่มตีรวนขึ้นมาราวกับว่ากำลังถูกอะไรบางอย่างบีบอย่างแรงที่ขมับ ในที่สุดก็เริ่มทนไม่ไหว ร่างสูงโปร่งรีบลุกพรวดพราดขึ้นจากเตียงในสภาพเปลือยเปล่า ตรงดิ่งไปยังห้องน้ำที่อยู่มุมสุดของห้อง เขาทรุดนั่งลงกับพื้นหินอ่อนหน้าโถส้วม มือเกาะขอบโถไว้แน่นพร้อมกับโก่งคออาเจียนอย่างหมดสภาพ

ผ่านไปสักพัก หลังจากที่เอาของเก่าออกจากท้องจนแทบหมดไส้หมดพุง ต่อตระการก็ลุกขึ้นยืนหน้าเคาน์เตอร์ เปิดก๊อกเอามือรองน้ำเพื่อล้างปากล้างคอพอให้หายกลิ่นที่ชวนคลื่นเหียน ชายหนุ่มสะบัดหน้าแรง ๆ หลายทีเพื่อขับไล่อาการเมาค้าง ก่อนจะเพิ่งรู้สึกได้ว่าตนเองกำลังอยู่ในสภาพใด

ต่อตระการขมวดคิ้วมุ่นเมื่อเห็นร่างตนเองเปลือยเปล่า หากนั่นก็ยังไม่น่าตกใจเท่ากับร่องรอยของอะไรบางอย่างที่ติดเป็นคราบอยู่บริเวณกึ่งกลางกาย

“เฮ้ย!” ชายหนุ่มใช้มือสำรวจอาวุธประจำกาย เขาเองก็เป็นผู้ชายวัยเจริญพันธุ์ ฉะนั้นเรื่องมีเซ็กซ์กับผู้หญิงโดยไม่มีการผูกมัดย่อมต้องมีกันบ้างตามประสาหนุ่มโสดที่ยังไม่ได้แต่งงาน แต่สิ่งที่ทำให้เขาตกใจคือคราบเลือดแห้งกรังเป็นจุด ๆ ที่ติดเป็นหลักฐานอยู่ที่อาวุธของเขามากกว่า

ต่อตระการวิ่งพรวดพราดออกจากห้องน้ำแล้วตรงดิ่งไปยังเตียงนอน ด้วยหวังว่าจะเจอผู้หญิงที่ตนหิ้วมาเมื่อคืนนี้ แต่แล้วก็นึกขึ้นได้ว่าที่นี่เป็นบ้านของเขา ไม่ใช่คอนโดมิเนียมที่ตนมักอยู่อาศัยเป็นส่วนใหญ่ในช่วงหลังมานี้ก็ยิ่งแปลกใจ เพราะหากเขาหิ้วผู้หญิงมานอนถึงบ้านจริงละก็ ไม่แคล้วต้องโดนต้องตา น้องสาวตัวดีไล่ตะเพิดกลับไปอย่างแน่นอน ไม่มีทางที่จะมานอนอยู่บนเตียงของเขาได้ ยิ่งมองเห็นหลักฐานที่ปรากฏอยู่บนเตียงก็ยิ่งงุนงงเข้าไปใหญ่ คราบเลือดพวกนี้มาจากไหนกัน

ต่อตระการพลิกผ้านวมไปมาก็ยิ่งเห็นรอยนั้นเด่นชัดกระจายอยู่บนเตียง มองเสื้อผ้าของตนเองที่กระจัดกระจายเกลื่อนอยู่บนพื้นจึงก้มลงเก็บเอาไปหย่อนลงตะกร้าหน้าห้องน้ำ แล้วตัดสินใจเดินเข้าไปอาบน้ำชำระร่างกายให้สมองปลอดโปร่งกว่านี้ บางทีเขาอาจจะจำอะไรได้บ้าง

ระหว่างที่สายน้ำเย็นฉ่ำกำลังไหลลงมากระทบผิวหน้ากับผิวกาย ภาพร่างเปลือยเปล่าขาวนวลลออตาลอยเข้ามากระทบจิตใจของเขาเป็นระยะ สัมผัสอ่อนนุ่มละมุนมือ กลิ่นหอมที่ติดตรึงอยู่ตรงปลายจมูก และภาพเรือนกายเย้ายวนที่บิดเร่า เปล่งเสียงครางแผ่วอยู่ใต้ร่างของเขาเริ่มทยอยเข้ามาในหัวเป็นฉาก ๆ ราวกับกำลังฉายภาพยนตร์ จนเขาเองเริ่มรู้สึกสะบัดร้อนสะบัดหนาว เมื่อร่างกายของเขาเริ่มมีปฏิกิริยากับภาพเหล่านั้น

…แก้วเองค่ะพี่ต่อ แก้วเพื่อนของต้องไงคะ…

ถ้อยประโยคจากน้ำเสียงหวานหู เริ่มถูกส่งเข้ามาในห้วงความคิดทีละนิดทีละน้อย ยังไม่ทันที่สมองของเขาจะได้ประมวลผลเกี่ยวกับเรื่องราวเมื่อคืนที่ผ่านมา ประโยคต่อไปก็ผุดวาบขึ้นมาอีก

...พี่ต่อมีสติหน่อยสิคะ นี่แก้วนะคะ...

