บทที่ 9 บทที่ 3 คนในความลับ 25%
“พี่อยากคุยกับแก้ว...เรื่องของเรา”
แก้วกานดายืนตัวแข็งเมื่อได้ยินน้ำเสียงเน้นหนักที่สามคำสุดท้ายของชายหนุ่ม แต่เธอยังทำใจดีสู้เสือเดินไปนั่งบนโซฟาฝั่งตรงข้าม โดยไม่สนว่าเขาจะมองเธอด้วยสายตาแบบไหนบ้างที่เธอบังอาจขัดคำสั่งของเขา
“พี่ต่อจะคุยเรื่องอะไรกับแก้วคะ” หญิงสาวพยายามไม่สนใจมือของต่อตระการที่ยังคงวางอยู่บนเบาะข้างตัว และมองเธอด้วยสายตาที่อ่านไม่ออกเช่นเคย
ต่อตระการนั่งยืดตัวมาด้านหน้าเอาศอกเท้าไว้กับหัวเข่า ประสานมือทั้งสองข้างเข้าด้วยกันพร้อมกับจ้องหน้าเธอนิ่ง เขาทำทีเป็นกระแอมเสียงดังอยู่สามสี่ทีราวกับต้องการข่มขวัญ และเรียกร้องความสนใจจากหญิงสาว ถ้าไม่เพราะเธอบังเอิญเหลือบตาขึ้นมอง แล้วสบเข้ากับสายตาแพรวพราวระยิบระยับอย่างคนขี้เล่นของเขาเข้าเสียก่อน เธอก็คงนึกกลัวเขาอยู่ไม่น้อย
“เดี๋ยวแก้วไปเอาน้ำมาให้นะคะ”
แก้วกานดาลุกพรวด ไม่อยากนั่งอยู่ตรงนี้นานนัก เพราะเริ่มรู้ว่าเขาจะพูดกับเธอด้วยเรื่องอะไร
หญิงสาวเดินเข้าไปยังส่วนที่เป็นครัว เปิดตู้เย็นหยิบขวดน้ำดื่มออกมาวางบนเคาน์เตอร์โดยมีสายตาของต่อตระการมองตามหลังไปตลอดเวลา
ชายหนุ่มกวาดตามองร่างอรชรที่ยืนหันหลังให้อย่างพึงพอใจ แม้แก้วกานดาจะอยู่ในชุดนอนผ้าฝ้ายแบบกระโปรงมีกระดุมหน้าตลอดแนวยาวคลุมเข่า แต่ปลีน่องขาว ๆ และสะโพกเต็มตึงตอนที่เจ้าตัวก้มลงหยิบขวดน้ำจากตู้เย็น ก็ทำเอาเขาร้อนรุ่มไม่น้อย
ชายหนุ่มลุกขึ้นเดินไปยืนซ้อนหลังของหญิงสาวเงียบ ๆ ก่อนจะเอ่ยบางอย่างออกมาที่ข้างใบหูหอมกรุ่น ทำเอาคนที่กำลังรินน้ำใส่แก้วถึงกับมือกระตุกจนน้ำกระฉอกออกมานอกแก้ว
“เมื่อคืนพี่ปล้ำแก้วใช่ไหม อย่าปฏิเสธนะ พี่มีหลักฐาน”
ชายหนุ่มเอาแขนทั้งสองข้างเท้าไว้กับเคาน์เตอร์ครัวทันทีเพื่อกักเธอไว้ในวงแขน และป้องกันเธอหลบหนี พอดีกับที่แก้วกานดาหันกลับมามองเขาด้วยใบหน้าซีดเผือด
“อุ๊ย!” เธอตกใจเมื่อพบว่าตนตกอยู่ในอ้อมแขนของต่อตระการ ซ้ำร้ายกว่านั้น ร่างกายยังใกล้ชิดกันจนไออุ่นจากลมหายใจของเขาลอยมากระทบกับขมับ
“ละ...หลักฐานอะไรคะ”
แก้วกานดาถามเขาเสียงสั่น สองตาเสมองไปทางอื่นเพราะไม่กล้าสบตาคมกล้าคู่นั้นตรง ๆ แค่นี้เธอก็อายจนไม่รู้จะพูดอย่างไรแล้ว นึกอยากจะปัดแขนของเขาที่กางคร่อมเธออยู่ แต่ใจไม่กล้าพอ
“มีก็แล้วกัน แก้วทิ้งหลักฐานไว้บนเตียงของพี่เต็มไปหมด”
ต่อตระการยกมือข้างหนึ่งขึ้นมาจับผมยาว ๆ ของเธอที่มาปรกด้านหน้าแถว ๆ เนินอกให้ไปอยู่ด้านหลังแทน เปิดเผยต้นคอระหงหอมกรุ่นที่ทำเอาคนมองเริ่มหายใจติดขัด แม้ชุดนอนของหญิงสาวค่อนข้างมิดชิด แต่สายตาของเขาก็อดมองไปตามเนินเว้าของอกอิ่มคู่นั้นไม่ได้
“พี่อยากจะมาตกลงบางอย่างกับแก้ว พี่คิดว่าไหน ๆ แก้วก็มีอะไรกับพี่ไปแล้ว ทำไมเราไม่สานต่อเรื่องของเราล่ะ ดีกว่าปล่อยให้มันเหมือนไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น พี่ว่า...แก้วมาเป็นผู้หญิงของพี่ดีไหม”
คำพูดของเขาทำเอาคนฟังอย่างเธอถึงกับหัวใจพองโตคับอกในตอนแรก ๆ ก่อนจะเริ่มฟีบแบนลงเมื่อเขาพูดจบประโยคสุดท้าย
“เป็นผู้หญิงของพี่...พี่ต่อหมายความว่ายังไงคะ”
ให้เป็นผู้หญิงของเขาอย่างนั้นหรือ หมายความว่าแค่คู่นอนไม่ใช่แฟน ไม่ใช่คนรักอย่างนั้นใช่ไหม หญิงสาวได้แต่ถามตัวเองอยู่ในใจ
“หมายความว่าเราก็คบกันเฉพาะอยู่ในห้องนี้ไง หรืออาจจะเปลี่ยนเป็นห้องของพี่บ้างก็ได้ แต่ถ้าอยู่ข้างนอก เจอกันข้างนอกเราก็ทำตัวเป็นปกติไม่ต้องให้ใครรู้เรื่องของเราโดยเฉพาะยายต้อง และถ้าแก้วอยากจะคบหากับใคร หรือจะมีแฟนก็มาบอกกับพี่ตรง ๆ เราก็จะหยุดความสัมพันธ์แบบนี้ทันที และเราจะไม่มีการคบซ้อนกับคนอื่น ถ้าฝ่ายหนึ่งฝ่ายใดคบซ้อนสองคนแล้วอีกคนจับได้ก็เลิกกันทันทีเหมือนกัน แบบนี้ดีไหม หืม...”
ชายหนุ่มเอาหลังนิ้วชี้ถูเบา ๆ ที่ผิวแก้มเนียนนุ่มของคนตรงหน้าอย่างอดใจไม่อยู่ ในขณะที่แก้วกานดาเบี่ยงหน้าของตนเองหลบให้พ้นปลายนิ้วของเขา มือกำเข้าหากันแน่น ช้อนตาขึ้นมองเขาอย่างตัดพ้อ และผิดหวัง
“ถ้าแก้วไม่ตกลงละคะ ถ้าแก้วอยากจะขอร้องให้พี่ต่อลืมเรื่องเมื่อคืนไป พี่ต่อจะว่ายังไง”
ต่อตระการยิ้มพลางขยับเข้าไปแนบชิดกับหญิงสาวมากยิ่งขึ้น แขนข้างหนึ่งตวัดรัดรอบเอวบาง อีกข้างเลื่อนแก้วและขวดน้ำไปให้พ้นทาง ก่อนจะยกตัวหญิงสาวขึ้นนั่งบนเคาน์เตอร์ แล้วแทรกตัวเข้าไปยืนตรงกลางระหว่างขาเรียวงามทั้งสองข้าง ทุกอย่างเกิดขึ้นรวดเร็วจนหญิงสาวได้แต่อ้าปากค้างด้วยความตกตะลึงพูดอะไรไม่ออก
“พี่ต่อจะทำอะไร!”