ต่อตระการสะบัดศีรษะขับไล่ความมึนงงจนน้ำที่เกาะอยู่กับผมกระจัดกระจายไปตามแรงนั้น ไม่เข้าใจว่าทำไมจู่ ๆ ใบหน้าและชื่อของเพื่อนน้องสาวถึงได้เข้ามาอยู่ในความคิดของเขาได้

“แก้วไปอยู่เชียงใหม่ตั้งหลายปีแล้วนี่ ไม่น่าเป็นไปได้”

ชายหนุ่มเลิกคิดเมื่ออาการปวดศีรษะเข้ามาครอบงำอีกครั้ง เขารีบอาบน้ำให้เสร็จเพื่อจะได้ลงไปหายาแก้ปวดมารับประทาน และหาอะไรซดร้อน ๆ เพื่อให้หายจากอาการเมาค้างสักที

ต่อตระการยืนเช็ดผมอย่างลวก ๆ หน้าตู้เสื้อผ้า จากนั้นจึงเปิดตู้หยิบเสื้อผ้าที่สวมใส่สบายสำหรับอยู่บ้านออกมาสวม เขากวาดตามองหาโทรศัพท์มือถือของตนไปทั่วห้องแต่ไม่พบ จึงไปก้ม ๆ เงย ๆ แถวเตียงนอน เห็นมันนอนแอ้งแม้งอยู่ใต้เตียงจึงหยิบขึ้นมากะจะโทรศัพท์เข้าบริษัทเพื่อลางาน แต่เมื่อไม่เห็นมันตอบสนองใด ๆ ไม่ว่าเขาจะกดปุ่มไหน สุดท้ายก็ได้แต่พ่นลมหายใจออกมาอย่างหงุดหงิดระคนขบขัน

“เออ เจริญล่ะ แม้กระทั่งโทรศัพท์ก็แบตหมดหนีกันไปดื้อ ๆ ให้มันได้อย่างนี้สิวะไอ้ต่อ เกิดมาทำไมวะเนี่ย ใคร ๆ ก็ไม่รัก”

ชายหนุ่มตัดพ้อตนเองไม่จริงจังนัก พลันสายตาเหลือบไปเห็นอะไรบางอย่างบนหมอนเข้าจึงใช้นิ้วหยิบขึ้นมาดูใกล้ ๆ เพียงเท่านั้นต่อตระการก็ถึงกับเบิกตากว้าง

“เส้นผม! เวรแล้ว ผมใครวะเนี่ย เมื่อคืนพาใครมานอนวะไอ้ต่อ คิดสิคิด” เขายกมือขึ้นกุมขมับทั้งสองข้างพลางเอานิ้วโป้งกดคลึงไปมาเมื่ออาการปวดศีรษะเริ่มทวีความรุนแรงขึ้นมาอีกระลอก ไม่อยากจะคิดเลยว่าถ้าเมื่อคืนเขาพาผู้หญิงมานอนที่นี่จริง ๆ และเจ้าหล่อนกลับไปตอนเช้า ไม่รู้ว่าจะได้เจอกับน้องสาวของเขารึเปล่า ในใจนึกภาวนาให้ผู้หญิงคนที่เขาพามาอย่าต้องเจอกับฤทธิ์เดชของต้องตาเลย นี่นับว่าเป็นโชคดีที่บิดามารดาของเขาไม่อยู่บ้าน มิเช่นนั้นคงโดนสวดยับเป็นแน่

ต่อตระการพิจารณาเส้นผมบนเตียงอีกครั้ง ก่อนจะกวาดตามองไปทั่วเตียง เห็นมีอยู่ประมาณสามสี่เส้นที่หล่นอยู่แถวหมอนจึงหยิบมารวมกันแล้วเพ่งอย่างตั้งอกตั้งใจ

เส้นผมยาวตรงสีดำสนิทตลอดเส้นดูสุขภาพดี ท่าทางเจ้าของคงจะดูแลอย่างทะนุถนอม ผมเส้นไม่ใหญ่นักแต่ดูแล้วน่าจะนุ่มมือน่าดู ถ้ามันรวมกลุ่มกันอยู่กับร่างบอบบางของผู้เป็นเจ้าของ

แต่แล้วอยู่ดี ๆ ภาพเส้นผมแผ่กระจายอยู่บนหมอนโดยมีใบหน้าหวานละมุนนอนหลับตาพริ้มอยู่ใต้ร่างเขาก็ผุดขึ้นมารบกวนจิตใจอีกครั้ง

ทว่าคราวนี้ชายหนุ่มกลับเห็นใบหน้าของหญิงสาวคนนี้ได้ถนัดตา เขาเริ่มแน่ใจแล้วว่าผู้หญิงที่มีอะไรกับเขาเมื่อคืนคือแก้วกานดาไม่ผิดแน่!

ต่อตระการเดินลงมาชั้นล่าง เขากวาดตามองไปทั่วห้องรับแขกเผื่อจะเจอคนที่ตนกำลังนึกถึง กระทั่งสายตาไปสะดุดเข้ากับกระเป๋าเดินทางใบใหญ่ที่ซุกแอบอยู่หลังโซฟา สองเท้าจึงก้าวไปหยุดอยู่ตรงหน้ากระเป๋าสัมภาระใบนั้นพลางมองซ้ายมองขวาเพื่อหาเจ้าของกระเป๋า เมื่อไม่เห็นใครจึงเดินเข้าไปในครัวเพื่อหาอะไรใส่ท้องแล้วค่อยกินยาแก้อาการปวดศีรษะอันเนื่องมาจากอาการเมาค้าง

ยิ่งเข้าใกล้ห้องครัวก็ยิ่งได้ยินเสียงของต้องตา น้องสาวคนสุดท้องดังเจื้อยแจ้วเล่าอะไรไปเรื่อยเปื่อยราวกับพูดอยู่คนเดียว เพราะอีกคนนั้นดูเหมือนจะฟังอย่างเดียวโดยไม่มีปากมีเสียง