แก้วกานดาตกใจกับความชิดใกล้ที่มากเกินพอดี เพราะถ้าขืนเขายังเอาตัวเองเข้ามาใกล้มากขนาดนี้ เธอเกรงว่าตนจะห้ามความรู้สึกที่มีต่อเขาอยู่ลึก ๆ ไม่ได้ จนสุดท้ายก็ต้องยอมรับข้อเสนอของเขา
“คิดดีแล้วหรือที่พูดออกมา แน่ใจแล้วใช่ไหมถึงได้กล้าพูดแบบนี้ ถ้าพี่ไม่หลงตัวเองมากจนเกินไป พี่ว่าพี่เองก็คงดูไม่ผิดหรอกนะว่าแก้วน่ะ...แอบรักพี่อยู่ หรือไม่จริง?”
ต่อตระการยิ้มใส่ตาหญิงสาว เขาสังเกตมานานแล้วตั้งแต่เธอยังเป็นนักเรียนมัธยม กับต้นตระกูลหรือไตรภัทร พี่ชายและน้องชายของเขา แก้วกานดาสามารถพูดคุยหยอกล้อกับพวกนั้นได้ตามปกติ ยกเว้นก็แต่เขาที่เจ้าตัวเอาแต่อมยิ้ม และก้มหน้างุดลูกเดียว แล้วไหนจะสายตาหวานปนเศร้าคู่นี้ที่เอาแต่แอบมองเขาอยู่ห่าง ๆ อีกเล่า ทำไมเขาจะไม่รู้
“พะ...พี่ต่อ...” แก้วกานดาเบิกตาโพลง หน้าแดงก่ำเมื่อถูกเขาพูดจี้ใจดำถึงความลับที่เธอเฝ้าเก็บรักษามานานหลายปี ทั้งที่เธอคิดว่าไม่น่าจะมีใครรู้เรื่องนี้ด้วยซ้ำ แต่เขารู้!
“น่า...นะแก้ว แก้วเองก็รักพี่ไม่ใช่หรือ พี่เองก็...ไม่ได้รังเกียจแก้ว แก้วจะไม่ลองรับข้อเสนอของพี่ดูบ้างหรือ บางทีความใกล้ชิดกันของเราอาจจะทำให้พี่รักแก้วขึ้นมาได้บ้างไม่วันใดก็วันหนึ่ง”
ต่อตระการเบนสายตามองไปทางอื่น เพราะไม่อยากให้หญิงสาวจับได้ว่าเขากำลังโกหกและล่อลวงเธออยู่ เขายอมรับว่าการทำแบบนี้เป็นการกระทำของคนเห็นแก่ตัว แต่เขาก็ไม่สามารถปล่อยแก้วกานดาไว้เฉย ๆ ได้เช่นกัน ยิ่งเธอละม้ายคล้ายกันกับวิวัลลา เขาก็ยิ่งปล่อยเธอไปไม่ได้ ตอนนี้เขาแค่ต้องการใครสักคนที่จะมาช่วยดับความทุกข์เศร้าในใจ และแน่นอนว่าคน ๆ นั้นก็ต้องเป็นแก้วกานดา
แก้วกานดานิ่งงันอยู่อย่างนั้น สมองกับหัวใจกำลังทำงานอย่างหนักเพื่อประมวลผลสิ่งที่เขาพูดมาทั้งหมด
